HELLO KITTY! GOODBYE KITTY!

Nakasakay ako sa dyip noong isang araw at habang sinasamantala ko ang masarap na simoy ng hanging na humahaplos sa akin mukha ay biglang bumagal ang takbo ng dyip.Trapik ang ilang bahagi ng kalsada ngunit umaandar pa din naman kami. Dahil sa aking pagkakainip, tumingin tingin nalang ako sa aking paligid...At sa aking gulat ay may nakita akong patay na pusang itim...luray luray ang katawan at nagkalat ang bituka, luwa din ang mata at sabog ang bungo at ang kanyang dugo at utak ay tila parang pinturang ikinulay na sa mainit na aspalto ng kalsada.Ubod ng baho ang amoy ng patay na pusa, di ko maitiis na hindi magtakip dahil nanunuot ito sa aking ilong papunta sa aking sentido...nakakadiri ang eksena, nakakawalang gana, nakakasuka...ngunit sa isang banda, bigla akong naawa sa pusang nasagasaan... naawa ako sa sinapit niya... naisip ko, paano lang kung isa pala siyang Nanay na pusa at inaantay na siya ng kanyang mga kuting na gutom na gutom sa ilalim ng kisame oh di kaya sa may basurahan...Paano na lamang kung isa pala siyang pusang alaga ng isang bata at mahal na mahal siya nito...Paano nalang kung ang pusang yun ay ikakasal na pala...Paano nalang kung ang pusa na yun ay mahusay pala sa iskwela at malapit ng magtapos sa kolehiyo at may matatanggap pang parangal...paano nalang kung ang pusang iyon ay may ka-date pala na kanina pa sa kanya nag-aantay...Paano nalang kung ang pusa na yun ay ang hindi namakapag-antay na maka-uwi dahil gusto niyang ibalita sa kanyang mga magulang na natanggap na siya sa kanyang pinapangarap na trabaho at yun ang mag-aangat sa kanilang buhay...Paano...Paano...Naawa ako...bakit may mga taong hinahayaan ang ganito, sana manlang ay magingat sila sa kanilang pagmamaneho...sana makunsensya sila sa kanilang ginagawa at nagawa...kawawa ang biktima hindi lamang sa mga pusa kundi pati na rin sa mga palaka, aso, sisiw, manok, kalapati, daga at mga insekto na naulila dahil sa ganitong pangyayari at hindi man lamang nila mabigyan ng katarungan ang namatay nilang kamag-anak, kaibigan, asawa o anak...
....Sino ngayon ang mas HAYOP sa kanila?

MAM! MAY I GO OUT?

Yan' ang palaging sambit natin kapag nasa iskul at bigla tayong nakaramdam ng tawag ng kalikasan. Hindi lang basta tawag ng kalikasan ang ibig kong sabihin kundi yung malupit na tawag, yung tipong lalabas na, bumubukol na, at konting ma-iri ka lang ay PATAY KANG BATA KA!!! KAHIHIYAN ANG AABUTIN MO!!!
Marami sa atin ang nakaranas na ng ganitong klaseng kahihiyan, lalo na noong bata pa tayo. Mayroon dyan ay natae sa salawal habang naglalaro ng kung ano. Mayroon naman natae sa dyip o bus, o di kaya naman ay natae habang nagsisimba. Mayroon ding natae habang papaunta na sa kubeta at hindi na umabot at ang tanging ginawa nalang niya ay tinapon niya ang kanyang panloob sa basurahan at hinugasan ang kanyang pwet na nanlilimahid sa tae.
1987
Grade 2 ako noon,nag-aaral ako sa pampublikong paaralan ng makakita ako ng ganitong klaseng eksena. Hindi ko pa alam kung ano at paano mapahiya ng sobra noon sa harapan ng maraming tao, kumbaga, wala lang kung sakaling may mangyari sa aking nakakahiya... Ngunit ang hindi ko makalimutang pangalan at hanggang ngayon ay nasa isip ko pa din ang karumaldumal na pangyayari na talagang napahiya sa harapan ng marami ay si Kristina... Nasa loob kami ng klase noon, uso pa noon ang table na mahaba at may katabi ka sa upuan, uso pa din noon ang nutri-bun na ngayon ay di ko na alam kung mayroon pa sa public schools. Kasalukuyang nagtuturo ang titser namin noon sa di ko na maalalang subject ng biglang may nagsalita na lamang na '' Mam! si Kristina po natae!'' ... kaya pala may bigla nalang umalingasaw na mabaho at nakakasukang amoy sa loob ng silid namin ng mga oras na yun. Si Christopher ang higit na biktima ng amoy, siya kasi ang katabi ni Kristina, kaya ang estudyanteng sumigaw ay walang iba kundi si Christopher. Natigil ang klase namin dahil nangailangan ng matindi at masinop na saklolo si Kristina mula sa kanyang di napigilang pagtae sa kanyang panty at bumakat na sa pink niyang palda na pamasok. Di napigilan ng iba na matawa at mandiri sa nangyari, aaminin ko, nandiri ako sa amoy ng mga oras na yun at talagang nabigla... Dali daling dinala si Kristina sa kubeta habang siya ay umiiyak sa kahihiyang sinapit niya na hindi naman niya kagustuhang mangyari sa mga oras na yun.Pagkalipas ng ilang sandali pa ay bumalik na si Kristina sa loob ng klase namin, pero hindi na siya pinaupo dahil ang tanging suot na lamang niya ay ang kanyang pantaas at dyaryo na ngmistulang kanyang palda. Iniabot nalang kay Kristina ang kanyang bag at itoy umuwing luhaan. Kung bakit ngayon ay naaalala ko pa ang pangyayaring iyon ay dahil naisip ko na paano nalang kung sa akin nangyari yun? paano nalang ang gagawin ko? hindi ko yata kayang umuwi ng dyaryo lang ang suot na pambaba... Napahiya ng sobra si Kristina at malamang dadalhin niya ang karanasan na iyon hanggang sa kanyang paglaki. Naawa ako kay Kristina, sana hindi na nangyari iyon, ganun pa man, mga bata pa lang din naman kami noon.. sana na lang ako nalang at si Kristina ang nakakaalala ng eksenang yun... Kristina kung nasan ka man... Kakampi mo ako, Kaibigan, hinding hindi kita ipapahiya...
Tangina kasi kung nagsabi ka sana ng ''Mam may i go out'' hindi na sana nangyari yun!!!

ESTRANGHERO

Anong gagawin mo kung isang araw may pupuntahan kang lugar at may biglang estrangherong tumawag sa iyo sa telepono at sinabihan kang wag kang pupunta sa lugar na yun dahil mapapahamak ka? o di kaya kakain ka na sana sa isang handaan at sinabihan ka na wag kang kakain ng ganito ngayon dahil mapapahamak ka? o di kaya lalabas kayo ng pamilya mo at mamamasyal at sinabihan ka na wag mong papalabasin ang pamilya mo dahil madidisgrasya sila? maniniwala ka ba? o hindi mo papansinin at itutuloy mo lang ang balak mo? ... sabihin na nating tinuloy mo pa rin ang gusto mo at nangyari nga ang eksaktong sinabi sa iyo ng estrangherong tumawag sa iyo sa telepono...anong gagawin mo?

A day with a Korean

Kung sa huling kong blog ay nabasa niyo ang tungkol sa Hapon..pwes eto na ang karugtong ng istorya ko.
Sisimulan ko muna mula sa pagtawag ko sa opisina nila, may nakasagot sa akin, pero hindi yung Hapon, Pinoy ang sumagot at binanggit ko nga sa kanya ang tungkol sa interbyu ko.
AKO: Ahmm, I just like to ask about my schedule for interview???
LALAKI: Ahh...wala kasi yung koreano dito eh, tawag ka nalang ulit mamaya...
AKO: OK, Salamat tatawag nalang ulit ko.
So nalaman ko na hindi pala Hapon, kundi isang Koreano ang kumausap sa akin noong isang araw. Kinabukasan na ulit ako tumawag, kasi hindi ko pa din feel naman magpunta noong huwebes na yun.kaya nung byernezz, tumawag ulit ako at nakausap ko na yung koreano
AKO: Ahhhmm...Yes Sir, i just like to ask about my schedule for interview???
KOREANO: Ahhhmmm...may i know your name?
so sinabi ko ang pangalan ko...
KOREANO: AHHH! OKE, OKE, can you go heere tode?
AKO: Yes Sir, i could be there after lunch,would that be OK Sir?
KOREANO: Ahmm...yes you just come heere at 2pm or 3pm, and bring yor pofoyo (PORTFOLIO pala) and some of your drawings and sketches oke?
AKO: Sure Sir, I will be there at that time.
KOREANO: Oke Bay!
AKO: THANKS SIR!
bago ako nagpunta dun sa bldg. nila which is sa TEKTITE, nagpunta na muna ako sa may frisco para balikan ang SSS ID ko na naiwan ko sa guard (Tangina kasi, kung bakit ko pa naiwan,gastos at pagod pa tuloy) pagkatapos nun, dumiretso na ako sa TEKTITE. Nalula ako sa dami ng tao doon, ang tagal na kasi mula noong una akong nagpunta doon eh, 2001 pa yata yun. Nagyosi nalang muna ako saglit sa baba dahil sobrang aga ko pa noon, pagkatapos ay pumasok na ako, pakiramdam ko isa akong dayuhan o mangmang sa loob ng gusali dahil ni hindi ko alam kung ano bang elevator ang dapat kong sakyan..iba iba kasi ang nakasulat, punyeta! So ang magaling kong utak ay nagtanong sa information counter...
AKO: Bossing magpupunta po ako sa 3102C???
IC: Iwan mo ID mo...
AKO: Saan po ba yun?
IC: sa 31 floor
AKO: aahhh, sige po salamat po! (tanginang tong matanda na to ang sungit amputah!)
so iniwan ko yung ID ko, at sabi ko sa sarili ko na dapat hindi ko na makalimutan kunin ang ID ko bago ako umuwi. Sumakay ako ng elevator, daming tao, halos puno kami sa loob.nakakabingi kasi ang taas nga ng bldg. pakiramdam ko may bumabara sa tenga ko, alam mo yun? yung parang may bulak ka sa tenga??? Pagtungtong ng 31st floor hinanap ko kaagad ang kwarto, nakita ko naman kaagad at ayun, nandun si Koreano!!! YEYYY!!! pero bago kami tuluyang nagusap, nakigamit muna ako ng palikuran...pagbalik ko ay pinaupo muna ako sa isang kwarto na may magandang view...as in kita ko ang antipolo at laguna de bay! Pagkatapos ng mga 10 minutong paghihintay, ay lumapit na sa akin ang koreano at ininterbyu ako...
KOREANO: Can i see your pofoyo?
so binigay ko at kanyang sinuri....
KOREANO: Hmmm...OKE...OKE...OKE...do you have your sketches with you? or samples of your drawings?
AKO: (patay wala akong dala) I'm sorry sir but i have no samples of my sketches with me right now.
KOREANO: OKE OKE, wait a minute...
pagbalik niya ay pinaguhit niya ako sa isang pirasong papel, at as in papel lang ang binigay...wala man lang panulat na lapis, so ginamit ko nalang ang aking ballpen. Nagsimula akong gumuhit ng kung ano ano..mga imbento nalang, pero pinag-igihan ko at baka sakaling pumasa...nang matapos ko ang guhit ko,ipinasa ko na ito sa koreano at sabi niya sa akin na babalitaan nalang daw niya ako kung ako ay pumasa...
...
...
...
At doon nagtapos ang aking araw...Malapit na ang lunes, sino kaya sa 2 inaplayan ko ang tatawag sa akin...hmmmm...malalaman natin yan sa pagbabalik ng THE BLOGGGGZZZZ!!!!!

ANAK NG HAPON!!!!

Wala ako sa mood magsulat ngayon, Pakiramdam ko wala ako sa sarili ko, parang nakikita ko yung sarili ko sa tabi ko, parang dalawa kami sa isang kwarto, parang multo, parang gago.
Biglang bumalik ako sa katinuan ng may tumawag sa akin, isang hapon, hindi ko maintindihan kung ano bang gusto niyang sabihin, hanggang sa nalaman ko nalang na isa pala yun sa mga inaplayan ko... tinatanong niya ako kung kailan ako pwedeng mainterview, sabi ko hectic ang sched ko, may shooting pa ako ng bago kong film bukas at mag-ge-guesting pa ako sa SIS tomorrow...Pero syempre dabah hindi yun ang sinabi ko. ewan ko ba hindi ko siya ma-gets, tinatanong ako kung kailan ko daw gustong mainterview, eh may naka-sched ako bukas na interview...teka ganito nalang ang gagawin kong format..
AKO: Hello Sir, i got a call from this number?
HAPON: Yes,.... ... ... ...uhum.. ... ..
AKO: Sir saan po ito?
HAPON: Uhhmm... ... ... yes, this is from IYAGI ...
AKO: Yes Sir?
HAPON: blablublable...????
AKO: HUH????!!!
HAPON: What "HUH" ?
AKO: Whats the question again sir? (tanginang to ah, manloloko yata)
HAPON: we'd like to know whe can you come heee foooh an intehhhview?
AKO: Aaaahhh! maybe on Thursday or Friday Sir.Are you Japanese or Chinese Sir?
HAPON: Its doesnt Mattah..OK!
AKO: Ahmm...Sir may i know where are u located?
HAPON: OK BYE!
AKO: PUKINGINAMO!!!!
binabaan ba naman ako bigla...so i checked on the net kung saan yun at nalaman ko sa may tektite bldg. pala...hmmmm... parang di ko feel, parang aalilain lang ako dun, pero bahala na, check ko nalang siguro on friday. Kailangan ko munang makagawa ng pera. wala na akong pera pang-apply anak ng tinapa...hmmmm.. namimiss ko na ang tinapa...leche!!!!

GUMUHIT

Noong bata pa ako, hilig ko na talagang gumuhit, gumuguhit ako kung saan saan, kung saan ko gusto, sa papel, sa karton, sa kahoy, sa bato, sa sahig, sa pader, minsan pa nga gumugupit ako ng mga larawan sa magazine at dyaryo at idinidikit ko ito kung saan madali ko siyang makikita, hinahayaan lang ako ng magulang ko basta't hindi ito nakakasagabal at nakakadumi ng bahay. Paborito kong iguhit noon ay si Garfield, Ninja turtles at kung ano ano pang cartoons, di ko pa hilig noon ang mga Marvel at DC characters, mas gusto ko yung mga cute na characters. Sabi nga ng iba, pinanganak daw ako na may lapis sa kamay. Naalala ko pa, nilagay ko sa isang folder lahat lahat ng drawing ko noong bata pa ako, pero ngayon hindi ko na alam kung saan napunta yun, kung nasa sa akin pa yun hanggang ngayon, malamang matutuwa ako habang pinagmamasdan ko kung paano ako gumuhit noon at makikita ko ang pagkakaiba.

karambola ang isipan

There will come a time that you will see yourself in a very difficult situation, in a state where you will become what you hate most.''
Ano nga ba ang nauna Itlog o manok??? isang katanungan na mahirap sagutin at ipaliwanag. Pero kung ako ang tatanungin mo, sa tingin ko nauna ang itlog, bakit kamo? kasi nauna si Adan.
wala akong masabi kaya eto nalang muna....

MAARTE SIYA!!!!

Isang araw na naman ang lumipas,wala pa ding balita sa mga inaplayan ko, ang dami ko ng inaplayan over the net pero isa palang sa kanila ang nagreply, ayun nga may interview ako noong wednesday dyan sa may kamias, isang hostel, tanginang yan, ang tagal ng byahe ko, ang aga aga kong gumising at nagsuot na naman ako ng maluwag na polo, at slacks na ubod ng luwang sa binti, nangangati ako kapag ganun ang suot ko, di ko feel, di kaya ng powers ko, tapos pagdating ko dun sa aaplayan ko, binigyan ako ng form na parang bio-data, nainisip ko, tangina eto na naman, e diba may resume' na akong binigay sa kanila??? 3 na ang form ko sa kanila ng personal info ko, hindi ako mag-aabroad or gumawa ng krimen mga puta sila, pero ganun pa man, wala akong magawa kundi sagutin ang mga tanong, madali lang naman sagutin eh,palagi ko nga lang nakakalimutan yung mga edad ng mga utol ko. ayun, pagtapos kong ibigay sa kanila yung form na halos tumagal ng 10mins, tinawag na ako para interbyuhin, tiningnan ng bababeng ubod ng arte ang resume ko at nagtanong kung marunong daw ba akong gumawa ng brochure, sabi ko ''OO naman gago ka ba? '' sa isip ko...so sabi ko YES, Y-E- and a fucking S!!! tumagal lang siguro ang interview ng less than 15mins, di ko nga masabi kung interview na yun eh, feeling ko kinuha lang nila ang personal info ko, tas sabi sa akin ng maarteng babae, sige balik ka bukas ng mga 11am para interviewhin ka ng GM namin, OK sabi ko...
Kinabukasan, bago ako bumalik sa kanila ay tumawag muna ako para i-confirm kung tuloy ba ang interview chuvanezz...sagot ba naman sa akin, '' Pano mo nalaman number dito?'' sabi ko '' tanga ka ba? '' sa isip ko...pero ang talagang sinagot ko '' sa brochure niyo'' ...ang bobo amputah, puro kasi kaartehan ang alam eh, talagang nasurpresa pa sya ah! natural interisado ako sa kanila at dapat malaman ko kung saan ako pwedeng kumontak, at isa pa nasa website nila yun...OK so eto na, sabi sa akin ng maarteng gurlalu na hindi pa din daw nagrereply yung GM nila...PUKI NIYA AMOY MURIATIC ACID!!!! nasan ba GM nila at hindi makapag-reply, halos buong magdamag hindi nagreply sa kanya??? Gagah amputah,sinong gogoyoin niya??? HALLER??? .... hindi na ako umasa pang tatawag sila sa akin, at parang nawalan na din ako ng gana sa kanila... kaya ako eto, luhaan pa din, basang basa sa ulan sa paghahanap ng trabaho, tangina, sa tingin ko ang buhay talaga swertihan lang eh, kahit anong gawin mo, kung hindi talaga para sa iyo, wala eh, kahit ano pa, hindi mo masisisi kung ARTS talaga ang gusto kong gawin, siguro kulang lang ako sa diskarte, yun lang siguro ang kulang, nakakawalang gana na minsan..nakaka-depress, pero iniisip ko nalang na swerte pa din ako dahil nakakakain ako ng higit na 3 beses sa isang araw, nakakapagsuot ng maayos na damit, may tahanan, may pamilya, kumpleto at malusog ang katawan, at higit sa lahat may cellphone load... mabait pa din ang mundo sa akin...di ko naman sinasabing salbahe siya sa iba... sana magkaroon at dumating na sa akin ang ''Balang-araw'' na matagal ko ng hinihintay.
Nakakainis feeling Euro siya, ginagaya ang Coldplay, maangas ang dating (in a bad way) pangit kumanta at ang boses pilit inaabot ang tono, at ewan ko ba kung bakit pa sila nag-eexist...mas maganda pa din yung dati nilang band, noong naguumpisa palang sila, noong miyembro pa nila si B. nakakainis siya, pero in-fairness mahusay siyang magsulat, pero mas gusto ko pa din si E.B. (sana magaling na siya after admitting in a hospital) ...

May i present to you...Pan Oxyl

Good Morning Philippines! Good Morning People! Good Morning Internet Addicts, Friendster Fanatics, Porn Site lovers, etc... I just woke up an hour ago, i already had my typical nice cup of coffee, i made some stretching, did number 2, made the bed and now i am here in front of the PC writing a blog ...hmmmm...wait, i just wondered, what is a blog anyway? is it a journal? or is it your friend that you can say all the things that happened to your everyday life? and unfortunately Blog cannot reply to you but it can deliver comments from other people around the globe...anyway, as i was saying...I just woke up an hour ago, and i still have this irritating feeling on my face, its not itchy, it sores, some pimples are ready to be popped away again, its like i have a fruit plantation, harvesting every morning, they're ripe and ready to be picked.. AAAAHHHH!!!! when will these pimples gonna leave me!!!!
In the past few days (almost a month), I consistently using some facial cleansers, moisturizer, few of tea-tree oil and Pan-Oxyl (which is very very effective on my skin) and it made me surprised, becoz i noticed that the acne's on my face had decreased into almost 85%... so it is proven that Pan Oxyl is really effective (depending on skin type's im sure) so for those who has problem with acne, use Pan Oxyl, try using the 2% first, and if it still does'nt work, try the other percentage, there is 5% and 10% on your nearest drug store's worldwide!

idzbinawayl!

Tagal ko ng di nakakasulat sa blog, di ko na nga maalala yung huling isinulat ko dito eh, pero dahil naalala ko siya susulat ulit ako. Bago ang lahat, naalala niyo pa ba yung blog ko about sa GBA? ayun nakabili na ako sa wakas, enjoy naman, di ko lang kayang maglaro habang nasa biyahe, akala ko ganun lang kadali, nakakasuka pala, kaya naglalaro nalang ako kapag walang magawa at kapag may hinihintay kung saan..ayun lang.
Ang bilis ng panahon, parang kamakailan lang naganap ang pasko ng 2006, lahat ng tao natataranta kung anong bibilhin nila, panregalo, gamit sa bahay, damit (usong-uso) , sapatos...etc. Bakit nga kaya kapag Pasko karamihan bago ang suot ng mga tao lalo na ang mga kabataan, pinansin namin yan ng utol ko eh, pagsakay namin ng dyip eh titingnan namin ang mga pasahero, tas kapag may nakita kaming may suot na bago, sasabihin namin "NAKS NAKA-BAGO" hehehehehe! ganun din ako nung bata ako eh, bibili ako ng nanay ko ng bagong damit, hilig ko pa noon si Garfield, fotah mula sa T-Shirt hanggang sa sapatos Garfield yan, ano bang meron kay Garfield at nakuha niya ang attention ko? kung isa ka sa biktima ng alindog ni Garfield at alam mo kung bakit mo siya gusto, wag kang mag-atubiling sumulat sa akin ;-)
Nagwakas na ang 2006, anong napala mo? ako madami, madaming masasaya at meron din naman nagbigay luha sa aking mga mata.Parang roller-coaster nakakalula kung minsan at talagang masha-shock ka...Aaaay!!! magiisang taon na din pala yung pag-amin ni Rustom...ooopsss ayokong magsimula ng showbiz sa aking blogs, A-YO-KO! hindi ito para sa showbizzz... Ano naman kaya ang mangyayari sa taon 2007??? puro kababuyan kaya ituh? oh mataba ang dating sa atin? malaman, masagana...High Blood? hmmmm... hindi na ako gumawa ng resolution, kasi alam kong hindi ko din naman masusunod, basta kung feel ko nalang tsaka ko gagawin. hindi naman sa wala akong isang salita, ayoko lang.
Hanggang dito nalang muna at wala na akong maisip na isulat...try ko nalang ulit next time...I just can't wait to see all the great movies this 2007 Ghost Rider, Spider-man 3, Fantastic Four 2, Transformers, Ninja Turtles...syeeeeeettt!!!!

EVERY PEKLAT HAS ITS STORY

Naniniwala ako na lahat ng tao may peklat, Iba't ibang klaseng peklat. May peklat na maliit, may peklat na malaki, may peklat na kulay pula, may maitim, may puti, may nakaumbok at ang karaniwang peklat, ang makintab na peklat. At naniniwala ako na ang bawat peklat sa ating katawan ay may nakalaan na istorya. Peklat na magpapaalala sa atin ng nakaraan, Peklat na makakapagpaalala sa atin na minsan naging tanga din tayo. Peklat na makakapagpaalala sa atin ng matinding aksidente at peklat na makakapagpaalala sa atin ng isang pangyayari na ayaw na nating maalala.
Bata palang ako may peklat na ako sa ulo ko, Grade school ako noon, naalala ko pa kung bakit ko nakuha ang peklat sa ulo ko. May alaga kasi kaming aso na si Daisy, ordinaryong aso lang si Daisy, medyo malaki, pero askal lang, matatalim ang kanyang mga kuko, malalaki ang pangil at nakatali siya sa kanyang kulungan na yari lamang sa mga lumang kahoy at gamit na yero. Isang araw habang naglalaro ako sa bakuran namin, naisipan kong sundutin ng isang hibla ng walis ting-ting ang butas ng tumbong ni Daisy, hindi ko naalala na wala pala siya sa pagkakatali niya noon at hindi ko din napansin na bumubungisngis na pala siya, senyalis na galit na siya. Patuloy pa din ako sa pagsundot ng kanyang pwet, gamit ang hibla ng walis ting-ting ng bigla na lamang niya akong sinunggaban, bumaliktad ako sa aking pagkakatayo...Yun na lang ang huli kong naalala dahil nawalan daw ako ng malay. Nalaman ko nalang na may sugat pala ang ulo ko at ang kwento sa akin ay patuloy daw ang pag-agos ng dugo nito pero napatigil din. Sa awa ng diyos naka-survive naman ako at hindi na kinailangan na dalhin pa ako sa ospital. Mula noon takot na akong lumapit kay Daisy, hindi ko na siya bati, wala siyang pagmamahal na natanggap mula sa akin. Namatay si Daisy mga ilang taon ang lumipas, paniwala namin nilason siya ng isang tarantadong kapit-bahay namin, kasi bumubula nalang ang bibig ni Daisy pagkamatay niya. Ang moral lesson sa story kong ito ay wag mong sundutin ang pwet ng may pwet gamit ang kung ano-anong bagay. At dun ko din natutunan na kapag ang isang aso pala ay bumubungisngis na, ibig sabihin pala nun ay galit na siya at malapit ng manakmal.
PEKLAT: ULO
PINANGGALINGAN: KALMOT NG ASO
May isa pa akong peklat, dahil pa din sa aso, Grade school student pa lang din ako, Grade 6. Sa pagkakataon na ito ay harap harapan naman akong nasakmal sa tenga, muntik ng maputol ang bahagya ng tenga ko noon. Naghaharutan kasi kami ng aso kong si Fudge sa loob ng bahay namin, habang ang buong pamilya ay busy sa panonood ng telebisyon. Si Fudge ang tipo ng aso na mabilis mainis, konting madiinan mo lang ang kanyang katawan ay kakagatin ka na niya, pero marahan na kagat lang, yung may alalay na kagat, hindi masyadong madiin. Pero noong gabing iyon iba ang natanggap kong kagat mula sa kanya, hindi ko alam kung ano ang nagawa ko sa kanya basta bigla na lamang niya akong nilapa. Akala ko noon ay nakaiwas ako sa matinding sakmal niya sa akin. Patuloy pa din ako sa paglalaro ko sa kanya kahit nagulat na ako sa biglaan niyang sakmal. Ilang segundo palang ang nakakalipas ay naramdaman ko na masakit ang tenga ko, hinawakan ko ang aking tenga at nasalat ko na parang basa ito at lalo pang sumasakit, pagtingin ko sa aking mga daliri, puno na ito ng dugo, natakot ako sa aking nakita kaya sinabi ko kaagad sa nanay ko na nakagat ang tenga ko. Dali dali akong bumaba papunta sa kubeta para hugasan ko ito, pero gaya ng natamo kong sugat sa ulo ko, wala din tigil ang pag-agos ng dugo nito, natakot ako kasi baka hindi na tumigil ang pag-agos ng dugo. Sa awa ulit ng panginoong may kapal, tumigil naman ito. Nilagyan nalang namin ng band-aide ang tenga ko pagkatapos linisin ng alcohol at betadine. Nag-keloids na ang sugat, isa na lamang siyang alalaa ng aking aso, isa sa paborito ko pa namang aso si Fudge, kahit na sinakmal niya ako, mahal na mahal ko pa din siya. Ilang taon din kasi kaming nagkasama ni Fudge, binili ko siya sa halagang 100 sa aking kaklase, at hanggang lumipat kami ng bahay kasama ko pa din siya. Kaya talagang iniyakan ko ang pagkawala ni Fudge,"WAAAAAAAHHHH FUDGE KO, FUDGE KO BAKIT MO AKO INIWAN???" yan nalang ang nasabi ko noong namatay siya. Ginupit ko pa nga ang dulo ng kanyang balahibo sa buntot bilang alalaa, pero ngayon hindi ko na alam kung saan ko nailagay yun.
PEKLAT: KANAN NA TENGA
PINANGGALINGAN: SAKMAL NG ASO

Madami pa akong peklat, yung iba dahil sa bubog, sa semplang sa bike at sa kung saan saan pang aksidente. Ikaw i-share mo ang peklat story mo? parang isang larawan din yan na makakapagpaalala sa iyo ng isang pangyayari.

DAGLIANG PAGPAPAALAM

Pang sampung araw na ng bagong taon. May napapansin ka bang pagbabago? ako wala pa, siguro mga ilang buwan ko pa mapapansin. Madalas pa din akong puyat, naninigarilyo pa rin ako, hindi pa din bagsak ang buhok ko, wala pa din akong stable job, mahilig pa din ako sa laruan, makapal pa din balbas ko at higit sa lahat ay hindi pa din ako nilalayasan ng mga punyetang tigyawat!!!
Ubos na ang pera ko, wala na yung mga naipon ko noong pasko, di ko alam kung saan napunta yung iba.Teka teka...naisulat ko na yata ito sa isa kong blogs eh paulit ulit lang ako eh. Maiba naman... One year na rin palang nakakalipas ang trahedyang gumulat sa buong mundo ANG TSUNAMI na kung saan ay napakaraming namatay at naulila. Kumusta na kaya sila? nasaan na kaya ang mga kaluluwa ng mga namatay? Natanggap na kaya ng mga namatayan ang pagkawala nila? Paano kaya nila sinelebrate ang Christmas at New year? sana masaya na silang lahat, yun lang ang panalangin ko.
Halos isang taon na din nakakalipas ang pagkamatay ng isa kong kaibigan. Naalala ko siya noong pasko, Naalala ko siya sa di mapaliwanag na dahilan, siguro dahil magkakasama kami ng pamilya ko, samantalang ang pamilya niya ay kulang na. Unang pasko nilang iseselabrate na wala ang aking kaibigan, sana masaya sila. Madalas ko siyang naalala tuwing nasa mall ako, madalas kasi kaming magkasalubong dun at magchikahan ng kung anik anik. Mabait siya, minsan isip bata pero carry lang, bata pa naman talaga siya eh at isa yun sa pinanghihinayangan ko, nawala siya ng napaka-aga. Madami pa sana siyang pwedeng gawin, madami pa sana siyang pwedeng pasayahin...pero siguro hanggang dun nalang talaga ang chapter ng buhay niya dito sa mundo.
Isa sa matalik ko din kaibigan noong college ang iniwan na ako. Namaalam siya noong 31st ng Disyembre. Hindi ako makapaniwala na wala na siya, pero sa tagal tagal ay natanggap ko na din. Parang Big Brother ko siya noong college ako, madalas kong kakwentuhan ng kung ano ano, lalo na pagdating sa pelikula. Madalas din kaming magbiruan, kumain ng sabay, lumabas sa school ng sabay... Noong nakapagtapos ako ng college isa siya sa mga una kong dinadalaw kapag nagpupunta ako sa skul. Pero ngayon wala na siya, iba na ang nasa desk niya kapag dumaan ako dun, di ko na makikita ang mga ngiti niya, hindi ko na maririnig ang halakhak niya tuwing magpapatawa ako...Siguro hanggang dun nalang din talaga ang oras niya dito sa mundong ito. Mamimiss ko siya, lalo na tuwing dadalaw ako sa skul.
Kung nasan man sila ngayon, sana sumalangit ang kanilang mga kaluluwa. Ganun talaga ang buhay, may dumadating may umaalis, masakit man sa atin ngunit dapat patuloy lang tayong mga naiwan nila sa paglakbay sa daan na ating tinatahak.

Doktor Doktor I am sick...

Kawawa siguro ang mga doktor kapag wala ng taong nagkakasakit, wala na kasi silang gagamutin. Kung ako sa kanila, i-boboycot ko ang mga nagtitinda ng gamot sa botica para maraming magkakasakit at kapag nangyari yun, marami silang gagamutin, may trabaho pa rin sila.

ako'y nauuhaw

Isang gabi na naman na hindi ako makatulog, pakiramdam ko pinamumugaran na naman ng mga insekto ang isip ko, Mga insektong puro tanong, mga insektong madaming pangarap, mga insektong madamdamin, mga insektong masaya, mga insektong galit at mga insektong sadyang di lang mapakali at walang dahilan.
Kanina nakakita na naman ako ng lalaking naglalaro ng Gameboy sa loob ng mall, haaaaayyyy! napahinga nalang ako ng malalim, dapat may Gameboy na din ako ngayon. Naubos ang pera ko sa pambili ng mga regalo. Masaya naman eh, kahit na hindi ko nabili ang pinakagusto kong mabili noong christmas. Di bale madami pa naman araw. Siguro kapag may maganda na akong trabaho bibili nun. Hindi naman kaagad agad mawawala yun eh. Pero may isa akong alam na madalas ay bigla nalang nawawala. Yun ay ang Pag-ibig. kapag nawala, di mo alam kung paano mo ulit makikita, di mo alam kung paano mo ulit papalitawin at di mo alam kung paano mo pa ba maibabalik. Posible naman, pero kadalasan matagal ang proseso. Puwede mo itong ihambing sa proseso ng paghahanap ng trabaho... Madaming kailangan mga papeles, may interview, may exam aaaaahhh leche!!! Naiinis ako tuwing naalala ko ang mga sakit na natanggap ko noong nakaraang taon, anak ng puta hanggang ngayon dumudugo pa din, di pa rin gumagaling, sugatan pa din ang puso ko. Saan ko ba mahahanap ang gamot na magpapagaling sa sugat na to, kanino ko ba malalaman ang reseta? SAAN? SAAN? SAAN? Diyos ko, pinapaubaya ko na sa inyo ang lahat, gabayan niyo nalang ako sa bawat araw na aking tatahakin. Alam ko naman na alam niyo kung anong gusto ko at kung ano ang makakabuti sa akin...ayan nagiging relihiyoso na nanaman ako. Hanggang kailan ba ako magkakaganito...puro ganito nalang ba ang isusulat ko sa blogs ko? mga hinanakit? NAKAKASAWA NA!!!!! NAKAKAIRITA NA!!!!!! PUTANGINAAAA!!!!!!!
Tubig...kailangan ko ng tubig... ako'y nauuhaw...kailangan mahimasmasan ako...

THE ABYSS

Dear diary What is wrong with me Cos I'm fine between the lines
Ako nga ba ang may mali? ako nga ba ang dapat may baguhin sa sarili ko? ako nga ba dapat ang umintindi nalang palagi sa sitwasyon? o dapat bang manatili nalang ako kung ano ako at lalo ko nalang pagbutihin ang mga susunod ko pang gagawin sa buhay ko? Bakit ganun, kung sino pa ang gusto mong mahalin, siya pa ang palaging nasa malayo, palaging lumalayo, palaging nawawala, palaging nangiiwan.
Be not afraid Help is on its way A sentence suspended in air Way over there
Ang pinakakinakatakutan ko lang ng matindi ay ang ang mabuhay ng walang nagmamahal sa akin, isang taong kasama mo hanggang sa huli, isang taong makakaintidi sa lahat ng bagay na gagawin at ginagawa mo kahit ano pa ito, isang taong ipapakita sa iyo kung mali ka ba o tama, isang taong hindi ka iiwanan kahit ano man ang mangyari. Nandyan siya kapag may masaya ka, nandyan kapag malungkot ka, nandyan kapag may sakit ka, nandyan kahit na nasaktan mo siya at kaya kang patawarin. PERO HINDI !!! wala akong makitang ganun...kung meron man, sana dumating ka o baka nandyan lang siya at hindi ko napapansin? hindi ko alam. magulo talaga ang isipan ko sa ngayon.
Dear diary What else could it be As nightshade descends like a veil
Ano pa nga bang meron? sana kakaiba naman ang haharapin ko sa bagong umaga. Sana may mas maganda ng mangyari sa buhay ko. At kung mayroon man magandang mangyari sa akin, sana mayroong akong makakasama sa mga tuwa ko, sa aking mga tagumpay, sa aking paghalakhak at sa aking pagluha.
Under the sail of my heartBe still Don't stop until the end
Hindi ako dapat magpatalo sa kalungkutan, dapat bumangon ako na nakataas pa rin ang noo. Dapat hindi ako tumigil, alam ko may misyon pa akong dapat gawin hangga't akoy humihinga. Hindi pa huli ang lahat ...hindi pa ... hindi pa.
Dear diary What is wrong with me? Cos I'm fine between the lines Be still, my heart Don't start until...


I am crying while im writing right now and this time i know the reason... it's because of deep sadness.
"am i not supposed to have what i want? am i not supposed to have what i need? what should i do?"

MANIGONG BAGONG TAON

Nagpaalam na ang taong dalawang libo at lima sa ating lahat, at nagiwan ito sa atin ng iba't ibang ala-ala, masasaya at malulungkot, depende kung ano ang gusto nating alalahanin at gusto na nating kalimutan sa nagdaang taon. Sa akin, marami ding masasayang ala-alang iniwan ang 2005, pero sa tingin ko mas marami ang hindi malilimutang pait na iniwan niya sa akin, lalo na ang mga heartaches. Ayoko mang alalahanin pa ang mga ito, pero hindi ko naman magawa, siguro hindi lang talaga ganun kabilis malimutan kapag nasaktan ka ng malalim hanggang buto. Hindi ko na rin kailangan isa isahin pa ang mga ito.
Ano naman kaya ang masasalubong ko ngayon 2006? may maganda na kaya akong trabaho na makukuha? May mga bagong kaibigan kaya ulit akong makikilala? Makakapag-abroad kaya ako? Magkakaroon na ba ako ng sariling bahay at lupa? Magkakaroon kaya ako ng sariling sasakyan? Makakabili na kaya ako ng Gameboy Advance SP? (OO,Masakit sa akin na hindi ako nakabili,punyeta!!!) May bagong pag-ibig kayang darating? (sana siya nalang ulit) ang sagot ay hindi ko pa alam, malalaman ko lang ang sagot sa aking mga tanong kapag natapos na ang 2006. Sa ngayon, hahawak nalang ako ng mahigpit kung ano ang naiwan sa akin, gagamitin ko nalang sa magandang paraan kung ano ang mayroon ako, dahil dun ko lang makakamit ang mga bagay na hinihiling ko. Naniniwala ako na kung ano ka ngayon ay bunga ng lahat ng pinagdaanan mo mula noong isinilang ka. Hindi mo masisisi kung may mga taong masama, yun ay dahil kung ano ang nakagisnan nila, sana lang ay may oras pa silang magbago o baguhin ang kanilang sarili. Sa mga taong mababait naman, posible pa rin silang magbago, depende nalang yun sa kagustuhan nila. Ako, kung gusto ko man magbago, gusto ko sana ay mas lalo kong mapasaya ang tao sa paligid ko, lalo na ang mga taong mahal ko, gusto ko sana na lalo pa silang maging proud sa akin (kung proud nga ba sila). Para sa akin, gagawin ko ang lahat ng makakaya ko, maging mabait lang ako, kahit na mawalan ako ng pera, kahit na hindi ako makapanood ng sine, kahit na hindi na ako makatikim ng french fries sa McDo, kahit na galisin pa ang alaga kong aso, kahit magsimatayan pa ang mga isda namin, kahit na iwanan ako ng mga kaibigan, kahit na mawalan ako ng taong pinakamamahal ko, kahit na walang magmahal sa akin pabalik, kahit na itakwil ako ng mga kamag-anak ko at kahit na mag-isa nalang ako...dapat maging mabait pa din ako...naniniwala ako na lahat ng nangyayari ay may kahulugan, kailangan lang natin tumingin sa matitingkad na kulay, para sa ganun ay hindi tayo mapunta sa landas na hindi tama.
Para sa lahat, HAPPY NEW YEAR SA INYO! Naway makita ninyo ang inyong hinahanap at ninanais sa inyong buhay!!!

Bakit kaya tuwing umaga....

Bakit kaya tuwing umaga maingay ang mga Manok?
Bakit kaya tuwing umaga matigas ang manoy?
Bakit kaya tuwing umaga mahamog?
Bakit kaya tuwing umaga madaming nagwawalis?
Bakit kaya tuwing umaga may nagsisiga ng mga basura at tuyong dahon?
Bakit kaya tuwing umaga amoy sinangag at tuyo?
Bakit kaya tuwing umaga kailangan mag-kape?
Bakit kaya tuwing umaga may muta ang mata?
Bakit kaya tuwing umaga may panis na laway?
Bakit kaya tuwing umaga ang hirap maligo ng malamig na tubig?
Bakit kaya tuwing umaga kailangan sabihin ay Good Morning? paano na yung mga masama ang sinapit?
Bakit kaya tuwing umaga magulo ang buhok?
Bakit kaya tuwing umaga maingay din ang mga maliliit na ibon, gumagaya sa mga manok?
Bakit kaya tuwing umaga tulog ang mga paniki?
Bakit kaya tuwing umaga wala na si mister sa tabi ni misis?
Bakit kaya tuwing umaga wala na si misis sa tabi ni mister?
Bakit kaya tuwing umaga wala pa din si mister?
Bakit kaya tuwing umaga pauwi palang si mister?
Bakit kaya tuwing umaga pauwi palang si misis?
Bakit kaya tuwing umaga umiiyak ang mga sanggol?
Bakit kaya tuwing umaga masarap makinig ng balita?
Bakit kaya tuwing umaga lumalabas ang plema?
Bakit kaya tuwing umaga haaayyy ang dami ko ng nasabi...pero Bakit kaya tuwing umaga makati ang pwet? yun talaga ang lubos na iniisip ko? ano kayang meron sa pwet bakit siya makati? o anong binibigay ng umaga sa pwet natin?

3 HOURS WITH AN ANGEL

Sa mga nagdaang araw, ang araw ng martes ang hindi ko makalimutan. Malamang iniisip mo na ngayon kung bakit. Noon, akala ko ang mga Anghel ay yung mga nilalang lamang na galing sa langit at may pakpak. Hindi pala. May mga Anghel din pala na nasa paligid lang natin at hindi natin napapansin, dinadaan daanan lang natin sa kalsada, nakakasalubong sa loob ng mall, sa palengke, sa loob ng simbahan, sa restaurant at kung saan saan pa. Pero naiba ang lahat ng aking paniniwala ng makakilala ako ng isang Anghel na nandito lamang sa lupa. Maraming beses na din akong nakakita ng mga ganitong klaseng Anghel. At hindi si Angel Locsin o Angel Aquino o Angela Velez ang tinutukoy ko dito. Ang aking tinutukoy ay yung mga taong nakilala ko. Mga taong hindi ko akalain na isa palang Anghel na magpapatibok ng puso ko. Anghel ang tawag ko sa kanila, Kahit hindi ko sila ganun kakilala, kahit na saglit palang kaming nagkasama, kahit na sa huli ay pinaiyak nila ako at sinugatan ang aking puso. Noong Martes ay may isang Angel na naman akong nakilala, isang Anghel na nagbuhay na naman sa puso kong uhaw sa pag-ibig. Pagkakita ko palang sa kanya, parang tumigil ang lahat ng nasa paligid ko at ang tanging nakikita ko lang na gumagalaw at may kulay ay siya, parang nasa ibang mundo ako ibang dimensyon, huminto ang oras. Pero bumalik ang lahat sa normal at bumilis ulit ang oras ng nasa harapan ko na siya at nagbikas ng salita. Bakas sa mukha ko ang sobrang galak sobrang saya..."Haaaayyy isang Anghel na naman..." sabi ko sa isip ko. Sandali lang kaming nagsama ng Anghel, halos 3 oras lang, pero kakaiba talaga ang pakiramdam kapag isang Anghel ang kasama mo. Naguumapaw ang saya, kahit saan ka magpunta ay parang may orkestrang tumutugtog at may iba pang mga Anghel na nagkakantahan sa hindi kalayuang distansya. Lahat kumpleto, walang problema, magaan ang pakiramdam at parang nakalutang ka sa mga ulap. Yun ang mga naramdaman ko sa mga oras na yun, kagaya din noong mga naramdaman ko sa iba pang mga Anghel na nakilala ko noon pa. OO, baliw na naman ako, kung ano ano na naman ang nakikita ko, kung ano ano naman ang naiisip ko at kung ano ano na naman ang nararamdaman ko kahit na alam kong hindi totoo yun at nilikha ko lang ito sa isip ko. Siguro ganun talaga ako kapag nakakaramdam ako ng matinding kasiyahan at kahit wala naman ginagawa sa akin ang sinasabi kong Anghel ay masaya na ako.Kahit hindi ko pa siya ganun kakilala, kahit na hindi ko alam kung saan kami tutungo, kahit na hindi ko alam kung anong nararamdaman niya para sa akin, kahit na alam kong maaring yun lang ang una at huli naming pagkikita masaya pa rin ako. Pero kung minsan, nakakalungkot din kapag naiisip ko siya, kapag naalala ko kung paano siya magsalita, ang boses niya ang mga magaganda niyang mga mata, ang paano siya maglakad, kung paano niya ako pinasaya kahit hindi niya alam na napasiya niya ako. Nakakalungkot dahil sa ngayon hindi ko alam kung makikita ko pa ba siya, makakasama ko pa ba siya ng mas matagal pa sa halos 3 oras. Hindi ko alam kung kanino ko kukunin ang mga sagot, oras at panahon lang ang makakapagsabi sa akin. Kung nasaan man siya ngayon, sana ay nasa mabuti siyang kalagayan, sana marami pa siyang mapasaya, sana iniisip din niya ako kahit paminsan minsan, sana magkita pa ulit kami at sana sa susunod naming pagkikita siya naman ang aking mapasaya. At kung hindi man mangyayari ang mga inaasahan ko. Sana makita ko nalang siya kahit sa panaginip lang. Dahil yun nalang ang natitirang paraan para makasama ko ulit ang isang Anghel na katulad niya.

"Thank you, Thank you...ANG BABARAT NINYO THANK YOU"

L imang tulog nalang at pasko na. Nakabili ka na ba ng mga pangreregalo mo? ako hindi pa, pero may listahan na ako at mamaya magpupunta ako ng mall para magbutas ng aking bulsa. Ako ang tipo ng tao na hindi na umaasa na may magbigay pa sa akin ng regalo pabalik, pero kung mayroon man magbibigay, syempre tatanggapin ko at matutuwa. Naalala ko pa noong bata ako, palagi nalang akong umiiyak tuwing sasapit na ang pasko, bakit? ikaw ba naman ang mamatayan ng mga ninong at isa nalang ang matira sa iyo hindi ka iiyak? Ang halos nagsilbing ninong ko nalang noon ay ang tatay ko, bukod dun sa isa pang natira, yung kapatid ng nanay ko na hanggang ngayon ay nandyan pa din. Isang dahilan kaya ako naiiyak ay dahil tuwing nireregaluhan ang katapid ko ng mga ninong niya ay tuwang tuwa siya, habang ako naman ay nasa sulok ng sofa nalang at nanonood kung paano siya nagagalak sa mga natatanggap niya, hanggang sa mapapansin ko nalang na tumutulo na pala yung luha ko, pakiramdam ko kasi noon na parang walang nagmamahal sa akin, bata pa kasi ako noon, grade school student pa lang. Kapag nakita na ako ng tatay kong umiiyak ako, aamuhin na ako nito at bibigyan ako ng regalo para mahimasmasan ako. Dun palang ako matitigil kakahikbi at magiging masaya. Salamat Daddy! Almost 6 years ka na rin naming hindi nakakasama.I really miss you! Madalas din tuwing pasko noon ay nagpupunta kami sa mga bahay bahay, kasi yung kalye na tinitirahan namin ay halos magkakakilala ang lahat, kaya kaming mga bata ay namamasko sa kung saan saang bahay, lalo na kay Brgy. Captain na nagbibigay ng mga dalawang pisong papel na kulay bughaw sa mga batang kagaya ko. Swerte ka na kapag nabigyan ka ng tumatagingting na limang pisong papel na kulay berde naman.Bukod pa yun mga pamamasko na yun sa ilang gabing pangangaroling namin kung saan saan.Minsan may nakakasalubong pa kaming mga nagiinuman sa kalye at pakakantahin kami ng kung ano ano tapos ang ibibigay lang pala ay piso.Pero ayos na din yun kaysa wala.Kapag wala naman nagbibigay, kami nalang ang nagbibigay, binibigyan namin sila ng walang kamatayang awitin na "Thank you, Thank you...ANG BABARAT NINYO THANK YOU" sabay takbo!...Natigil lang akong mag-caroling noong mag- High School na ako,siguro 3rd year High School. Iba na ngayon, hindi na ako umiiyak tuwing sasapit ang pasko, kahit sangkatutak pa ang matanggap ng kapatid ko na regalo na galing kung kani-kanino, Kahit wala na ang pangangaroling sa mga iba't ibang bahay at sa mga nakakasalubong na mga lasenggo sa kalye. Siguro ang pinakanakakalungkot nalang na parte ay dahil wala ang tatay ko sa piling namin. Bibisitahin nalang namin ang puntod niya pagdating ng araw ng pasko at pagtitirikan ng kandila at aalayan ng dasal.

I'm starting to feel sick again.

A ng saya saya ko noong isang gabi, noong biyernes. Kasi lumabas kami ng mga barkada ko at nagbilyar kami.Hindi naman masyadong madami ang nainom ko. katamataman lang pero nahilo pa din ako ng bahagya. Kumanta pa ako sa stage ng kung ano-ano, apat na beses akong kumanta, yung dalawang kanta kasama ko yung isa kong kaibigan. Pagkatapos namin uminom ay nagpunta muna kami sa isang kapihan. Doon palang nakakaramdam na ako ng pananakit ng lalamunan, nasobrahan na yata ako sa puyat, sa stress, sa paninigarilyo o baka dahil sa pagkanta noong gabing yun. Umuwi nalang ako sa bahay ng barkada ko pagkatapos namin gumimik.Nakatulog naman ako ng maayos, kaso pagkagising ko ay talagang sobra na ang sakit ng lalamunan ko pero kaya ko pa naman magsalita, kaso hindi ako makalunok ng maayos. Dumiretso na ako sa trabaho ko bago pa magtanghalian noon, kasi ang venue namin noong araw na yun ay sa Calamba Laguna pa. Maayos pa ako noong tanghali na yun, Binati pa nga ako ng Tiyahin ko, sabi niya blooming daw ako noong araw na yun at pakanta kanta pa ako.Bumiyahe na kami ng bespren ko papunta laguna,natulog nalang ako sa bus. Pagdating namin sa venue namin ay nagsimula na kaagad kaming magtrabaho. Inabot kami ng 6:30 ng gabi sa pagpipinta at inabot din kami ng ulan. Ayun, sumugod kami sa ulan na pabugso bugso dahil sa kagutsuhan namin makabalik na ng maynila, masakit pa din ang lalamunan ko noon pero nakakanta pa naman ako. Nahirapan kaming makasakay pagdating sa High-way, pero sa awa ng diyos ay nakasakay din kami. Natulog nalang ako sa bus kasi unti unti ng bumibigat ang pakiramdam ko. Pagdating ng maynila, sa cubao, wala na akong boses, malat na malat na ako at hindi na talaga ako makapagsalita ng maayos at parang sasabayan pa ng lagnat. Pagpadpad namin ng opisina, Nagpahinga nalang ako kaagad. Naisip ko kasi na baka kailangan ko lang ng magandang pahinga. Pagkagising ko, ganun pa din ang pakiramdam ko, walang pagbabago, lalo pang sumakit ang lalamunan ko, sabi pa nga ng kaibigan ko bronchitis na daw yun eh, hindi naman ako naniniwala kasi loko yun eh. Nagpunta nalang ako kaagad ng drugstore para magtanong ng mainam na lunas para sa masakit na lalamunan.Strepsils lang daw sabi ng tindero, kaya yun ang binili ko at mainam nga siya. Noong gabi palang ay bumalik na ulit ang dati kong boses, kaya ko na ulit tumili, magpalseto kaya ko na ulit dumaldal ng dumaldal. Nawala na din ang lagnat ko hanggang natapos ang buong araw ko kahapon ng may ngiti sa aking mukha at kagalakan sa aking puso. EHEM EHEM! pagkagising ko kanina, mabigat na naman ang katawan ko masakit na naman ang lalamunan, pero nakakapagsalita naman ako. Nahihirapan lang akong lumunok at ang dami kong plema. Siguro dahil sa paninigarilyo at sa panahon. Kilala ko kasi ang sarili ko, mahina ako pagdating ng panahon ng tag-lamig, madaling bumigay ang sistema ko. Mamaya lalabas na naman ako, magpupunta sa mall para bumili ng mga pangregalo. Magdadala na ako ng mainam na sweater para hindi ginawin ang katawan ko.Sana madami akong mabili na mura lang at magandang klase, madami kasing sale ngayon sa mga malls eh at sana may matira sa aking pera pambili ng GAMEBOY ADVANCE SP!!!