GWINCHEESER:

its Christmas time AGAIN in the city...

2011-12-18T08:39:00.000-08:00

Once again, i could smell the scent of the holiday season, the cool wind brushing thru my hair, the bright flasing christmas lights everywhere, the sound of Christmas music and singing carolers. But thats not all, lets not forget the horrible traffic, the people spending overnight doing Christmas shopping and this is also the season where we get a lot of extra pay from work but we couldnt even keep.

I felt a little sad this season, probably because i was hoping that i could buy my family and friends a few gifts before Christmas, but i couldnt due to lack of budget.
I might be able to do it probably this coming new year.

Just when you want to do it...

2011-11-10T11:58:00.000-08:00

There are times ijn our life that no matter how hard you try, things will not go as you have planned.

It's really frustrating when you are ready to do something, you are in the mood and very committed, you set all your plans and you have this feeling that it will work out fine when you accomplished it, but suddenly, you are unaware that something bad will happen, and everything you have planned is all fucked up!

Mobile Suit - Gundam HeavyArms

2011-09-11T10:25:00.001-07:00

2011-09-07T07:18:00.000-07:00

WHOAAHHH!!!

2011-09-07T07:07:00.000-07:00

OLD FART

2011-09-07T04:17:00.000-07:00

Its all about...

2011-09-07T04:04:00.000-07:00

Hit and Run

2011-05-26T13:58:00.000-07:00

A person without friends is similar to a disco without music or Night without the moon and the stars, what i'm saying is that Life is really boring if you dont have any friends.

Night Owl

2011-05-26T13:50:00.000-07:00

My body clock is on a different setting, I am now a Night Owl...and how I wish I could sleep on the right time again...zzzzz

It was nice to meet him...

2011-05-15T02:27:00.000-07:00

Most of us really like to see or to be with celebrities and some just dont really care and I guess im in the middle. I will admit it that sometimes I get star strucked when I see a celebrity, especially those who are good looking and really really famous. Anyways, It was a pleasure to have a short time with a very famous Filipino celebrity in a kids party, no need to say his name as you will know him easily when you look at the picture below. ( I got so lucky that I got this pic on their fans club page in facebook)

I went to this birthday party bcause a friend of mine hired me to do face/ body painting and He wanted to have his arm painted, and so I did! and also his girlfriend, but i dont have her picture.

This thing is driving me crazy!

2011-04-29T11:19:00.000-07:00

My Dad used to work in a company where they sell car parts and etc., and it is very ironic that we never owned a car! I got used to commute from one place to another, by jeep, bus, train and tricycle...

But since I have a few savings now, I am planning to buy one. NO, not a brand new car, I don't have a budget for that but I am planning to get a cheap used car, I mean really cheap! So I thought of what to buy...and DING! I thought of buying a Vintage Volkswagen Beetle! So I checked on the internet and found some cheap Beetle's, but I was saddened to see that most of it are very rusty and almost falling apart.

Then suddenly after a few clickings I found what I think I really like...a MINIATURE CAR!!! TAARRAAANNN!!!! but what kind of miniature car? so I checked again the internet and searched for some miniature cars...The very popular Mini Cooper is really nice, but their prices are so high, I found a very rare vintage Miniature 1970's Honda Civic but its price is also very high...then after a few more hours of googling I found a very cheap vintage MITSUBISHI MINICA! I was so excited and it made me say OMG!!! but the sad part is that the car is ON HOLD, meaning, the seller is not yet ready to sell it. I took his number and texted him, he told me that he wanted the car to be in a little pristine look before he sells it, without making the price higher which is really great! Now I just have to wait for his go signal when the car is ready...and I just cant really wait!

I will be very very happy if have this MINICA, my only problem is how will I drive it home since I dont know how to drive yet.

Filipino Tradition during Holy Week

2011-04-27T10:17:00.002-07:00

During Holy Week in the Philippines, "ALAY LAKAD" or SACRIFICE WALK (if thats the way to translate it in english) is very popular, this is where some Filipino's go to church by walking and some are by foot! I am not sure what is the essence of doing this, but i think its about doing some sacrifice for Jesus Christ to cleans their souls, but as i have said, im not sure.

My first time to this was when i was in high school, so lets not discuss about it cos its a long long time ago. Then last year again but was an epic failure due to people and vehicles that got stucked on the road. But this year we were able to reach the church in Antipolo.

I am just dissapointed that most of the people who do this ALAY LAKAD is not doing it seriously, most of the crowd are like gangsters, clans and frats who just do it just for the sake of fun and experience. Lots of them where in very fashionable outfits, probably they feel like they are walking in the runway like models and there's even a moment where two groups had a fight in the middle of the street,Oh lord baby Jesus!

Anyway, just watch the video.

Who is Cain Marko

2011-04-27T09:54:00.000-07:00

NO ONE ELSE BUT THE JUGGERNAUT!!!

I'll take more time...

2011-04-27T09:32:00.001-07:00

I think its about time that i start writing again here in my blog before the mid-year comes.

Its almost the end of april, time moves really quick, i mean really really quick like you wont notice its your birthday again. Time loves to surprise us.

Whats new with me, hmmm...well, recently i got a lot of blessings (which means contractual work) and because of that, i was able to share some of it at home and able to buy the (few not-so-expensive) things that i need and some things that i like.

Thank God for the blessing! Hallelujah!

Happy New Year...(am i too late to say that?)

2011-01-28T11:29:00.000-08:00

January 2011 is almost over, still no fucking luck on my job hunting, i even tried joining some contest online for making logo's and shirt designs but still no luck...I dont wanna lose hope...I am sure there is something for me out there that will really suits me.

Blame it on Christmas day.

2010-12-25T07:44:00.001-08:00

It was really nice to celebrate Christmas day with people you love. My family should always be complete during Christmas eve, We dine together when the clock strikes 12mn, then the best part, exchanging gifts...but that was before, like more than 10 years ago. Ever since my father died and my siblings got married, its very seldom that we get complete during Christmas eve which we all have to understand and accept.

Two days ago was Christmas eve, though were not complete, we still had fun, good food and a few exchange gifts, though i know it would be better if we were complete, but I guess the true meaning was to be with the ones you love, no matter what you have on your table or no matter if you dont have gifts to give and received.

Then came Christmas the following day, my family went to our relatives to have a sort of a mini reunion, my aunts, uncle and cousins were there, even our nephews and neices and grandparents too, we always do that on Christmas day.

But i had a small request, and that is to be with my special someone on Christmas day. But sad to say, it didnt happened. How i wish it did, even for just a short time, it could have, but it didnt. So now im just embracing the silence of being alone on this most awaited day of the year.

The silence that you hear, somehow brings back the memories.

NOKIA X2: FAIL!

2010-10-04T08:25:00.000-07:00

Me and my partner went to the mall last monday to watch a movie, while on our way to the cinema, we passed by a Nokia Store and since my partner is also planning to buy a new phone, we decided to view their new units.

First we looked at their new touch screen phones which are suprisingly cheap but lacks of special features that you can see on their High-end touch screen cellphones...Then we asked the sales rep to show us a phone that has a good camera but also cheap, she showed us some of the phones with good camera's but the real deal that captured our taste is the new NOKIA-X2...

For you to know what the NOKIA X2 is, well here are some of its features, it was released last July 2010, NOKIA X2 has a Whopping 5 MEGAPIXEL CAMERA, LED Flash, Hi-Fi Sound, 48MB Internal Memory, 8GB Expandable Memory and it comes in Black and Red or Gray and Blue...the real deal about it is the price, It's Just Php6,600 on the Nokia Store!

The sales rep showed us how the phone works, the quality of the camera the hi-fi sound, but while she is doing the demo, the phone suddenly stucked up on its video capturing mode, so she restarted the phone, we thought that it is common for a phone to stucked up once in a while, so to cut the story short, we took it.

Then after a few days, my partner keeps telling me that the Nokia X2 always stucked up while in its video mode or while browsing image and video files and it also restarts by itself. It is really disappointing to know that a brand new phone will have an issue like this, So we went back to the Nokia Store to ask for a replacement, but unfortunately they told us that they cant replace it without having it checked on a Nokia Care...OK you have a point, So we went to a Nokia Care to have it checked, the technician told us that the system may need to have an update or upgrade, well, they thought that might be the problem. After an hour of waiting, we got the phone back from the Nokia Care and after a few minutes, the phone still have the same issue.

Now we need to go back to the Nokia Store where we bought the X2 phone shit to have it replaced. Such a waste of time, money and energy! WHEW!

After a few days, we went back to the Nokia store and demand for a replacement, but the sales rep told us that it is still not possible, because the SERVICE REPORT from the Nokia Care doesnt say anything that it needs to be replaced...Holy Mother of God!!! We showed them the issue and asked them if thats enough proof that it needs a replacement? ...still NO!

Eventually we went again to a Nokia Care to have a SERVICE FUCKIN' REPORT that says the phone needs a replacement, and just like before, we waited for an hour or two because their queue is very long (NOKIA CARE LACKS of EMPLOYEE). The very nice technician told us that they dont really give a recommendation for replacement, instead they give a note saying that the phone's hardware need to be replaced, but in our case, the X2 phone really has a system issue...after that, we hurridly went back to the Nokia Store and showed the Service Report to the sales rep, we asked him if we can just get a refund or get a different phone even if we have to pay extra, but he said its not possible. So he grabbed a brand new Nokia X2 phone and we tested it...and guess what? IT HAS THE SAME FUCKING ISSUE!!! Thats the moment when me and my partner almost burst in anger. We told him that we dont want to have another NOKIA X2 CRAP! Its either they refund our money or replace it with a different phone...We even asked for an OIC to talk to us and she cant even do anything about it, she (the OIC) told us that they cant refund or replace it with a different unit withour asking their Manager, so we asked to talk to their manager but she said their manager is not available because she's on leave, we told her to call the manager on the phone, she said its not possible, i asked her why? she just smiled at me...We told her that even she, wont buy something that is full of crap and even if she do a survey she will only get the same answer, which is a BIG CRISPY NO!...We stayed there for almost an hour complaining and demanding for a refund or replacement, some people are already looking at us, but still we fight for our rights!

...eventually, then the sales rep and the OIC went inside their office and came back to us, She told us to look for a phone for a replacement, and my partner picked the NOKIA C3...we dont know why suddenly they decided to give us a replacement, maybe they understand our situation after a while...But the good thing is, we dont have that Nokia X2 anymore and partner is happy with his new phone again.

Im not saying that Nokia X2 is completely a junk...Im just saying that the phone has issues and NOKIA should do something about it, perhaps a recall!

Gaya-Gaya wala na bang Idea?

2010-09-15T07:36:00.000-07:00

Mahilig akong manood ng sine at mga TV programs lalo na kung interesting ang palabas, pero kung ang papanoorin ko naman ay walang kwenta at ubos oras lang, mabuti pang matulog na lang ako o maglinis ng kuko!

Kung papapiliin mo ako ng local TV channel, paborito ko ang Kapuso, probably because malabo ang Ch2 dito sa bahay namin, as usual, palaging malabo ang signal ng Ch2, kaya madalas ang napapanood ko mga shows ng Ch7...which i like naman, well noon yun! Noong panahon pa ng Enkantadia at kasabay nito, noong panahon na hindi pa sikat si Marian Rivera at Capt. Barbel pa si Richard Gutierrez at Darna pa si Angel Locsin. Pero ngayon medyo disappointed ako sa mga palabas nila, bakit? parang wala ng creativity ang mga writers nila ngayon, madalas kasi ang mga palabas nila ay hango sa lumang pinoy movie, foreign soap o di kaya kinuha nila ang idea sa isang pelikula. Yung Babaeng hinugot sa aking tadyang, Stairway to heaven, Endless Love, yung Trudis Liit etc...Ngayon naman yung Grazilda nila ay halatang kinuha yung concept sa pelikulang Enchanted at yung Bantatay naman ay sa pelikulang Fluke...haaaayyy! Nagkataon lang ba ang mga ito?

Isa pang kinaiinisan ko sa mga palabas sa TV, esp teleserye ay ang walang kamatayang LOVE TRIANGLE na yan. Kung hindi lalaki ay yung babae ang pinag-aagawan, tangina wala na bang ibang tao sa mundo kung sila?

HOMELESS NOT WORTHLESS

2010-08-26T13:41:00.000-07:00

I made this video to help our poor friends on the street...just watch the video and see how you can help them...

FAB VACATION IN BAGUIO

2010-08-24T05:46:00.000-07:00

One of the finest destination in the philippines during summer is Baguio City, if you dont have any idea then you'll probably ask why? First, the weather in Baguio is very different, its colder because its on the top of the mountains, second the city is little and its easy to travel, No heavy traffic, third, the people are very nice!

We went to Baguio without any plans at all, no itenerary and no hotel reservations, well thats because we have been there before and we already know what to do when we get there. When we arrived in Baguio, we stayed in INN ROCIO which is a very nice hotel, the area is quiet, the room is neat, the price is affordable and the hotel people are very friendly!

On our first day in Baguio, we just slept the whole day after we had our breakfast, thats because we're not able to sleep well on the bus. When we woke up, we decided to go out and stroll in the city and also to have our dinner.

On our second day, me and my partner were so happy because three of our friends followed us in Baguio. We rented a family room that can fit all 5 of us.

We had our breakfast and rest for a bit then went out to go to some tourist destinations such as the Strawberry Farm, Bell Church and the very famous Mines View. We had our lunch after and went to SM Baguio to buy something and went back to the hotel to have some rest for our night out.

On our last day in Baguio, we went to a place called The Manor, it is actually a 5 star hotel in Baguio, we went there to buy strawberry pie and giant ensaymada bread.

Then on our way back to Manila...a terrible fog covered the road...

Luckily we survived the fog but the road after that is also terrible that we have to hop off the car just to pass the rough road...

Our tummies is starting to make noise and we head up to a place called ISDAAN, it is located in Tarlac City, We ate a lot and listened to the very very nice musicians and did the "Taksiyapo" ...

and thats how we spent our weekend in Baguio City!

THE PEACEKEEPER: Repainted

2010-08-03T09:47:00.000-07:00

I have here a toy from the movie Astroboy, I havent seen the movie but based on the pictures online, i guessed this is his Arch Enemy "The Peacekeeper" It is an amazing toy that im sure that kids (like me) would love to have, why? because if you press the button on his chest, the lines on his body will light up...but still im bored so i thought of painting him to make him look like this...

A VERY LONG DAY

2010-07-12T13:32:00.000-07:00

It was 8am in the morning, Me and my partner packed up very early coz he needs to go to his duty, we have no time for a heavy breakfast so we just had a short meal in a 711 store nearby where we came from, it was a nice short meal though, i had bacon and mushroom wrapped on egg with rice and he got a chicken sisig with rice plus cold juice. After that we hurriedly took a cab and drove to his duty because we are getting late.

For me, my partner is more than just a partner, but also like a little brother to me, I love to take care of him that way.

After his day on duty we had our lunch together and bought some things that he needed for tomorrow, then hit the road and meet our very close friend to have dinner and some chitchat over some refreshments and smoke at Krispy Kreme, no they dont sell cigars but they do have free wifi thats why we stayed there.

ADORABLE SLEEPING MASKS

2010-07-12T13:11:00.000-07:00

Yesterday while i was at the mall and about to buy cigarette, i passed by this Php20 pesos store called VENTE, spanish for twenty (for those who doesnt know) and saw something worth buying...Its a very adorable sleeping mask, i guess thats what they call it. But its not just an ordinary sleeping mask because it has liquid in it, i think its intention is to cure eyebags, you chill it on ice for a couple of minutes and wear it for 10-15mins or until its not cold anymore. I bought 2 of these, for me and my partner, i just asked him to choose what he wants...

PUP PAMPERING

2010-07-11T03:50:00.000-07:00

Yesterday, my partner and i went out to have his loving dogs some pampering, pampering meaning dog grooming... here is his dogs namely Chuy-Chuy and Sasha (the little one).

Chuy-Chuy

Sasha

POST SUMMER AT NASUGBU BATANGAS

2010-07-11T03:45:00.001-07:00

Me and my friends went to Canyon Cove, Nasugbu Batangas and had our selves burnt by the scorching sun, but we had a good time though. We had a very relaxing weekend, we dipped in the pool, went to the beach and play with the sand and small rocks, we also did some photo shoots of our selves...

Here is one of my favorite shot...

A YEAR OF LOVE

2010-07-11T03:18:00.000-07:00

Me and my Partner celebrated our 1st year anniversary last July 2, time really move so fast, i feel like its just a few weeks ago that we met somewhere in mandaluyong, but when i think about all the things that happened to us, thats when i feel that its been a while...

We celebrated it in a hotel, using a GC that was given to us by a friend, we stayed there for 12hrs, we ordered some food for dinner and then we exchanged gifts.

i was surprised that he gave me these...

and i made him this...i know its not much compared to what he gave me, but you cannot buy it anywhere in the world...

i promised him that someday i will give him something expensive...how i wished that someday will come soon, very very soon.

I am very happy to have my partner for a year now, i have this contentment inside of me, and thats why i make sure i give him something in return in anyway i can...He complete me...

All i wish for the both of us is happiness, stronger relationship, faithfulness, more blessings and more years to come. and my personal wish for him is that i hope he could finished his studies soon, have his dreams in his hands, be mature enough to know his priorities and decisions and always be sweet and lovable!

My actions will prove to you how much I LOVE YOU!

SPAM

2010-07-11T02:10:00.000-07:00

I got 52 comments on my march entry...all of it are spam messages and its all in japanese! Wondering what happened.

BEEN BUSY

2010-07-11T01:50:00.000-07:00

Sometimes i just couldnt find time to write for my blog. Lots of things happened during the past several weeks. The question is where should i start...lets see.......OK ill start with career, I had a chance to work in a television network for almost 3 months, its just a contractual work though, but i really really enjoyed it!

The show is more of a dating game, most of you have probably heard TAKE ME OUT, well thats the name of the show, we had it here in Manila, it has been on air for 10 weeks, its first season, i dont know if there will be another one. I worked there for the Art Dept. we, which is me and my friend, are the ones who handled the props that is needed for the show. It was fun because i get a chance to see celebrities, lots and lots of celebrities, but i am a bit shy to mingle or take a picture with them, so i just look not stare, just look. The toxic part was that we have to be at the studio at 6am and we are so lucky if the shoot will end at 12mn...honestly, its only toxicating if i lacked of sleep, cos in the studio, we never run out of food and especially my favorite, COFFEE!

I am really thankful to be a part of that show, if you have been reading my past entries, you could tell that i am having a financial problem and that show helped me a LOT! So sad that it has ended soon, but i am still grateful that i never run out of freelance work. Thanks to my friends and my supportive partner! You brought smile to my face! I love you all!

A GOOD PAIR OF SHOES...YEAAHH!!!

2010-07-11T01:34:00.000-07:00

I was waiting for my partner from his school, while i was roaming around the vicinity and found a shoe store that sells cheap shoes, cheap because its not authentic, the place is called Cartimar, it is well known here in Manila, if youre not a brand concious person for shoes, well this is the place to buy. Anyway, after seeing some cheap shoes, i was so excited to tell it to my partner. Luckily, since it is his first day for that particular subject, their professor just tooked their attendance and sent them home early, so i just waited for him and both of us bought a nice pair of shoes.

...but that night didnt just end that way, while we are eating dinner and very happy for our new shoes, hard rain suddenly falls, the rain didnt stopped for an hour or so, and here in manila, if there is rain, expect the heavy traffic and the difficulty to commute! We got so pissed off coz we were stranded there for almost 4 hours, cabs are always full, and if theres an available cab it wont take us to our place because it is a bit far for a rainy night. but eventually, after almost 4 hours of waiting, we had our ride home.

A PLACE FOR MY COLLECTION

2010-07-11T01:22:00.000-07:00

It was a very productive month for me last month, i earned a lot of money and i was managed to spend it wisely, so i bought a cabinet for my toys! Now i dont need to clean them again and again because of dust.

TOYCON June 19.

2010-07-11T00:56:00.000-07:00

It is one of the much awaited event of the year for me. As a toy collector, i dont want to be left behind from the TOYCON...it was different this year, was better than the last few, why? because i went there with my partner who also like toys, im the one to blame that he start this kind of hobby.

How i wish i have a limitless budget when it comes to buying toys, but somehow i managed to buy a few.

my partner bought me this as a gift...no, actually its a price for not laughing for 10 seconds while he is tickling my belly inside the cab...

and i got this Thing...

Aurora at Night

2010-06-06T09:54:00.001-07:00

Isang gabi ay napagdesisyunan namin ng partner ko na mag-overnight nalang sa isang motel sa may cubao dahil medyo late na at wala kaming matutuluyan. Kaya naman sinilip namin ang motel na madalas namin tinutuluyan, mura kasi at hindi naman madumi ang mga kwarto, ngunit dahil weekend noon at napakadaming gustong mag-check in ay nahirapan kaming makakuha ng kwarto, kaya naman naisipan namin na tumingin nalang sa iba pang motel, at sa aming paglalakad ay nasaksihan namin ang mga nagaganap sa kalye ng Aurora blvd. tuwing gabi.

Mistulang "Meat Market" pala ang Aurora blvd tuwing gabi, nagkalat ang mga pokpok, lalaki at babae at syempre ang mga bugaw nila. May mga lalaking nakatayo lang sa isang banda na akala mo ay naghihintay lamang ng masasakyan, yun pala ay customer ang hinihintay, siguradong lalapitan at kakausapin ka nito kapag tumitig ka sa kanya. Mayroon din mga babaeng nag-aalok ng mga pokpok na babae para sa panandaliang aliw, karamihan sa mga babaeng pokpok na nakita namin ay talagang mga bata pa, siguro ang iba dito ay minor de edad, kadalasan naman ang mga bugaw ay matatanda na. Sa aming paglalakad ay madami kaming nakasalubong na nagaalok ng babae, hindi nalang namin pinapansin. Ilang oras na kaming palakad-lakad at ilang motel na din ang napagtanungan namin ngunit palaging puno, kung mayroon naman available ay sa motel na pagkamahal-mahal, malapit na kaming mawalan ng pag-asa ngunit hindi kami tumigil ng partner ko, naisip namin na subukan balikan ang suki namin na motel at baka sakaling may kwarto na at sa kabutihan palad ay tumama nga kami, may available ng kwarto at doon lang kami nakapagpahinga at nagpalipas ng gabi.

Siguro hindi na talaga mawawala sa mundo ang pagbebenta ng laman, kahit nga panahon pa ni Kristo ay mayroon ng ganito. Nakakaawa lang talaga yung mga minor de edad at pati sila ay napupunta sa landas na hindi tama. Siguradong hindi din nila gusto ang ginagawa nila kung may ibang paraan lang na mapagkukuhanan sila ng pera.

1927...My Second Home

2010-04-25T08:54:00.000-07:00

Hindi man ako ang may-ari ng bahay na ito, pero para sa akin, tahanan ang matatawag

ko dito, tahanan kung saan palaging may tawanan, biruan, kainan, iyakan, sabihan ng

tsismis at kung ano ano pa. Masasabi kong pangalawang tahanan ito lalo na tuwing weekend, hindi lang para sa akin kundi maging sa iba ko pang mga kaibigan at syempre kay Tabachuy ko. Lampas isang taon na din ang lumipas, nalalapit na ang pagpapaalam...Madami akong mamimiss sa tahanan na ito...

Mamimiss ko ang malakas na tubig na lumalabas sa shower, ang panonood sa mga nagsu-swimming sa kabilang building, ang pagyoyosi sa terrace, ang magandang sunset tuwing hapon, ang malakas na hangin tuwing nakabukas ang pinto sa harap at terrace, ang pagtae habang nakaharap sa sign na "PUSH", ang amoy ng ulam ng kapit-bahay, ang tunog ng tren kapag dumadaan, ang sigaw ni manong garbage, ang pagtulog ng sabay sabay kahit masikip, ang pagkain ng sabay sabay, ang panonood ng TV o pelikula ng sabay sabay at marami pang iba...

Madaming ala-ala ang dadalhin ko mula sa tahanan na ito, sana balang araw kapag mayaman na tayong lahat ay magkaroon tayo ng isang bahay na lahat tayo sama-sama, yung may swimming pool at may terrace din at mayroon entertainment room at syempre wifi! haaayyy...

In behalf of my Tabachuy and friends, Thank you very very much kay Nes at Bo sa pagpapatuloy, pagkupkop at pagpapasensya sa amin na palaging nanggugulo sa tahanan ninyo. You guys will always be welcome to my home sa oras na kailangan ninyo ng matutuluyan.

Its a new month again

2010-04-06T09:11:00.000-07:00

Just like before, still no luck on my career as an artist, haaaay! A new month has arrived, luckily i still have a few per diem work which helps me survived plus with a help from my friends and partner too and also my mom.

I was almost hit by a rushing fire truck today, good thing i moved away so quickly. It made me think i am still lucky that i survived.

Hesitant

2010-03-08T02:46:00.000-08:00

Dapat may job interview ako kanina, final interview na yun kaso hindi ko tinuloy dahil nagdalawang isip ako. Ewan ko ba, naguguluhan ako, naalala ko lang yung sinabi ng utol ko na "kung hindi ka sigurado, huwag mong ituloy" ...Naiisip ko yung Job Title na Graphic Artist/ Asst Marketing/ Taga-check ng Inventory. Sa tingin ko naman kaya kong gawin yun eventually kapag nasanay na ako, pero mas gusto ko kasi yung pending na Job na nilalakad nung isa kong kaibigan, hoping akong matuloy yun or kung hindi man, sana matuloy yung Business Proposal namin ng kaibigan ko na events coordinator.

Haaaaaayyy, sana tama ang desisyon ko, sana hindi ko to pagsisihan pagdating ng panahon.

Pagbigyan na naman sana ako

2010-02-20T13:16:00.001-08:00

Sabi nila kapag sunod sunod daw na may nangyayari sa iyong hindi maganda, ibig sabihin may magandang paparating sa buhay mo. Ngunit bakit ganun, noon pa sunod sunod ang hindi magagandang nangyayari sa akin pero hanggang ngayon ay wala pa din akong nararamdaman na magandang nangyayari sa buhay ko.

Ilang buwan na ang lumilipas, ilang beses na akong nag-aapply ng trabaho at hanggang ngayon ay wala pa din akong nakukuhang trabaho? ano bang problema sa akin? bakit palagi nalang hindi ako natatanggap... bakit ganun? bakit nangyayari ito sa akin. Ang bigat bigat na sa dibdib, gulong gulo na ako. Minsan naiisip ko tuloy na parang sinasadyang mangyari ito sa akin.

Hiyang hiya na ako sa partner ko na tuwing lalabas nalang kami ay siya ang sumasagot. Hiyang hiya na ako sa kanya na tuwing kakapusin ako sa pera ay nanghihiram ako sa kanya. Hiyang hiya na ako sa pamilya ko na tuwing uuwi nalang ako ay maduming damit ang pasalubong ko sa kanila. Hiyang hiya na ako sa sarili ko na parang wala na akong maipagmalaki.

Gusto ko ng magkaroon ng trabaho na siguradong magtatagal ako at sasaya ako. Yun lang ang nakikita kong pinakamalaking problema na hinaharap ko sa kasalukuyan...Putangina naman, sana naman mapagbigyan na ako sa mga hinihiling ko.

Palimos ng Puhunan

2010-02-17T02:46:00.000-08:00

Ilang araw na naman akong nawala sa bahay namin, halos isang linggo, ubos na naman ang kinita ko noong nakaraang miyerkules at sabado, wala na naman akong maiuuwi sa pamilya ko kundi maduduming damit.

Wala na naman nangyari sa mga inaplayan ko, bakit ba ganun. haaay gusto ko ng bisnes kaso wala naman puhunan. palimos nga ng puhunan diyan? hehehe!

Signs sa Refrigerator

2010-01-22T10:01:00.000-08:00

Wala na naman laman ang loob ng refrigerator namin kundi tubig at itlog, mga sachet ng catsup sa fastfood, konting gulay sa vegetable tray at kapirasong mga karne sa loob ng freezer, itoy isang senyales na wala na naman kaming pera pambili ng pagkain, kapos na naman ang budget, naisip ko na malamang malaki ang binayad sa kuryente ngunit doon ako nagkamali, dahil nakita ko na nakaipit ng ref magnet ang bill ng meralco at hindi pa ito nababayaran. Haaayyy buhay, may sadyang pinapalad at meron hindi.

Bakit nga kaya ganun, minsan kahit anong bait ng isang tao sa kapwa niya ay hindi siya makatanggap ng magandang sukli at meron naman mga tarantadong tao na sobrang pasarap sa buhay dahil tuloy tuloy lang ang dating ng grasya sa kanya...siguro may oras din siya, gaya nga ng sabi nila, ang buhay ng tao ay parang gulong, minsan nasa itaas ka, minsan nasa ibaba ka...sa akin, tingin ko flat na yung gulong ko.

mixed emotions

2010-01-07T03:29:00.000-08:00

frustrated...

happy...

no i am frustrated...

broke...

can't think of anything to get instant money...

probably sell something...

no...

thats not a good thing to do...

where is work when you need one...

why is it taking so long to arrive...

still no reply from the company...

sad...

teary eyes...

sleepless nights...

i hope opportunity knocks on my door...

soon...

very very soon.

Happy and Prosperous 2010

2009-12-31T06:16:00.000-08:00

Patapos na naman ang isang taon, madaming naganap sa aking buhay, may maganda at mga hindi ninanais at mayroon din mga gusto ng kalimutan. Sana sa pagpasok nitong bagong taon ay maraming magagandang bagay na dumating sa buhay ko, sana madaming magagandang pagbabago ang maganap.

Happy and Prosperous 2010 sa inyong lahat!

Kuya Pagupit

2009-12-24T01:40:00.000-08:00

Para sa akin, hindi ganun kadali ang pagdesisyon kapag magpapagupit ng buhok, isa kasi ito sa mga iniingatan at nagpapaganda sa atin. Kapag nagupit ang buhok sa itsurang hindi mo gusto, mahirap na itong ibalik, kailangan mo na namang maghintay ng matagal na panahon para mapaayos ulit ang buhok mo, kaya hangga't hindi pa humahaba ang buhok mo ay dadalhin mo ang bago mong gupit na buhok na hindi mo gusto...hmmm o di kaya magsuot ka nalang muna ng sombrero pansamantala.

Kanina lang ay napagdesisyunan ko ng pagupitan ang buhok ko, ayaw ko pa sana dahil balak ko sanang magpahaba ng buhok. Ilang beses kong pinagisipan kung papagupitan ko ba o hindi parang nakakahinayang kasi ngunit sa barbero pa din nauwi ang lahat. Pinabawasan ko lang ang buhok ko upang kapag nilagyan ko ito ng wax ay pwede ko siyang patayuin at magkaroon ng konting porma.

Habang nagpapagupit ay naalala ko yung sinabi sa akin ng kapatid ko, huwag daw akong magpagupit sa umaga dahil kakagising lang daw ng barbero at wala pa itong ganang magupit. Huwag din daw akong magpagupit bago magtanghali dahil siguradong nagugutom na ang barbero at baka madaliin lang ang gupit. Huwag din daw sa hapon dahil inaantok daw ang barbero sa ganung oras at huwag na huwag din daw sa gabi dahil madilim na at hindi na masyadong maaninag ng barbero ang kanyang ginugupit...kung ganun eh anong oras ako dapat mag-pagupit?!

Pampalubag loob

2009-12-21T12:55:00.000-08:00

Ilang buwan na ang nakakalipas at hindi pa din ako tapos mag-hanap ng trabaho, marami-rami na din ang dumadating na offer sa akin from jobstreet.com at madami na din akong inaplayan ngunit iilan lang ang mga sumagot, mayroon nag-imbita ng interview at exam ngunit gaya ng dati tatawagan nalang daw nila ako after nilang malaman ang result. Noong isang linggo ay nakatanggap ako ng e-mail galing sa isang company na itago nalang natin sa pangalan "Company X" na inaplayan ko at ito ang sabi nila sa akin...

"we regret that we are unable to offer you the position, However, we assure you that your application will form part of our resume pool. Should a more applicable need arise, we will re-activate your application for review of possible consideration"

...After a few days nakatanggap ulit ako ng job offer mula sa jobstreet.com at pagka-check ko ay nakita ko ulit doon ang "Company X" at naghahanap pa din pala sila ng graphic artist...kaya sa madaling salita, yung last part ng letter nila ay malamang na pampalubag loob nalang. Iniisip ko minsan kung ako ba ang may kulang o talagang sadyang hindi para sa akin yung mga trabahong inaaplayan ko. Sinasabi ng mga kaibigan ko na mag-apply nalang daw ako ulit sa call center ngunit ayaw ko ng bumalik sa ganun nature ng trabaho, ayaw kong magsalita ng tapos pero as much as possible gusto ko ay makakuha ng trabaho na magugustuhan ko at siguradong tatagal ako.

Malapit na naman magtapos ang taon, sana by next year matanggap na ako sa mga inaaplayan ko, sana palarin na ako, kung hindi man regular job, sana isang big time break na pwedeng maging negosyo.

Sumpong

2009-12-21T12:53:00.001-08:00

Sinusumpong na naman ako pagiging emotional, siguro dahil ilang araw nalang ay magpapasko na at wala pa din akong regalo sa mga mahal ko sa buhay, mayroon pa naman akong pambili ngunit mukhang hindi sapat para mabilhan ko silang lahat. Nakakalungkot, naluluha nalang ako. Kanina habang bumabiyahe ako pauwi ay kasabay ko ang ilang tao na may dala-dalang pinamili galing sa mall, mukhang mga pang-regalo ang dala nila at ang iba naman ay galing sa kanilang Christmas party at bitbit ang mga napanalunan sa raffle...Ngunit pagkalipas ng ilang minuto ay bigla ko din naisip na hindi ako dapat malungkot o mainggit dahil may ibang tao na mas malungkot pa ang sinasapit kaysa sa akin, halimbawa nalang ay yung mga taong walang makain o matirahan, yung mga taong nasunugan, yung mga taong namatayan ng mahal sa buhay bago mag-pasko o yung mga taong nasa malayo at mag-isang nagpapasko at hindi makasama ang kanilang pamilya.

DISKARTE LANG ANG PUHUNAN

2009-12-10T09:54:00.000-08:00

Napakahirap sumakay ng taxi lalo na kung rush hour o di kaya ay umuulan, Kadalasang dahilan kaya mahirap sumakay ng taxi sa mga ganitong klaseng oras o panahon ay dahil napakadaming tao na gustong mag-taxi na lang kaysa sumakay ng ibang pampublikong sasakayan at kung minsan naman ay dahil ayaw magpasakay ng driver. Malamang ay narinig mo na ang mga ganitong klaseng sagot ng taxi driver tuwing gusto nilang tumanggi sa pasahero o kaya ay nag-aalangan...

"Paparada na ako eh" -paparada ka na pala eh bakit bumabiyahe ka pa?!

"ay hindi, trapik doon" -driver ka, alam mo dapat na kasama sa trabaho mo ang trapik!

"Malayo, walang pasahero doon pagbalik ko" -pati ba naman yun problema pa namin?!

...sabay magiisip at hihirit na

"OK lang ba dagdagan niyo nalang kahit 30?" -WOW! 60 ang FLAT RATE mo?!

...o di kaya ay

"Magkano ba binabayad niyo doon" -kaya nga nilagyan ng metro ang taxi...namaaan!

...at ang classic na

"ay hindi" (sabay simangot at haharurot) -sungit naman!

Nakaka-asar lalo na yung mga abusadong driver na napakahilig magpadagdag ng bayad, parang pakiramdam yata nila na lahat nalang ng nagtataxi ay madaming pera.

Ngunit isang beses, habang nakasakay sa taxi ay nakausap ko ang driver at tinanong ko kung bakit may mga ganun klaseng taxi driver, ipinaliwanag niya kung bakit, sabi niya sa akin na madami talagang taxi driver na ganun ang gawain, mayroon mga nanlalamang at abusado ngunit hindi lahat, ang iba ay talagang gumagawa lang ng diskarte, dahil bilang isang taxi driver, kailangan namin maka-quota, kung hindi kami didiskarte ay hindi kami kikita, hindi naman sa pagiging maarte ngunit dala lang din talaga ng pangangailangan. Medyo naliwanagan ako ng kaunti sa sinabi sa akin ni Manong Driver, naka-base nga kasi ang kikitain nila kung malalampasan nila ang kanilang quota kaya napipilitan silang tumanggi kung minsan.

Sa tingin mo? makatwiran nga ba?

...para sa akin, pwede na!

(kung may alam ka pang kakaibang hirit ng taxi driver kapag tumatanggi, huwag mahiya, share mo na!)

TRIP SA MANILA ZOO

2009-12-02T10:32:00.001-08:00

Kahapon ay nag-celebrate kami ng 5th monthsary ng partner ko, gusto namin maging memorable ang araw na iyon kaya nag-isip kami kung anong pwede namin gawin na kakaiba, napaka-common na kasi yung manood ng sine o di kaya kumain sa labas hanggang sa napagpasyahan namin na magpunta sa Manila Zoo. Kay tagal na din mula ng huli akong napunta doon kaya nagmistulang parang bata ako na excited makapunta ulit doon, kahit na madaming nagsasabing hindi na kagandahan ang Manila Zoo ay hindi ito naging hadlang sa aming plano.

Hapon na nang makarating kami doon, katamtaman nalang ang init ng araw kaya ayos lang na maglakad-lakad, Php40.00 ang entrance fee sa adult at kapag may student ID ka or isa kang lehitimong manilenyo ay may discount ka. Pagpasok namin ay hindi ko alam kung saan kami unang magsisimulang maglakad, hanggang sa inaya ako ng partner ko na magpakuha ng litrato kasama ang isang malaking ahas na kulay dilaw, hindi pa ako nakakahawak ng malaking ahas sa buong buhay ko, ang nahawakan ko palang ay yung mga ahas na inaalagaan lang sa bahay at nakalagay sa aquarium, maliit lang kumpara sa ahas na nandoon sa zoo. Nagsimula na kaming magpakuha ng litrato kasama ang dilaw na ahas, nilagay ito sa balikat namin at ako ang may hawak sa ulo, doon ko lang nalaman na talaga palang kaya kang sakalin ng ahas at mahirap itong labanan, mabuti na lamang ay hindi kami nilingkis nito.

Pagkatapos namin magpakuha ng litrato sa ahas ay naglakad ulit kami upang makita ang iba pang hayop, sunod na nakita namin ay ang dambuhalang elepante na ang takaw takaw sa pagkain ng damo, mataba si elepante at mukhang malusog, yun nga lang ay hindi namin nakitang naglalakad ito o tumatakbo dahil nga abala siya sa kanyang pagkain. Sunod ay nakita namin ang iba't ibang klase ng reptiles, may Boa Snake, Green Tree Snake, White Snake at iba pang klase ng ahas at meron din manok...OO, may manok sa loob ng mga kulungan ng mga ahas, ito ang mga pinapakain nila, mayroon din ilang sisiw na nagkukumpulan sa sulok at nanginginig sa takot dahil bilang na ang araw nila. Mayroon din doon iba pang reptiles gaya ng Iguana, Bayawak, Turtles na iba't bang klase ang shell at syempre ang mga mababangis ngunit tahimik na mga Buwaya na nakalublub lang sa tubig at hindi gumagalaw, ang tawag nila dito ay "Wishing Crocs", pwede kang mag-wish at tsaka ka magtatapon ng barya doon sa pond, yung ibang buwaya nga ay nalagyan na din ng barya sa ibabaw ng kanilang katawan, syempre nagtapon din kami ng partner ko ng barya at nag-wish.

Pagkatapos sa reptiles ay nakita naman namin ang ibang mga land animals, gaya ng Usa, Llama, Kabayo at nag-iisang Zebra, wala naman silang ginagawa kaya naglakad nalang ulit kami at umabot sa balwarte ng mga makukulit at maliliksing matsing. Madaming matsing ang nandoon, pami-pamilya sila, meron pa silang mga babies na parang walang kamuwang muwang sa mundo ng kamatsingan, nakakatuwa silang pagmasdan dahil halos hindi nagkakalayo ang mga kilos nila sa tao. Sa isang banda malapit sa mga kulungan ng matsing ay may isa pang malaking kulungan, sabi ng partner ko na doon daw dati makikita ang isang matandang gorilya, ngunit ngayon ay wala na siya, wala kaming ideya kung ano ang nangyari sa gorilya, baka patay na o di kaya may sakit kaya wala siya doon sa kulungan niya, sayang at hindi namin ito nakita.

Medyo nakakatamad pagmasdan ang mga ibon sa Aviary kaya hindi namin ito masyadong binigyan pansin, karaniwan kasi puro Parrot at Cockatoo lang ang mga nandun, meron din silang Peacock at Ostrich na kasing laki yata ni Shaquille O' Neil. Operational pa din naman ang mga maliliit na bangka sa Manila Zoo, pwede ka pa din magrenta at magsagwan doon sa parang ilog nila.

Pagkatapos nun ay dumako naman kami sa mga kulungan ng mga Tigre, noong una ay akala namin na wala na ang mga tigre dahil tahimik ang isang den na naputahan namin, ngunit sa kabilang den ay may nakita kaming isang tigre na gising at nag-ga-growl pa ito, nakakatakot ang tunog ng pag-growl ng tigre, sa isa naman den ay may isang tigreng pa-easy easy lang, nakatingin lang siya sa amin, tininingnan lang niya kami kung saan kami pumunta habang siya ay masarap na nakahiga sa semento at ang huling tigre na nakita namin ay natutulog na, siguro ay kakatapos lang niyang kumain at busog na busog kaya siya ay nakatulog.

Sa kabilang gilig naman ng mga tigre ay nakita namin ang mga Philippine Tamaraw at ilang mga baka na kumakain ng damo, katabi naman nito ay ang mga Wild Boars o Baboy Ramo na hindi mapakali at lakad ng lakad at sa katabing kulungan naman ng mga Baboy Ramo ay ang pinakapaborito ko sa lahat ng hayop na nakita ko ng araw na yun...Ito ay ang Hippoputamus na sobrang tabaaaaaaaaaaaaa, para siyang giant garapata na busog na busog sa dugo, ang kyut kyut niya at walang ginawa kundi kumain ng kumain ng kumain ng kumain ng damo, ngasab lang siya ng ngasab, wala siyang pakialam, nakakagigil siya parang ang sarap pindot-pindutin ng tiyan niyang napaka-tabaaaaaa sayang lang at hindi siya pwedeng iuwi.

At doon nagtapos ang pagtingin namin sa mga hayop sa loob ng Manila Zoo, nagpahinga muna kami ng partner ko at kumain ng pizza bago umalis. Masaya kaming dalawa sa pamamasyal sa zoo, hindi ko malilimutan ang araw na ito at isa itong inukit na ala-ala na dadalhin namin hanggang sa aming pagtanda. Gusto kong magpasalamat sa partner ko, hindi naman kasi magiging memorable ang pamamasyal na yun kundi rin dahil sa iyo...basta iyong tatandaan, nakakagigil man ang napakataba na si Mr. Hippo, ikaw pa din ang Mahal ko! :-)

Masikip Sa Dibdib

2009-11-18T01:34:00.001-08:00

Isa na siguro sa pinakamahirap na tanggapin sa buhay ng tao ay ang mawala ang iyong pinakamamahal, lalo na kung madami na kayong pinagdaanan at masasayang ala-alang pinagsamahan at biglang sa isang iglap ay mapapawi ang lahat. Napakaraming dahilan ng paghihiwalayan, may mababaw at mayroon din malalim, base sa aking mga naririnig, nangunguna na siguro sa listahan ng mga dahilan ng paghihiwalayan ay ang pagkaka-roon kabit o kung tawagin ay "Third Party" o kung minsan ay nawawalan na ng interest sa kanyang kasintahan at napupunta na sa ibang tao. Nakakabaliw, hindi ka patutulugin, nakakamaga ng mga mata at nakakawalang ganang kumain kapag "broken hearted" ka, dahil napakabigat sa dibdib ang hinanakit na iyong dinadala.

Kakaiba ang nangyayari sa isang taong sawi sa pag-ibig, mayroon naglalasing at nilulunod nalang sa alak ang mga dinaramdam, mayroon din nagkukulong nalang sa bahay at ayaw lumabas at makipagusap sa iba, nagpapalit ng phone number o sim card, dini-delete ang account sa mga networking sites, may nagpapatattoo, nagiging pala-dasal, mainitin ang ulo, nagda-drugs, madalas naman sa babae ay nagpapa-ikli ng buhok at sa mga lalaki naman ay tinutubuan na ng balbas dahil wala ng pakialam sa sarili at kung ano ano pa.

Mayroon mga paraan upang madaling mabawasan ang bigat sa dibdib kapag ikaw ay sawi sa pag-ibig, una na dito ay ang pagtanggap sa sarili na wala na ang iyong pinakamamahal, mahirap man gawin ngunit kailangan. Kung malapit ka sa mga magulang mo at kaya mong sabihin sa kanila ang ganitong klaseng problema, gawin mo, siguradong papayuhan ka nila o di kaya naman ay manghingi ka ng payo sa mga malalapit mong kaibigan, may mga bagay silang alam tungkol sa iyo kaysa sa mga magulang mo at pwede ka pa nilang samahan gumimik at magsaya. Kung tanggap mo na ang lahat, unti-unti kang makipagkilala sa ibang tao at malay mo may makilala kang higit pa sa una mo.

Mali ba ang magtiwala kaagad?

2009-11-05T09:02:00.000-08:00

Pauwi na ako noong isang araw at nakasakay sa bus, ako lang ang tanging pasahero nung sumakay ako sa bus, ngunit pagdating sa bus station ay napuno ito kaagad at isang babae ang tumabi sa akin. Gaya ng marami ay mahilig din akong gumamit ng cellphone habang bumabyahe at habang nagtetext ako ay biglang tinanong ako ng babaeng katabi ko...

Babae: SUN ba ang gamit mo?

Ako: aah..OO (nagtaka kung bakit ako tinanong)

Bababe: Pwede bang makitawag?

Ako: ah-eh...(nagaalinlangan), Naka-unlitxt lang kasi ako eh, tsaka yung pantawag ko per-minute lang.

Babae: Ah OK, lowbatt na kasi yung cellphone ko eh, OK lang ba sa iyo kung siya nalang ang patawagin ko?

...kapal naman ng mukha nito sa isip isip ko, ayokong pagamit tong phone ko sa kanya, mahirap na...

Ako: ahhh..ehhh kasi ginagamit ko pa eh.

Babae: Saan ka ba bababa?

Ako: sa TRINOMA.

...hindi na nagsalita yung babae at nagtext nalang ako ulit habang pinakikiramdaman siya sa tabi ko, mukha naman disente yung babae at maya-maya ay nakita ko siyang naglabas ng isang plastik na folder na puno ng papel, nasipat ko yung nakasulat sa isang papel "APPLICATION FORM" , kaya naman naisip ko na baka naghahanap ng trabaho. Gusto ko din naman siyang tulungan, ngunit sa isang banda ay naisip ko din na sa panahon ngayon ay mahirap ng magtiwala kaagad sa taong hindi mo naman kilala, kaya tinanong ko na din siya...

Ako: Urgent ba yung tatawagan mo?

Babae: Ahhmm...may kukunin kasi ako na...(hindi ko maintindihan yung sinabi). Eh baka isipin niya hindi ako makadating, lowbatt na kasi yung cellphone ko.

...talagang kailangan banggitin pa niya ulit na lowbatt yung cellphone niya...

Ako: eh kung gusto mo i-text mo nalang siya oh (sabay pakita ng cellphone ko).

Babae: (medyo nag-isip) Oh sige...(tsaka kinuha ang cellphone ko para magtext)

...hindi ko makita kung ano yung itina-type niya at nakakahiya din naman kung mahuli niya akong nakatingin, naisip ko na babasahin ko nalang sa sent items kung sakaling hindi niya ito mabura. Nakakatakot lang na baka mamaya ay kung saan pala niya gamitin yun, malay ko ba kung pusher yun ng pinagbabawal na gamot at pati ako ay madamay...ngunit wala pang isang minuto ay...

Babae: Ay wag nalang...(sabay balik sa akin ng phone). Ok lang, wag nalang pala.

Ako: Sigurado ka?

Babae: OO, ok lang wag nalang (nakangiting sinabi). Nasaan na ba tayo? Malapit na ba yung TRINOMA dito?

Ako: aahhmmm...nasa GMA na tayo, Kamuning na, malapit na sa TRINOMA...(mukhang balak yata talagang makitawag).

Babae: Ano bang date ngayon?

Ako: 4...

...Pagkatapos nun ay hindi na ulit kami nag-usap at pagdating ng bus sa trinoma ay bumaba na ako...Paano kaya kung nagtext pala talaga siya at binura lang niya sa sent items yung tinext niya? Paano kung pusher nga pala talaga yun? haaayy...paranoid lang ako, pero mabuti na din talaga ang nag-iingat ngayon, mahirap ng magsisi sa huli, nilulugar din talaga dapat ang pagtulong at kabaitan sa kapwa, dahil minsan baka ikaw ay maging isang biktima.

New Resolution

2009-11-05T08:59:00.000-08:00

Noon ay natanong ko ang sarili ko, ano na kaya ang nakamit ko pagdating ko sa edad na 30? at ngayon lang nasagot ang tanong na yun. Aminado ako sa sarili ko na wala pa talaga akong maipagmamalaki, hindi ko makita sa sarili ko kung ano ba ang kaya kong ipagmalaki. Sabi ko noon na dapat nakapag-exhibit na ako pagdating ko ng 30 ngunit hindi natuloy. Noon sabi ko pagtungtung ko ng 30 ay dapat ay naka-bukod na ako sa pamilya ko, ngunit hanggang ngayon ay dito pa din ako nakatira sa amin. Noon sabi ko na dapat pag umabot na ako ng 30 ay isa na akong successful na artist, pero ngayon ay wala man lang akong regular na trabaho o kaya ay negosyo.

Saan ba ako nagkamali? Saan ba ako nag-kulang? Saan ba ako dapat tumungo? Bakit lahat ng ina-aplayan ko ay hindi na sumasagot sa akin, kung mayron man ay dahil gusto nilang ipaalam sa akin na puno na ang posisyon na inaaplayan ko o di kaya ay itatabi nalang muna nila ang resume ko at pag-aaralan. Sumubok akong mag-negosyo ng t-shirt printing, masaya ako at nakabili na ako ng mga kailangan kong gamitin, ngunit sa kasamaang palad ay binaha kami at nasira lahat ng gamit ko at hanggang ngayon ay hindi pa din gawa, kung kailan may mga magpapagawa na sana sa akin. Sinubukan ko din ang talent ko sa music, ngunit hindi din natuloy dahil yung inaasahan kong makakasama kong tumugtog ay hindi na nagpaparamdam sa akin. Halos lahat ay natapos lang sa mga plano.

Diskarte, yan siguro ang kulang sa akin, hindi pa talaga sapat yung mga ginawa ko kaya hindi ako nagtagumpay, siguro dapat mas kapalan ko pa ang mukha ko, dapat ko pang igihan ang pagsisikap, ang pag-titiis, hindi ko makukuha ang tagumpay na hinahanap ko kung kakaawaan ko lang ang sarili ko, hindi siguro masama kung iiyak ko ang mga masasakit na nangyayari sa akin dahil yun lang ang paraan para mawala sa katawan ko ang bigat nasa aking dibdib. Wala na talaga siguro akong dapat asahan kundi ang sarili ko nalang at ilang taong malalapit sa akin na maaari kong hingan ng tulong kung talagang kinakailangan.

Naalala ko tuloy ang tanong ng pamangkin ko sa akin "Bakit hanggang ngayon ay mahirap pa din ang bansa natin?" ang sagot ay "dahil sa katangian ng mga Pilipino" . Ganun din siguro ang dahilan kaya hanggang ngayon ay wala pa din akong nakakamit na tagumpay, dahil sa katangian ko. Ngayon 30 na ako ay dapat makapagsimula na ako ng maganda, dapat ang bawat araw ay hindi nasasayang, simulan ko na dapat sa sarili ko ang pagbabago, dapat itama at ayusin ang mga mali ko noong mga nagdaang taon, mas maging matatag, masinop at kapakipakinabang. Naisip ko lang, dapat siguro yung tinatawag nilang New Year Resolution ay hindi tuwing magsisimula ang bagong taon, dapat siguro tuwing kaarawan ng isang tao, dahil yun ang simula ng panibago niyang buhay.

STRICTLY NO ID, NO ENTRY

2009-10-27T10:22:00.000-07:00

Marami sa atin ang hindi maitatago na nakapasok na sa isang motel o kung tawagin ng iba ay "Biglang Liko" o kaya "Short-time" o "C.I. (check-in)". Bakit kaya karamihan sa atin kapag narinig ang salitang MOTEL, naiisip kaagad ay PAGTATALIK? Kung magsu-survey ka nga ng 100 tao ay malamang makakuha ka ng 99% na ang iniisip nila ay ganun din, siguro kasi ay natatak na sa isipan natin na doon ginagawa ang mga panandaliang aliw. Napakaraming klase ng motel, may motel na mamahalin, may cheap, mayroong air-conditioned, mayroon din naman electric fan lang, may motel na semento ang ding ding, mayroon din plywood lang at dinig mo ang boses at hiyaw ng mga tao sa kabilang kwarto, may motel na WI-FI ready, may motel na may themes na pwede mong pagpilian depende sa mood mo, may motel na sobrang linis at may mga motel din na madaming ipis at kung ano ano pa. Hindi ko naman sinasabing lahat ng motel ay lugar kung saan nagpupunta ang mga gustong mag-tanggal ng kati, mayroon din naman kasing ilang mga motel na talagang desente at hindi mo iisiping puro ka-imoralan ang ginagawa ng bawat pumapasok dito.

Kamakailan lang ay may napuntahan ako na isang motel/ apartelle, hindi ko na babanggitin kung ano ang pangalan dahil baka ma-demanda pa ako. Dati ko ng nakikita ito at balak subukan ngunit hindi natutuloy, nabanggit din sa akin ng isa kong kaibigan na maganda nga daw doon at mura lang ang presyo, halos bago lang ang motel na ito at mukha siyang disente. Pag-bukas ko pa lang ng pinto ay naramdaman ko na ang lamig ng air-con nila sa lobby, malinis din dito at walang hindi kanais nais na amoy, lumapit ako sa desk upang kumuha ng kwarto, doon palang ay makikita mo na ang mga room rates nila kaya hindi ka na magtatanong ng presyo, matapos kong makapamili ay tinawag ko ang receptionist na babae na daldal ng daldal sa isa pa niyang kasama habang nagsusulat sa mga papel, naka-dalawang beses pa akong nag-excuse sa kanya bago ako bigyan ng atensyon, tumingin siya sa akin ng saglit at tuloy na ulit sa kanyang ginagawa, tinanong nya ako kung ilang oras daw ba, sumagot naman ako, tapos hinanapan niya ako ng ID, sabi ko wala akong ID, tuloy pa din siya sa pagsusulat at sinabing "Hindi pwedeng pumasok kapag walang ID" nagulat ako, kaya tinanong ko siya kung may iba pa bang paraan para makapasok kapag walang ID, wala daw at dapat daw talaga ay mayroon ID, nakakapagtaka at ngayon lang ako naka-encounter ng ganun kahigpit na motel kaya tinanong ko siya kung bakit ba kailangan ng ID? hindi siya kaagad sumagot at biglang sabi niya "COMPANY POLICY SIR" ...magaling na receptionist, hindi din niya sinagot yung tanong ko. Hindi na ako nagtagal at nagsayang ng oras upang usisain pa ang dahilan ng pagbigay ng ID sa kanila, kaya naman umalis nalang ako at nagpunta nalang ulit sa dati kong pinapasukang motel.

Nakakapagtaka, hindi ko lubusang maisip kung bakit ganun sila kahigpit at kailangan pa nila ng ID bago makakuha ng kwarto? may napuntahan na din naman akong motel na naghahanap ng ID pero kung wala kang ID ay isusulat mo nalang ang pangalan mo sa papel. Ano kaya ang purpose ng pagbibigay ng ID sa kanila? Ito ba ay para hindi mo maitago ang tunay mong pangalan kung sakaling mayroon mangyaring hindi kanais nais sa kwartong iyon tutuluyan? Malalaman ba nila kung totoo o peke ang ID ng isang tao? Hay naku, hindi naman eskwelahan o sa isang opisina ang aking papasukan at bakit kailangan pa nila ito, ang masa-suggest ko lang, kung ganun talaga sila kahigpit, mabuti pang magpaskil sila ng "STRICTLY NO ID, NO ENTRY" sa pinto nila para alam kaagad ng tao ang company policy nila.

ARAW NG PATAY

2009-10-22T10:38:00.000-07:00

Nalalapit na naman ang araw ng mga patay at kaluluwa, uso na naman sa TV at sa mga sinehan ang mga nakakatakot na palabas, nandiyan din ang kanya kanyang kwentuhan tungkol sa mga pagpapakita ng mga kaluluwa at kung ano ano pang multo at maligno, maliban lang sa aswang, 'di masyadong patok ito tuwing araw ng patay, tuwing mag-eeleksyon lang madalas itong pinaguusapan, hindi ko alam kung bakit ngunit kadalasan ay ganun. Halos lahat na yata ng nakilala ko ay may kwento tungkol sa multo, kung hindi man sila ang nakaranas mismo ay narinig lang nila ito sa iba pang tao. May iba pa nga akong kakilala na takot makarinig ng mga kwentong multo dahil daw baka mapanaginipan nila ito, mayroon din naman na takot na takot na pero gustong gusto pa din makarinig tungkol dito.

Karamihan sa atin ay takot sa multo, kahit marinig lang natin ang kwento tungkol dito ay kinikilabutan na tayo. Ako mismo ay hindi pa nakakaranas pakitaan ng multo sa buong buhay ko at huwag naman sana dahil matatakutin din ako, baka magtatakbo nalang ako at ma-tae sa takot kung makakita ako ng multo. Sabi nila, ang mga multo daw ay mga ligaw na kaluluwa, mga hindi matahimik, mga kaluluwang hindi pa tapos ang misyon dito sa mundo nating mga buhay at patuloy na nakikihalobilo sa atin. Madalas daw na nakakakita sa kanila ay ang mga taong bukas ang tinatawag na "3rd eye" at maari pa silang makipag-usap sa mga multo.

Sikat na sikat sa mga multo ang tinatawag na "White Lady", madalas ang itsura nito ay mahaba ang buhok, nangingitim ang mga mata, maputla at syempre naka-puting damit, malamang, hindi naman siguro ito tatawagin White Lady kung naka-turquoise blue siya diba? tsaka medyo mahirap bigkasin kung ganon, parang " Natakot ako kagabi dahil may nagpakita sa akin na Tuquoise blue lady..." walang dating kaya dapat simple lang, pwedeng Black Lady na mukhang mas nakakatakot at Red Lady naman na duguan ang damit. Sa lalaki naman mas simple lang, "Lalaking Nakabarong", wala kasing impact kung tatawagin itong White Man, iisipin mo lang na foreigner ito.

Totoo man o hindi ang mga multo ay nakakatakot pa din talaga kapag nakarinig tayo ng kwento tungkol dito, ngunit ang mas pinakanakakatakot ay yung gumawa ka ng sarili mong multo. Basta tandaan, ang araw ng mga patay ay hindi para sa mga nakakatindig balahibong multo kundi para mag-bigay respeto sa mga mahal natin na namayapa na.

Happy Halloween!

LRT TRIP

2009-10-20T09:04:00.000-07:00

Matagal tagal na din mula ng huli akong sumakay ng LRT at naulit lang ito noong nakalipas na linggo. Masaya ako na nagkararoon ako ng schedule para mag-face painting at dahil malapit sa may Vito Cruz ang venue namin ay minabuting sumakay kami ng LRT. Sinumalan namin ang biyahe mula sa Monumento station, wala masyadong tao ng mapunta kami doon, siguro dahil araw ng linggo. Nakaupo kami kaagad pagpasok namin sa loob ng tren at napansin kong malinis at malamig na pala talaga ang mga tren ng LRT, hindi kagaya noon na kailangan mo pang buksan ang bintana ng tren para makasagap ng hangin dahil talagang maliligo ka sa pawis sa sobrang init.

Masasabi kong malaki talaga ang pagkakaiba ng makikita mo sa paligid kapag sumilip ka sa bintana ng LRT kumpara sa MRT. Kung sa MRT ay makikita mo ang mga nag-gagandahang gusali, malalaking malls at mga sosyal na subdivision, sa LRT naman ay makikita mo ang kabaligtaran nito, maruruming palengke, mga gusali na niluma na ng panahon, mga lumang itsura ng bahay, tagpi-tagping bahay sa squaters area, mga lumang sinehan (kung saan nababalitang maraming milagrong nagaganap) at marami pang kung ano anong luma, kumbaga, dito mo makikita ang isang itsura ng mukha ng Maynila.

Natuwa naman ako ng dumaan na kami sa Luneta Park, natanaw ko kasi yung area ng Luneta kung saan mayroong mga malalaking istatwa ng mga Dinosaurs at yung paborito ko, yung malaki at matabang hippoputamus, kung bakit ko naging paborito yun ay hindi dahil sa mataba ito, kundi dahil nagpakuha ako ng litrato noong bata pa ako doon mismo sa hippoputamus na yun (ipo-post ko yung litrato kung sakaling makita ko pa sya, sana lang ay hindi nasira ng baha). Ang sayang isipin dahil hanggang ngayon ay nandun pa din ang mga higanteng istatwa na yun at napapakinabangan pa din, hindi gaya ng nakakatakot na Metropolitan Theater na akala mo ay haunted building, nakita ko din ito bago kami dumaan sa Luneta. May mga tanong na nabuo sa aking isipan ng makita ko Metropolitan Theater, bakit hindi na ginagamit ang gusali? bakit pinabayaan nalang na mabulok ito?. Kung hindi na siya ginagamit, bakit hindi nalang ito gibain at gawin kapakipakinabang kaysa naman maging isa itong larawan na nakakapanghinayang kapag pinagmasdan.

Dahil sa kakatanaw sa bintana ay muntik pa kaming lumampas sa Vito Cruz station ng kasama ko...well, actually isa lang yun sa mga dahilan, naisipan ko kasing gumawa at magtext ng mga corny jokes sa mga kaibigan ko tungkol sa mga station ng tren, nakakatawa din naman dahil sa sobrang ka-cornihan, gaya nalang ng "Anong station ng LRT ang madalas may nagbabarilan? ...edi BAMBANG!" eto pa "Ano naman station ng LRT ang maraming nakahubad? ...ano pa edi HUBAD SANTOS!" isa pa, "Anong station ng LRT nagkalat ang mga puta? ... edi sa LiberHITAD!" may hirit naman ang mga kaibigan ko " Anong station ng LRT ang maraming nakaluhod? ...edi sa BACLAREN!" eto pa " Anong station ng LRT ang walang makaupo? (very obvious) ...TAYUMAN!" pero ito ang isa sa pinakanatawa ako na hinirit ng isa kong kaibigan sa text "Anong LRT station daw ang maraming sugal? ... ang sagot, edi LOTTOn!" napaisip ako, tangina, kahit kailan hindi nagkaroon ng LAWTON STATION!

After Ondoy

2009-10-13T09:49:00.000-07:00

Dalawang linggo na ang nakakalipas mula ng dumaan ang bagyong Ondoy na nag-iwan ng malaking pinsala at nagbago sa buhay ng karamihan sa ating mga Pilipino.
Isa ako at ang aking pamilya sa mga biktima ng bagyong Ondoy. Nilamon ng tubig baha ang kalahati ng aming bahay. Halos lahat ng kagamitan namin ay walang nailigtas. Nagpapasalamat nalang kami at sa kabutihang palad ay wala naman nasawi o nasaktan sa amin.

Araw ng sabado, September 26, 2009, tumutulong ako sa aking kaibigan na maglipat ng bahay sa gitna ng kalakasan ng walang tigil na ulan. Isang tawag ang aking natanggap mula sa aking nanay, tinanong nya ako kung maaari daw ba akong umuwi ng maaga dahil nagsisimula ng pumasok ang tubig sa loob ng bahay namin, natatakot sila na baka tumaas pa daw iyon dahil magbubukas ng tubig ang dam. Sabi ko sa nanay ko na hindi ako sigurado kung makakauwi ako ng maaga dahil may trabaho ako na inaasahan ng araw na iyon, kaya't sinabihan ko nalang ang nanay ko na iakyat nalang nila ang mga gamit na maaring mabasa at patayin ang main switch ng kuryente. For the record, dalawang beses ng pinasok ng baha ang bahay namin noon, ang pinakamataas na inabot ng tubig noon ay hanggang tuhod ko lang, at yung sumunod naman ay hanggang paa lang kaya medyo kampante pa ako.

Ilang minuto pa lang ang lumilipas ay bigla akong nakatanggap ng text mula naman sa aking pamangkin, sabi niya na lampas tao na daw ang tubig sa amin at sila nalang ng mama niya ang nakaligtas. Dahil mapagbiro ang aking pamangkin ay hindi ko sineryoso ang text message nya, ngunit sa isang banda ay naisip ko din na baka nga seryoso na iyon kaya kinumpirma ko sa nanay ko ang lagay nila. Mabilis na nakapag-reply sa akin ang nanay ko at doon ko lamang nalaman ang totoo, ang tinutukoy pala ng aking pamangkin na "sila lang ang nakaligtas" ay dahil wala na silang nailigtas na gamit dahil sa bilis na pag-apaw ng tubig. Nagsimula na akong mangamba, gustong gusto ko ng umuwi ng malaman ko na ganun ang nangyari sa amin, gusto ko ng ipakansel ang trabaho ko kahit hindi na sapat ang pera ko, buti na lamang at nagtext sa akin yung ate ko at sabi nya na kinansela na daw ng kliyente ang trabaho namin at sa kapit bahay nalang daw muna sila nakituloy pansamantala habang lubog ang bahay namin sa tubig baha.

Hindi ko kayang hayaan nalang ang pamilya ko sa sinapit nila at gusto ko din malaman ang lagay ng bahay namin. Alas-4 ng hapon ng medyo humina ang ulan at agad akong nagpaalam sa akin kaibigan, hindi sapat ang pera ko noon kaya't naghiram na din ako sa kanya ng kaunting pang-gastos at ng payong. Hindi ko alam ang mga nangyayari sa labas ng mga panahon na iyon, ang tanging nabalitaan ko lang ay buhol buhol na daw ang trapik sa EDSA dahil sa baha at mahihirapan daw akong makasakay. Bahala na, basta't kailangan kong makauwi, yan nalang ang tumanim sa isipan ko ng mga oras na yun.

Napakadaming tao sa kalye ng dumating ako sa EDSA, parang may nagwewelga, halos lahat ay naglalakad na lamang dahil hindi na gumagalaw ang mga sasakyan, basang basa din ng ulan ang karamihan. Nagulat ako sa nakita ko ng umakyat ako sa over pass para tumawid sa kalye, nagmistulang ilog ang parte ng EDSA malapit sa Munoz Market papuntang Balintawak, umapaw na pala ang tubig sa may tulay, napakalawak ng sinakop ng baha at hanggang bewang ang tubig nito. Pagtungtong ko sa kabilang kalye ay sinubukan ko na munang mag-antay ng bus patungong Novaliches ngunit kahit isa ay wala, nag-desisyon na akong maglakad ng kaunti, madami akong kasabay sa paglalakad, iba't ibang klase ng tao, may bata, matanda, estudyante, trabahador, babae, lalaki at kung ano ano pa. Lakad lang ako ng lakad hanggang sa marating ko ang isang tulay na nilamon na din ng rumaragasang tubig. Madaming tumatawid, kapit kamay ang mga tao, tulong tulong kahit hindi magkakakilala. Hindi ako makakauwi sa amin kung hindi ko lulusungin ang baha, kaya nilagay ko na ang mga gamit ko na nasa bulsa sa aking bag, sinuot ko ang bag ko sa aking harapan upang mahawakan ko itong mabuti at hindi mabasa, naka-short naman ako at sapatos noon kaya walang problema sa pambaba, dahan dahan akong naglakad palapit sa baha, unti unti kong nararamdaman ang malamig na tubig na kulay putik na pumapasok sa aking sapatos, tuloy pa din ang lakad, wala ng dahilan para tumigil, inisip ko nalang noon na yung mga matatanda ay kayang tumawid, mas lalo na ako. umabot na hanggang tuhod ko ang tubig, kinakapa ko nalang ang nilalakaran ko at sinusundan ang ibang tao sa aking harapan upang hindi ako mapahamak. Halos sampung minuto din ang inabot ng malampasan ko ang baha. Wala pa ding dumadating na sasakyan kaya naglakad nalang ulit ako, nagpahinga lang ako ng saglit ng may makita akong tindahan, nag-yosi nalang muna ako dun at nagtext pansamantala.

Humihina at lumalakas ang ulan, sabay pa nito ang pabugso-busong malakas na hangin, mabuti na lang at hindi nasira ang payong na dala dala ko. Nagsimula na ulit akong maglakad habang naninigarilyo, mahigit isang oras na akong naglalakad papunta sa isang alternate route na posibleng makasakay ako, ngunit ng malapit na akong dumating doon ay binulaga ako ng isang napakalawak at malalim na baha, walang tao na naglalakas loob na tumawid doon, isang bus din ang na-istranded at halos kalahati nito ay lubog sa tubig. Sumilong nalang muna ako sa gilid ng isang building kung saan madami ding tao ang nag-papahinga, may nakatabi pa nga akong mag-iina na may dalang bagong panganak na sanggol na na-istranded din. Nagsimula na akong makaramdam ng ginaw, medyo basa na din kasi ako kahit na may gamit akong payong, nagsisimula na din ang aking bewangdahil sa kakalakad at pagbitbit ng mabigat kong bag.

Kailangan kong makauwi, yun ang objective ko. Naisip ko na bumalik nalang at huwag ng isugal ang buhay ko sa malalim na baha, may isa pa kasing daan doon na patungo din sa alternate route, long way nga lang iyon. Wala ng iba pang paraan para maka-uwi, nagbaka-sakali nalang din ako na baka may dumaan doon na pwede kong masakyan. Inabot na ako ng dilim sa paglalakad, may mga ilang lugar akong nadaanan na walang kuryente, may mga tao naman na nakatambay lang at nanonood sa mga naglalakad, may mga nakita din akong mga naglalakad na nakukuha pang mag-biruan sa daan, ngunit mas madami pa din ang bakas sa mukha ang pagod. Humihinto lang ako sandali sa paglalakad kapag hinihingal na ako o kaya kapag natatanggal ang sintas ng sapatos ko. Natutuwa ako tuwing tumutunog ang cellphone ko, doon ko nalang iniisip na ay kasama pa din ako kahit sa text nalang o tawag, dahil kahit paano ay nakakalakas ng loob.

Natunton ko din ang alternate route, natuwa ako dahil madaming dumadaang sasakyan, may mga bus, dyip, taxi at FX, nag-antay lang muna ako saglit at baka sakaling makasakay ako, ngunit sa kasamaang palad ay wala pa ding masakyan kaya't minabuti pang maglakad nalang ulit ako. Unti-unti ng nababawasan ang mga kasabay kong maglakad, ang iba kasi sa kanila ay nakauwi na. Alas otso na ng gabi, hingal, pagod at nananakit na ang binti at bewang ko sa paglalakad, madami na naman dumadaan na pwedeng masakyan kaya't napagdesisyunan ko ng mag-antay nalang at makipag-unahan. Halos 30 minutos din akong nag-antay bago ako makasakay sa isang FX, mabuti nalang at may huminto mismo sa harapan ko at may bumabang pasahero. Laking ginhawa ng makaupo ako, nagkwekwentuhan ang mga pasahero tungkol sa bagyo at sa baha, narinig ko sa isa na nagsara na daw ang SM North EDSA ng maaga dahil pinasok daw ng tubig ang loob ng basement nito at nabasa daw ang mga paninda, sabi naman nung isa na lahat daw ay nagsara na ng maaga dahil nasa State of Calamity na daw ang buong Metro Manila. Naalala ko tuloy ang pamilya ko, kumusta na kaya sila? sana safe silang lahat at nakapag-hapunan na. Nakaramdam ako ng antok at dahan dahan na naka-idlip ako sa biyahe dahil sa pagod.

Naalimpungatan ako ng biglang may tumawag sa akin cellphone, yung isa ko palang kapatid na hindi na nakatira sa amin, kinumusta ako kung ano daw ang lagay namin, sinabi ko sa kanya ang lahat ng nangyari, nag-aalala din daw sya, ngunit hindi sya makakauwi dahil nasa Naga siya ng araw na iyon at martes pa siya makakabalik ng Manila. Pagkatapos kong makausap ang kapatid ko ay napansin ko na nasa ibang lugar na kami, wala pa lang madaan ang sasakyan dahil sarado pa din ang mga daan papuntang Bayan dahil sa baha, ilang minuto din kaming paikot-ikot hanggang umabot kami sa Fairview at doon nalang kami nakalampas sa trapik. Mainam na sa Fairview kami dumaan dahil mas madali para sa akin ang makauwi mula doon. Pagbaba ko sa FX ay madali naman akong nakasakay ng dyip, halos lahat pa din ng taong kasabay ko ay mga pagod, konti nalang at makakauwi na din ako. Matapos ang biyahe ko sa dyip ay dumaan muna ako sa isang convenience store upang bumili ng tinapay at inumin, naisip ko kasi na nakituloy nalang sa kapit-bahay ang pamilya ko at nakakahiya kung doon pa din ako makikikain.

Kinain ko nalang ang binili kong tinapay habang naglalakad, tumigil na din ang ulan ng mga oras na iyon, ngunit sobrang dilim sa paligid dahil walang kuryente, ang tanging ilaw lang na makikita mo ay ang ilaw na nanggagaling sa mga sasakyan at mga kandila sa loob ng bahay. Palapit na ako ng palapit sa amin, hindi ko alam kung ano ang aking aabutan. Nakasalubong ko ang isa namin kapitbahay na kapatid ng Ate ko sa INC, sabi niya na nandun daw sa bahay nila ang pamilya ko, nagpasalamat ako sa kanya at tumungo sa kanilang bahay, kinahulan ako ng aso pagdating ko sa bahay nila, tinawag ko ang Ate ko at agad naman siyang sumilip sa may bintana, nagulat siya ng makita nya ako, binuksan nya ang pinto at tumuloy na din ako sa loob ng bahay, hindi daw niya inaasahan na uuwi ako, nasilip ko sa loob ng kwarto ang aking Nanay na gising pa at pinapaypayan ang dalawang bata na mahimbing ng natutulog, inalok ako ng Ate ng pagkain ngunit sabi ko ay kape nalang at kumain na din naman ako, umupo muna kami sa harap ng hapag-kainan at ikinuwento ng Ate ko sa akin kung ano ang nangyari.

Tanghalian pa lamang ay nagsimula ng tumaas ang tubig sa harap at likod ng bahay namin, kakatapos lang daw niyang magluto ng pagkain noon, sobrang bilis daw ng pag-apaw ng tubig, silang tatlo lang ng mga bata ang nasa bahay ng mga oras na yun dahil ang Nanay ko ay umalis dahil may trabaho, Nag-uusap lang sila sa cellphone noon kaya nasabihan din ako ng aking Nanay. Nagsimula ng mag-akyat ang Ate ko ng mga gamit na maaring mabasa noong papasok na ng bahay ang tubig, buti nalang at may double deck kami na kama at doon niya pinaakyat ang dalawang bata, ang isa kong pamangkin ay 2months old pa lang at yung isa naman ay 12yrs old. Ilang minuto pa lang ay pumasok na nga ang tubig sa bahay namin, flash flood daw, sabi ng Ate ko, may tubig na nagmumula sa harap, sa likod at sa loob sahig ng bahay namin, pinatay din ng kapatid ko ang main switch ng kuryente upang hindi sila makuryente, kinabahan na ang kapatid ko ng tuloy tuloy pa din ang pag-apaw ng tubig at halos umabot na ito sa bewang niya, doon na niya naisip na lisanin na ang bahay kasama ang mga bata. Pilit daw buksan ng Ate ko ang pinto ng aming bahay ngunit hindi ito mabukas dahil sa pressure ng tubig, sumigaw siya ng saklolo sa mga kapit bahay namin dahil posible silang malunod kung hindi sila makakalabas, buti na lamang ay may nakarinig sa kanyang kapit bahay namin at sumugod ito sa bahay, sinipa niya ang pinto at agad itong bumukas, dali dali niyang binuhat ang pinakabata kong pamangkin at yung isa ko naman pamangkin ay inalalayan ng Ate ko, sinagip din ng Ate ko ang aso namin na ulo na lamang ang nakalitaw dahil nakatali ito sa mga grills ng bintana at ang ibang gamit ng baby. Sa awa ng diyos ay nakaligtas naman silang tatlo at walang nasaktan.

Matapos ikuwento ng Ate ko ang nangyari ay sinamahan niya akong puntahan ang bahay namin, nagdala nalang kami ng kandila dahil sobrang dilim ng kapaligiran. Lumulubog sa putik ang paa ko sa harap ng bahay namin at pagbukas ko ng pinto ay bigla na lamang akong nanlanta sa itsura ng bahay namin. Napakaputik sa loob ng bahay namin, nagkabalibligtad ang mga gamit at nagmistulan itong isang tambakan, mabaho din ang loob ng bahay dahil sa tubig baha, ang tanging nakaligtas nalang ay ang mga gamit na lampas sa aking leeg dahil hanggang doon umabot ang tubig. Sabi ko sa Ate ko na ayaw kong iwan ang bahay at dito nalang ako magpapalipas ng gabi, mahirap na at baka may magsamantala pa sa bahay namin at pagnakawan kami. Pagod na din ang Ate ko kaya nagpaalam na siya sa akin at bumalik na sa kapit bahay para makapagpahinga. Hindi ko mapigilan ang sarili ko na maiyak, napaupo na lang ako at nilabas ang sama ng loob. Matapos akong umiyak ay nahiga nalang ako sa sofa, pinatungan ko nalang ito ng plastik para hindi ako mabasa, naki-pagusap na muna ako sa aking mahal at pagkatapos ay sinubukan ko na din makatulog.

Hanggang ngayon ay hindi pa din kami tapos sa paglilinis, madami pa din kaming damit na kailangang labhan, may basura pa din kaming hindi pa naitatapon, madami sa mga gamit namin ang hindi na napakinabangan at ang loob ng bahay namin ay sinira ng baha. Ito ang mga pangyayari sa buhay natin na wala tayong pwedeng sisihin, wala tayong rason para magalit at ang tanging magagawa na lang natin ay tanggapin ang lahat, bumangon at magsimula ulit.

Minsan iniisip ko kung bakit kailangan pang mangyari ang mga bagay na hindi kanais nais sa buhay ng isang tao, mga pangyayaring napakabigat dalhin sa dibdib. Sabi nila, may dahilan daw kung bakit nangyari yun, may maganda daw na darating sa buhay mo kaya nagkaganun. Minsan hindi ko alam kung dapat pa ba akong maniwala sa mga sabi sabi. Siguro kaya nila nasasabi yun ay bilang pampalubag loob na lang...siguro nga yun ang ibig nilang ipahiwatid.

A long weekend

2009-09-21T21:47:00.001-07:00

It was a special holiday yesterday, most of the people are happy, esp students and workers...but for me, i dont feel any special holiday becuase i dont work in a daily basis.

...how i wish i am.

Isang kayod, Isang tuka.

2009-09-18T09:50:00.000-07:00

Ano na bang balita sa akin? konti lang naman ang nabago, halos pa din naman gaya ng dati, masasabi kong mas masaya naman ngayon dahil may minamahal ako at nagmamahal sa akin, in short may lovelife ako!

Wala pa din maglakas loob na tanggapin ako sa kumpanya, ganun pa din ang gimik, paraket-raket lang kung saan saan, kung anong dadating, isang kayod isang tuka ang drama ng buhay ko ngayon.

Sana balang araw dumating ang break ko, yung tatagal, yung at the same time kumikita ako habang nag-eenjoy sa trabaho, kahit sobrang hirap pero hindi ka nakakaramdam ng pagod dahil gusto mo yung ginagawa mo...sana dumating na yun..sana malapit na.

Maamong Mukha

2009-06-11T12:43:00.000-07:00

Isang matahimik na linggo, mag-isa sa bahay at walang makausap, walang magawa, nakahiga lang ako sa kama at nakatingin sa kisame, nagmumuni-muni, pilit kumukuha ng antok upang makatulog. Ngunit sa dami ng iniisip ay hindi magawang makatulog, iniisip ang mga nagdaang pangyayari sa aking sarili, hanggang sa naalala ko na naman siya, naalala ko na naman ang maamo niyang mukha na umiiyak sa tabi ng pinto habang pinagmamasdan akong nagiimpake ng aking gamit paalis ng bahay niya.

SOME OLD MUSIC THAT BRINGS BACK MEMORIES

2009-05-09T12:32:00.000-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=DJclKvSv16Q

http://www.youtube.com/watch?v=C7DE84-LdQk

http://www.youtube.com/watch?v=fjZtFfq9bOE

http://www.youtube.com/watch?v=CBcdTPGvkTA&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=qboQ-q4SNQM

http://www.youtube.com/watch?v=Cuq1sSgKqzg

http://www.youtube.com/watch?v=vZdSIW8hK8c

http://www.youtube.com/watch?v=qRXUyACVGVE

Nakakarinding katahimikan

2009-03-25T00:48:00.000-07:00

Pagkatapos ng isang magdamag ng pagtatrabaho mula kahapon ng ala-sais ng gabi hanggang ala-sais ng umaga kanina ay hindi pa din ako nakakaramdam ng antok. Nandito ako sa bahay namin ngayon dahil wala akong pasok mamayang gabi. Bukas ganun ulit ang oras ng pasok ko, 12 hrs ulit. Gaya ng dati, parehas pa din ang nararamdaman ko kapag nandito ako sa bahay namin, nababaluntan pa din ako ng lungkot at pag-iisa.

Habang nasa biyahe at papalapit ng papalapit ako sa bahay namin ay unti unti kong nararamdaman ang bigat sa dibdib. Siguro ito ang totoong buhay ko, bumabalik ako sa realidad. O di kaya may takot na ako sa pagiging mag-isa. Hanggang kailan kaya ako magiging ganito?

Ang tanging solution nalang na ginagawa ko para malibang ako ay gumawa ng artwork o di kaya makinig ng music. Dahil sa isang banda ay nailalayo ko ang pag-iisip ko ng kalungkutan. Ngunit kakaiba ang naramdaman ko ng marinig ko ang kantang ito, pakiramdam ko ay bumalik ako sa panahon kung saan una kong nakita ang samson ng amazon, dahil yun din ang saktong panahon noong una kong narinig itong kantang 'to...magkikita sana kami kaninang umaga bago ako umuwi ng bahay kaso hindi naman natuloy...SIGH!

End of Training

2009-03-21T20:30:00.000-07:00

It's my last day of training at work and also my first day to do a morning shift which is 6am-3pm, I'm lack of sleep again (as always). I'm also running out of money and i need to produce some instantly and i got that chance yesterday. MERALCO celebrated their annual family day yesterday and we we're there to do face-painting and henna tattoo. The crowd there is massive even the sun is scorching hot. In the evening there was a program and i was able to see Mr.Pure Energy himself Gary V. He really is a great performer, no doubt about it! We finished our work almost midnight already and i felt happy because i earned some bucks and i will use it 'til the end of the month.Its nearly 3pm, I'm excited to go out today and go to the mall with my friends, its been a while since the last time i went to the mall. I love to be back in the morning shift!

Pamatay na Sulat

2009-03-18T17:46:00.000-07:00

Kaninang umaga ay may bumulaga na naman sa amin ng kaibigan ko bago kami pumasok sa bahay. This time ay hindi patay na daga, kundi ito...

Halos magkanda-suka kami sa kakatawa ng kaibigan ko dahil sa sulat na 'to. Naisip namin na napaka-galante naman ng nagbigay nito at tila parang nag-alangan at nahihiya pa sya sa kanyang ibibigay, parang iniisip niya na mukhang hindi pa yata sapat yung ibibigay nya. Sabi ko nga ay "tangina kahit siguro presidente ng pilipinas ay matutuwa kung siya ang makatanggap ng ganyan" , at take note, in COLD CASH ito!!!

Tanong pa ng kaibigan ko na "paano kaya kung worth of donuts yun?!" Sagot ko naman ay "putangina, kung worth of donuts yun, siguro kahit pag namatay ka na ay donuts pa din ang ihahain mo sa burol mo!" dagdag pa namin na kahit yung isang milyon na worth of donuts ay ipamahagi mo sa nagugutom sa payatas ay mamomroblema ka pa din sa 24 milyon mo...hindi na kami makahinga sa kakatawa na halos tumagal ng isang minuto hanggang sa mahimasmasan...Sa nagsulat nito, kung ikaw man si Cathy! ang masasabi ko lang ay Tanginamo! Youre the BEST!!!

Murder at 2577

2009-03-17T18:24:00.000-07:00

Pagkauwi namin kanina ng barkada ko galing sa opis ay ito ang bumulaga. Hindi pa man namin nabubuksan ang pinto ng bahay ay nagulat kami sa amin nasaksihan. Isang pusa ang pumaslang sa isang malaking daga at kitang kita namin ang pagngatngat nito sa laman ng kawawang daga na halos kalahati nalang ng katawan ang natira.

Siguro ito si "Phillip the rat" na nakatira sa bahay ng barkada namin na palaging naghahalungkat sa kusina tuwing dis-oras na ng gabi.

Nakakaawa naman, pero wala na kaming magagawa dahil walang sino mang daga ang makakasurvive sa ganyang karumaldumal na murder.

Buntis na naman si Muning

2009-03-14T00:04:00.000-07:00

Buntis na naman si Muning, hindi ko alam kung gaano na katagal yang dinadala nya sa tiyan niya, parang hobby lang sa kanya ang pagbubuntis, ilang kuting na din ang mga nilagaw namin, nakakaawa man pero hindi namin kayang magkaroon ng CAT FACTORY sa bahay.

Asar ako sa Muning na yan, kasi napaka-magnanakaw ng pagkain, minsan matalikod lang ako eh nasa lamesa na kaagad at nagpipyesta na sa hinain kong pagkain. Madalas siyang tamaan sa akin, hampas ng tambo, sipa, basain ng tubig, ibato at kung ano ano pa. Kung mababasa to ng mga taong concern sa animals eh malamang galit na galit na sila sa akin at babasahan nila ako ng Animal Rights. Huwag kayong mag-alala, hindi ko naman paabutin na mapatay ko si Muning lalo na ngayong buntis na naman sya, mabait din naman siya kahit paano at nanghuhuli pa din ng mga daga sa bahay, magnanakaw lang talaga ang pusang patay gutom na yan!

...

...

...

Bigla ko lang naisip, buti pa si Muning may sex life.

Isang maagang pag-gising

2009-03-09T22:04:00.000-07:00

Hindi ko na maalala kung kailan yung huling araw na gumising ako ng maaga at ngayon lang naulit. Alas-diyes palang yata ay nakatulog na ako kagabi, hindi ko normal na gawain ang matulog ng ganun kaaga, siguro'y dahil ilang araw na din akong palaging puyat at kulang sa tulog, dagdag na din ang pagod ko sa pagbiyahe mula pasay hanggang dito sa amin. Pagkatapos ko pa lang kumain ng masarap na hapunan ay nahiga na ako sa sofa at mula nun ay tuluyan na akong nakatulog. Naalimpungatan nalang ako bandang alas-tres ng madaling araw dahil may napanaginipan ako at giniginaw, hindi ko naman pwedeng patayin ang bentilador dahil siguradong papakin ako ng mga lamok na uhaw na uhaw sa dugo. Balak ko sanang lumipat sa kwarto kaso puno ng gamit ko yung kama at tinatamad na akong ayusin, kaya naman napagisipan kong kumuha nalang kumot at isang malambot na unan at bumalik sa sofa, hindi nagtagal ay nakatulog ulit ako.

Alas-otso na ng umaga ng maramdaman ko ang dampi ng sinag ng araw sa aking katawan, buong akala ko ay late na ako sa pagpasok sa iskwela ng unti-unti bumalik ang isipan ko sa realidad at namalayan na hindi na nga pala ako pumapasok at tapos na ako sa pag-aaral. Medyo pinagpapawisan na din ako at nakakaramdam ng gutom, pakiramdam ko din na ang baho na ng hininga ko at ihing ihi na, kaya hindi na ako nag-dalawang isip at bumangon na ako. Pagkatapos kong umihi ay humarap ako sa salamin, dalawang hinog na tigyawat na naman ang bumati sa akin ng magandang umaga kaibigan, kung kumikita lang ako ng pera sa bawat tigyawat na lumilitaw sa akin ay malamang napakayaman ko na. Inis na inis kong hinilamusan kaagad ang aking mukha at nagsipilyo. Bigla kong napansin na parang ang tahimik ng bahay, "ako lang bang mag-isa dito?" tanong ko sa sarili ko, pagtingin ko sa kwarto ng nanay ko ay wala sya doon, "mag-isa nga lang ako". Tiningnan ko kung mayroon almusal at napangiti nalang ako ng makita kong mayroon sa akin tinirang sinangag na kanin, itlog at 2 pirasong luncheon meat. Kumain kaagad ako at habang kumakain ay iniisip ko kung ano bang magandang gawin ngayon araw na ito, siguro mabuti pa'y mag-linis nalang muna ako ng bahay. Nabusog naman ako sa almusal kong kinain, nilagay ko nalang muna sa lababo ang pinagkainan ko at pinatampimla ang sarili ko ng isang tasang mainit na kape at tsaka nag-yosi sa likod bahay.

Paborito kong tumambay sa likod ng bahay namin sapagkat doon ay malamig ang simoy ng hangin at malilim kapag umaga. Madami dami na naman ang mga tuyong dahon na nalaglag mula sa puno ng mangga at abukado kaya matapos akong manigarilyo ay kinuha ko ang walis tingting at nagsimula ng magwalis, inipon ko ito at tsaka sinigaan. Ang gandang pagmasdan ng usok na sumisiksik sa pagitan ng mga dahon ng puno, para itong kaluluwa ng mga tuyong dahon na dumadalaw sa iba nilang kasamahan na naiwan pa sa sanga ng puno. Pagkatapos nun ay nagsimula na akong maglinis sa kwarto hanggang umabot ako sa sala, maliit lang naman ang bahay namin kaya hindi mahirap maglinis at mabilis din akong nakatapos. Pagtingin ko ng oras ay alas-diyes pa lang, natutuwa ako dahil sa sandaling oras na yun ay mayroon na kaagad akong natapos, ang sarap sarap ng pakiramdam. Mamayang hapon, kapag may tubig na ay papaliguan ko naman ang dalawa naming aso na sobra ng baho dahil ilang linggo ng hindi naliligo.

Kanton mo, Kanton ko, Kanton nating lahat

2009-03-08T13:53:00.000-07:00

Gusto kong may isulat sa blog ko ngayon pero kanina pa ako nagiisip at wala pa rin pumapasok sa kukote ko. Ilang araw na din akong wala sa bahay, mula pa noong huwebes ng gabi, ampon na naman ako sa bahay ng isa kong kaibigan na sa katunayan ay nakikitira lang din, kaya parehas kaming ampon. Hindi naman ako hinahanap sa amin dahil sanay na ang nanay ko at kapatid na nag-iistay ako sa ibang bahay. Parehas kami ng kaibigan ko na wala pa ding makuhang trabaho, kaya naman medyo tiis kami ngayon. Kahit panay instant pansit canton at de lata lang ang kinakain namin dito ay wala namang problema, nabubusog din naman kasi kami. Nakakapagsopdrinks din naman kami paminsan minsan lalo na kapag may bisita. Hiraman ng tuwalya tuwing maliligo, share sa sabon, shampoo at toothpaste.Tabing matulog sa sofa o kaya sa komporter. Sa ngayon parehas kaming naghahanap ng pagkakakitaan, bukod sa pag-aaply online ay may isa pa kaming plano, yun ay ang magbenta ng tshirt na sarili namin ang disenyo. Sa ngayon puro disenyo pa lang ang nagagawa, konting panahon nalang siguro at makakapagpa-print na kami ng tshirt at tuloy tuloy na yun, sana lang maging successful at kumita ng malaki para naman makapagipon kami at makatulong sa pamilya...at isa pa, para makapunta kami ng ibang bansa at mameet ang mga baboy sa Hi5 at BC :-)

Habang nagbabrowse naman ako noong isang araw sa net ay mukhang nakasatuparan na ang isa sa hiling ko, sabi ko kasi na sana makakita ako ng art contest at mukhang natupad nga. May nakita ako sa net na isang painting contest ng GSIS, binasa ko kaagad ang rules at requirements para sumali at mukhang pasok naman ako sa banga. Sa april pa ang pasahan kaya madami pa akong oras para makalikha ng isang obra, matagal tagal na din na panahon mula nung huli akong nagpinta. Wala pa akong naiisip na ipipinta sa ngayon, madalas kasi lumalabas lang yung idea ko kapag kaharap ko na ang canvas at hawak ko na sa aking kamay ang brotsa. Ayokong palampasin ang pagkakataon na ito, sayang naman, kung sakaling manalo ako at makatanggap ng premyo na pera, isang tagumpay para sa akin yun at syempre hindi mawawala ang celebration at maglalagay din ako ng pera sa bangko para may ipon ako.

Sana maging matumpay ang lahat ng mga ito, para hindi na kami nakikitira sa bahay ng may bahay, para hindi na kami naghihiraman ng tuwalya, may kanya kanya na kaming sabon, shampoo at toothpaste, may kanya kanya na kaming kama at ibang klaseng pansit naman ang makain namin, yung hindi instant, yung may marami ng sahog na gulay at karne. Kakasabi ko lang kanina na wala akong maisip na isulat para sa blog ko, pero kita mo ngayon, may binabasa ka na.

FIVE TO DECIDE

2009-03-02T11:31:00.000-08:00

Its been a while since my last post, i was busy for the past few days and i just dont know what to write about...nothing really really special happened to me for the past few days/weeks except for being busy helping to set-up our orgs valentines party and i did enjoyed hosting the event...and even though i didnt get a chance to dance with a special someone that night, i was happy doing a short dance number with 2 of my friends!

Then yesterday afternoon i went to a second job interview for graphic artist position, i was hoping that they could give me my expected salary and they did, BUT the interviewer told me that i should work Mon-Sat and sometimes they do have sunday work and, he also stressed that they always do overtime and as an under probation employee we wont get paid for doing overtime...I asked the interviewer if he can give a chance to think about it first and he told me i got until 5pm to decide, i got 2 1/2 hours to decide about it...I didnt like the offer especially the part that they will not pay me doing overtime...so what i did is that i just lie on bed and watched cartoons.

Overnight at my Tita's place

2009-02-09T11:18:00.000-08:00

It is exactly 1:30am right now and im still not home because i am staying right now at my Tita's place, its been a while since the last time i stayed overnight here. Oh God I missed the sound of tricycles, jeepneys and trucks passing by coming from balintawak market and also the dusty air softly touching my skin, I missed being with my friends here though they are not all present, i missed my cousin, our Ate Betty the nanny and of course my very lovable Tita.
I'm here right now because we went to a product launch whatsoever party of a famous fastfood chain and they hired us to take pictures of people who will attend the party and have it printed instantly, we worked there from 5pm til 12:30am, its not that really hard though because there are times that we just have to leave the printer to print and then continue working again like after 15mins, the only part that we become so busy is when the programs and all the shits are finished and the crowd is just having fun drinking and dancing and still a lot of them are having their pictures taken and want to have it printed immediately, talking about cam whores, i witnessed a lot in there.
It is a long day for me today and somehow a bit tiring, but i am happy and not complaining about it, its nice seeing people happy because you did something for them and they truly appreciate it, rather than the opposite. Anyway, so that is why i decided to stay here at my Tita's place, because it is late already and i have some valuable things with me and i dont want to lose it, i'll just go home early in the morning when it is safer and easy to travel.

A&F (not Abercrombie and Fitch but Ants & Fishes)

2009-02-09T10:57:00.000-08:00

I am really fascinated when i see ants crawling or working, especially these big ants, for me they're like fishes inside the aquaruim, they are very therapeutic, just watching them makes me feel relaxed, actually i wondered what they are saying when they bump into each other, if you will notice, they really pause for a few sec then look at each other then do their thing again...they're probably passing some message, im just not sure what it is, any idea?

He aint wearing Prada

2009-02-04T12:56:00.000-08:00

They say that "The idle mind is the devil's workshop", very true if you let the devil enter your mind. I heard him whisper to me yesterday but i didnt listen, i didnt do what he told me...be careful he might visit you one day...Just ignore him.

Pulubi VS Taong Grasa Part 4

2009-02-04T12:47:00.000-08:00

Tampok dito ang isa na naman nating kaibigan sa kalye, dito mapapansin mong hindi na siya namili ng pwesto, ang ating kapatid na taong grasa ngayon ay walang pakialam kung saan siya dapuan ng antok, baliwala lang sa kanya kung mainit man ang sikat ng araw, dedma lang sa kanya ang mga taong dumadaan at ang maiingay na sasakyan basta sa kanya ang makapahinga ng kahit saglit ay isang kayamanan na hindi mapapalitan ng kahit anuman. Ano kayang napapanaginipan niya? Kung ano man yun, sana masaya siya.

Hanggang sa Pagtilaok ng Manok

2009-01-30T13:55:00.000-08:00

Alas quatro na ng madaling araw at gising pa din ako, anak ng puta hindi ako dalawin ng antok, pinatay ko na nga ang computer ko kaninang alas dos para matulog kaso hindi pa din ako inaantok at kung ano ano pa ang naiisip ko, ayokong masayang lahat ng iyon kaya ito naisipan ko nalang magsulat at baka sakaling dalawin ako ng antok...Inabot ako ng alas dos kasi madalas kong pinapraktis ang pagdi-digital painting ngayon gamit ang adobe photoshop bago ako matulog, nagsimula akong magself-study noong last quarter ng 2008, pinapanood ko ang mga super galing na artist sa youtube at meron din silang mga site na pwede mong kuhanan ng style at idea, meron din silang mga tutorials kung paano gumawa ng digital painting, natutuwa ako kasi sine-share nila ang talents nila as an artist...iilan pa lang naman ang nagagawa ko at talagang hindi pa pulido kasi hindi pa ako sanay, lalo na ngayong wala akong hi-speed internet at hindi ako makapanood ng youtube pukingina...anyway, kanina lang nagiisip ako ng pwede kong gawin, sketch lang ako ng sketch gamit ang aking mumurahing digital pen ay nakabuo ako ng robot, bigla kong naisip na yung robot parang si Pinocchio, pero wala siyang ilong, so isipin mo nalang kung anong humahaba sa kanya kapag nagsisinungaling siya. Dahil nabanggit ko na din si Pinocchio, naisip ko din kanina (at naikalat ko na sa text to) na ano nga kaya kung ang lahat ng tao ay parang si Pinocchio na tuwing magsisinungaling tayo ay humahaba ang ilong natin, tuwang tuwa siguro ang mga pinanganak na pango, ang dami sigurong mga nangangaliwa sa asawa na matangos ang ilong, malamang ang mga lawyers matatangos din ang ilong at lalo na ang mga politiko, ang may pinakamatangos na ilong ang siyang pinakasinungaling! paano mo kaya itatago yung ilong mo nun noh? O di kaya naman, kapag nagsisinungaling ang mga tao, nagkakaroon siya ng pigsa sa mukha, yung may mukha na nagnanaknak na sa dami ng nana ay ang pinakasinungaling! yakkk! kadiri! malamang wala ng magsinungaling nun diba? Diyan ako mahina sa pagsisinungaling, hindi ko sinasabing hindi pa ako nagsisinungaling sa buong buhay ko, dahil baka may rebulto na ako kung hindi pa ako nagsisinungaling diba? Nahihirapan kasi akong magdahilan, parang hindi ko kayang itago yung guilty feeling pagkatapos magsinungaling, parang kahit alam kong mapapahamak ako ay sinasabi ko pa din ang totoo, siguro depende sa level ng pagsisinungaling, ayoko din magpanggap dahil pakiramdam ko pagsisinungaling din yun, gaya ng mga taong social climber na pilit na nagpapakasosyal eh wala naman pala...basta as much as possible ayokong magsinungaling dahil sa lahat ng ayaw ko ay yung mga sinungaling! Humaba sana mga ilong niyo! toinks!

Kagabi naman habang naglalakad ako sa palengke ng munoz at bitbit ang tatlong mabibigat na bag ay naisip ko ito...ang tao kapag nakakaramdam ng pag-ibig ay parang nakakaramdam din ng pagtae, hindi mo alam kung kailan ka aabutan, bigla mo nalang mararamdaman, pilit mo man itago, mapapansin din, pilit mo man pigilan lalabas at lalabas pa din, hindi ko naisip yun dahil natatae ako, siguro dahil naaalala ko ang crush ko, sabi ko sa sarili ko na ang swerte swerte niya at may nagkakagusto sa kanya, samantalang ako parang cellphone na walang load, zero balance, dapat talaga pinapasalamatan natin ang mga taong nagkakagusto sa atin, kahit na hindi natin siya gusto, hindi naman kailangan na gustuhin mo din siya, kundi bigyan mo lang ng recognition, pasalamatan mo siya. I thank you, tapos! Pero bakit nga kaya lately napapansin kong parang wala na yatang nagkakagusto sa akin, di ko naman sinasabing madami noon, pero ngayon as in wala eh, o di lang ko lang talaga feel na maghanap, parang wala din kasi akong gana, ewan ko ba kung bakit, parang masarap nalang tumambay at magulat na bigla nalang may maga-appear sa kawalan na gusto ka at gusto mo din siya, mas exciting yun diba? kaya parang mas feel ko pang magsulat ng blogs, pero meron kasi akong natipuhan sa friendster at sinulatan ko, ayaw ko na nga sanang sulatan pero hindi ako nakapagpigil dahil ang kyut kyut nya sobra, so nagbakasakali na din ako, noong linggo ko pa siya sinulatan, excited ako dahil baka sumagot, lumipas ang ilang araw wala pa din, ngunit kahapon pag-check ko nakita ko na nagview lang siya sa akin tapos hindi man lang sumagot sa sulat ko, paksyet! naiisip ko tuloy malamang hindi niya ako feel, hindi niya tipo ang beauty ko, bakit nga kaya? dahil ba sa way ng pagsulat ko? sobrang simple na nga lang eh nung sinulat ko eh, o baka naman sa itsura ko talaga, o di kaya dahil sa balbas ko? ang haba haba na kasi ng balbas ko eh, ang kati kati na nga ng mukha ko dahil sa haba ng balbas ko ngayon, mukha na akong nagpa-five six, pwede na akong pagkamalang terorista, siguro half-inch na ang haba bawat hibla, siguro dapat na akong magpabawas ng balbas bukas sa paboritong barbero, ngunit tuwing pinagmamasdan ko ang balbas ko sa salamin ay parang nakakahinayang ipagupit, ang tagal tagal ko kasing pinahaba sabay wala pang 30 minutes ay iikli na ulit sya kapag pinagupitan ko, hindi ko din naman gusto ang wala akong balbas kasi gusto ko yung mukha akong busabos, mukhang taong grasa, mukhang goons sa isang pelikula hehehe, kaya siguro walang nagkakagusto sa akin dahil baka natatakot sila, pero minsan naman may nagsasabi sa akin na mas bagay daw ang may balbas sa akin at mas gwapo daw ako, kahawig ko daw si Tom Cruise sa The Last Samurai, wow, kumusta naman ako dun sa sinabing yun diba? nagblush ako pramis, naglawa ang sahig sa ihi ko dahil sa tuwa, gullible ako eh hehehe! kanya kanya lang sigurong taste noh? pero ang totoong dahilan kaya ako nagbabalbas ay dahil tinatago ko ang mga pimples ko o yung mga marks ng nawalang pimples, ay malamang dahil hindi maganda ang kutis ng fez ko kaya walang nagkakagusto sa akin, paksyet na mga tigyawat kasi to mahal na mahal ako at ayaw pa akong iwan, halos araw araw nalang meron bagong lilitaw, naglilinis naman ako ng mukha pero labas pa din ng labas ang mga putangina! nakakagigil! parang ang sarap kutkutin ng swiss knife! ang dami dami ko ng produktong ginamit na pampawala ng tigyawat eh hindi pa din umaalis...hmmmmm alam ko na, siguro kasi puyat ako ng puyat, sabi nila nakakatigyawat daw yun eh, so siguro tama na ang kakapuyat ko, kaya tama na tong pagsusulat na to at baka tubuan na naman ako ng tigyawat at baka lalong wala ng magkagusto sa akin, ok lang naman ako kahit wala, pana-panahon lang yan, atleast hindi ako sinungaling dahil hindi edited ang mga pictures ko, i'd rather be hated for who i am than to be love for what im not! oh taray diba? nakuha ko lang yan sa isang shout out sa friendster, maganda eh hehehehe! experience ko na munang matulog at ala-sais na ng umaga, naririnig ko na ang mga tilaok ng manok...ciao!

A Few Hours with a Funny Man

2009-01-29T21:47:00.000-08:00

Sino bang makakalimot ng kantang "Humanap ka ng pangit" ? sikat na sikat yan noong 90's, halos lahat na yata ng tao sa pinas ay alam yan, ngunit may isang taong gumawa ng counter part ng kantang yan, sabi niya "Maganda ang piliin at para kang nasa langit, kung gusto mo ng pangit wag mo na kaming isabit" at ang taong tinutukoy ko is non other than the funny man Michael V. or also known as Bitoy at kahapon ay nakipagkwentuhan kami sa kanya habang nasa taping kami ng isa niyang show sa TV na Yari Ka! Twice na akong nakasama sa taping nya, nakausap ko na din sya noong last time pero saglit lang, pero this time medyo mas mahaba ang kwentuhan namin, nalaman ko na mahilig din pala siyang maglaro ng computer games at talagang madami siyang alam, mahilig din siya sa mga entertainment system but one thing that i really like about him ay mahilig din siyang mag-collect ng toys at fan sya ng StarWars! Ginagaya pa nga nya yung boses ni Darth Vader at kinuwentuhan pa nya ako tungkol sa The Force Unleashed na game, ang sarap makipagkwentuhan kay Bitoy dahil natural na natural lang siya, hindi nakakailang, parang ka-tropa lang. Iba pala talaga ang feeling ng makasama mo ang isang sikat na artista at makakwentuhan mo pa, hindi ko pinalampas ang pagkakataon, nagpakuha na din ako ng picture after ng taping para naman may souvenir ako, sana makasama ulit ako sa taping nila soon.

Paalam Munting Kaibigan

2009-01-25T09:29:00.000-08:00

Nakakahinayang, yan ang unang salitang pumasok sa isip ko noong nakaraan biyernes ng nagpaalam sa amin ang isa naming kapamilya, mabilis ang mga pangyayari at talaga naman nakakagulat, napaka-bata pa niya para mawala dito sa mundo, hindi man lang niya naranasan ang mabuhay na isang ganap na aso. Brixie ang ipinangalan namin sa kanya, kaparehas ng pangalan ng business ng tiyahin ko sapagkat doon siya nanggaling, bukod tanging babae sa tatlo naming alagang aso, anak siya ng isang asong gala, namatay na din ang nanay nila pagkalipas ng ilang linggo matapos silang ipinanganak ng mga kapatid niya, nasagasaan ng sasakyan ang nanay nila, biro nga namin na parang nag-suicide ang nanay nila dahil sa hirap ng buhay at hinintay lang silang magkaroon ng kani-kanilang amo. Halos 4 na buwan na si Brixie sa amin, maganda ang balihibo niya at kung susuriin mong mabuti ay may halo ang kanilang lahi, medyo malalaki din kasi ang mga paa nito. Naalala ko pa ilang araw bago siya pumanaw ay naglalaro pa kami sa kalye, inalis ko siya sa pagkakatali para naman makatakbo-takbo at makapaglaro din siya sa labas kasama ng dalawa pa naming aso, isang tawag mo lang sa pangalan niya ay lalapit na siya, tinuturuan ko pa nga siya noon na mag-SIT, kaso medyo nahihirapan pa siya, isa sa kinaiinisan niya sa paglalaro namin ay kapag ginagawa kong singkit ang kanyang mga mata, ayaw na ayaw niya yun at talaga naman napapakagat siya sa inis. Dahil tuta pa lang si Brixie ay sobrang makulit ito at palaging kumakahol, ang nakakatuwa pa sa kanya ay naiihi siya sa tuwa kapag nakikita na niya ako. Sobrang takaw din niya at madalas ay ibababa ko palang ang kainan niya ay sinusungaban niya kaagad ito at palaging linis ang kanyang kainan, simot lahat ng pagkain niya. Ngunit isang araw ay biglang may hindi magandang nangyari kay Brixie, nakakakain pa naman siya ngunit hindi siya maliksi at hindi na siya madalas kumahol, naisip namin na baka may lagnat lang kaya matamlay, hanggang dumating ang araw na hindi na niya maubos ang pagkain niya, pinainom namin siya ng gamot para gumaling kaagad siya, hinilot hilot din namin ang tiyan niya dahil baka may nakain siyang hindi maganda, naisip din namin na baka nalason siya dahil nagsisimula na siyang magsuka, naaawa ako sa kanya dahil mukhang nahihirapan siya sa kanyang nararamdaman, gusto ko na sana siyang dalhin sa beterinaryo kaso wala naman akong pera ng mga panahon na iyon at tsaka wala sa isip ko na malubha ang sakit niya, habang hinihimas ko ang kanyang ulo at hinihilot ang tiyan niya ay sinabihan ko pa siya na "Gagaling ka Brixie, gagaling ka dahil uminom ka na ng gamot, mamaya lang wala na yan at maglalaro na ulit tayo...gagaling ka, lumaban ka" nilakasan ko na din ang loob ko at hindi ako nagiisip ng hindi maganda, hindi siya mamamatay at lalaki pa siya, magbubuntis pa siya at magkakaroon ng madaming tuta, aalagaan namin lahat ng anak niya at hindi ipamimigay, mararanasan pa niyang maging isang ina, tinitingnan lang niya ako ng pasulyap sulyap tuwing sasambitin ko ng pangalan niya...Iniwan ko muna si Brixie sa kanyang pagkakahiga dahil may kailangan pa din akong gawin, lampas na ng alas-dose ng tanghali ng maalala ko na hindi pa pala ako kumakain at hindi pa din pala nakakakain ang mga aso, kaya naman pagkatapos kong kumain ay hinandaan ko na sila kaagad ng kanilang tanghalian...ngunit pagbukas ko pa lang ng pinto ay napansin kong hindi na humihinga si Brixie at binawian na siya ng buhay, naiinis ako dahil hindi ko siya nadala sa beterinaryo, naiinis ako dahil kung parte sya ng pamilya namin ay dapat hindi siya napabayaan ng ganun at sana buhay pa siya ngayon, sana buhay pa si Brixie namin, sana hindi nangyari ang mga ito, ngunit huli na ang lahat, wala ng magagawa, mamimiss ka namin Brixie, mamimiss kita lalo na yung mga paglalaro natin sa kalye, mamimiss ko ang pagkamatakaw mo at mamimiss ko ang pagkahol mo, paalam munting kaibigan. Isa sa mga nakakalungkot talaga ang mamatayan ng isang alaga, kahit ano pang klaseng alaga yan, inisip ko nalang na talagang ganyan ang buhay, may dumadating at may umaalis at mayroong naiiwan. Isa na namang nakakalungkot na pangyayari ito para sa akin ngayon buwan ng enero 2009, unang buwan pa lang at ang dami dami ng nangyayari sa akin, sunod sunod na lang ang nakakalungkot na entry ko, hindi ko nilalagay sa blogs ko ang mga kwentong ito para manghingi ng awa, hindi ko isinusulat ito upang kumuha ng atensyon sa ibang tao, ginagawa ko ito upang ipamahagi sa inyo ang mga karanasan ko sa buhay at upang sabihin na sa buhay ay hindi lang palaging masaya, palaging may pagsubok, palaging may problema at hindi tayo dapat mapanghinaan ng loob, dapat hindi masyadong nagpaapekto, dapat tuloy lang ang buhay ano pa man ang makaharap mo.

Act of Bravery

2009-01-19T04:57:00.000-08:00

It is the moment of truth, i took a very risky decision when i told my bestfriend about my secret, its been more than a year that we've known each other, but now everything has been revealed. It happened three days ago, i went to the office to sort out my last pay, it was dark already when i got there and since i am there already, i asked my bestfriend-officemate to meet me up before he start his shift in our favorite hangout area near the building of my previous work, so i texted him right away and he replied to me that he is on his way, i am very excited to see him again that i almost wet my pants, because its been a while since the last time we see each other, after a few minutes of waiting while listening to some music on my mp3 player, i saw him from a distance, he saw me and im waiting for him to give me his big smile that could launch a thousand skidmarks on my pants but he didnt, on the other hand we did our usual knuckle to knuckle hello and we sit comfortably, the wind is chilling at that time and we decided to order a coffee-all-you-can in a nearby coffee shop, trying to catch up what we missed, we discussed a lot of things like common friends, work and about his recent problem with his family, he is very upset and he wants to tell me about it before, but he couldnt because i wasnt around anymore and that makes him more upset too, i told him that he shouldnt and i am just a phone away if needs someone to talk to, he agreed on that, i tried to make him laugh and luckily i didnt fail, i missed the way he laugh and his smiling face, i gave him some words of comfort and some advices too as a good friend would do. After a few laughs he asked me what will i do this weekend, because he feels like not going home soon after work and he wants to unwind and go somewhere, i reminded him about my friends' overnight swimming party in laguna that i told him before, then with a begging puppy like face, he asked me if he can join around and promised me that he will not be a nuisance, i told him that i just cant bring him along without asking permission, its not my birthday and its invitational and without him knowing the crowd is totally different...i really want him to come, but the consequence is on me. I could read on his face that he already noticed that im hiding something from him because im telling a lot of different reasons, i really hate myself when telling a lie, im really obvious! So i decided to press the help button, i texted the celebrant, which is one of my bestfriend too, i asked what should i do, what else should i say, should i bring him along? then quickly i got a reply that really hit me, he told me its up to me if i want to bring him and tell him the truth, its the only way to find out who are your true friends by accepting who you are...this is it, i said to myself, its been a more than a year, i know him so much and i have a big feeling that he will accept me...First i told him that he can join the swimming party and he is very happy to hear that, and then i told him that he may find hisself out of place because of the crowd that will be there, he asked me why, whats in our group and what is it that he needs to know, I told him that it is very difficult for me to explain, so i asked him if he is an open minded person, i asked him if he is not judgemental and he said "Yes, Im not!" , he cant wait for me to answer his questions because i couldnt find the right words to say so he asked me "does your group worship aliens? is it a cult? tell me now come on, trust me" ...i couldnt open my mouth and i just keep on smiling while looking at him, since that we only have a few minutes because he needs to go to work, i grabbed some air and asked him to walk outside and i will answer all his questions...as soon as we started walking outside, he asked me "Are you all (bleep) in your group? or is it just them? or youre one of them?" ...I stopped walking and moved a few inches away from him, i smiled and said the biggest revelation to my bestfriend, the answer that he's waiting for, the three letter word that changed everything, the secret that i've been hiding from him...and that answer is "YES" ...He smiled and wrapped his arm on my neck and said "its ok...im still your friend and i accept you for who you are" ...but i removed his arm from my shoulder and said " please dont touch me, i feel embarassed because i hide this from you for a long time and you might think i harrassed you in some way before..." i just dont know what the fuck i am saying at that moment...until he placed his arm again on my neck and said "you asked me if im judgemental and now youre the one whos judging me...its ok, stop putting words in my mouth" then i said sorry and explained to him that it is very a risky decision, i told him that i also got scared that he might not like it and stop being friends with me anymore and i dont want to lose him, but good thing that didnt happen. We continued our walk and told him more about me, he even admit to me that he noticed something different about my actions or body movements sometimes but he just ignore it, i told him about the group, i told him about my close friends that he already met and i gave him some details about the swimming party, i asked him if he still wants to come after i told him my secret and he said yes without a single hesitation. We reached the main entrance of the building and told him that i'll just pick him up from the office after his work and go together to the swimming party, i asked him not to tell anyone about my secret and he promised he wont. When we parted my heart is pumping on excitement and couldnt wait to tell my friends about what happened, i have teary eyes when i got inside the cab because of happiness...The following day i picked him up as i promised, we had a short rest at my friends place and went to laguna in the afternoon, he's kinda shocked when he saw my fellow groupmates, i introduced him to some of them and we really enjoyed our time swimming, dancing, singing, chatting and we also had a lot of booze and brandy. We were a bit drink when morning arrived, some of us went to bed and some are just chatting to each other while drinking coffee, then i saw my friend alone in the pool, i approached him and we stayed on the corner of the pool, i told him, "now you know my secret, i probably cant touch you anymore because you might give it a meaning" he look at me and pointed something behind me using his mouth, when i looked what he is pointing i just felt a knuckle hit over my head, it really hurts..."youre being judgemental again, i told you its ok" he said...then he moved near me and asked if i can give him a hand massage, while holding his hand and pulling his thick fingers, i asked him, "now you know what my group is like, now you know what i like...what if i told you that...in some way...ahhhmmm... i like you?" he kept silent for a few sec and then he smiled and said "that i cannot answer" there was silence for a few seconds again because i also dont know what else to say, then he stand up and told me he wants to go to sit somewhere and rest, he asked me to buy cigarettes and i did, but when i went back i already found him snoring on the bed sleeping...I couldnt stop myself thanking him for accepting me and honestly until now i cant get over on what happened, its like a dream come true. Now i have nothing to hide from him, now i can be myself when im with him. That night is not just a night of revelation for me, but also a night of bravery, a night where i found a real friend indeed, its a story of my life worth remembering.

My Old Lovely Toys from the 80's and 90's

2009-01-15T06:10:00.000-08:00

This entry is presented to you by the letter L for LOSER

2009-01-14T12:56:00.000-08:00

If you started the year 2009 with a new job or you have just been promoted in your office then you must be so proud. If you started this year with a newly found partner who loves you so much then you must be lying on rose petals right now. If you think you started this year with a lot of compliments then you must be adorable. But if you will ask me how i started this year? you might just end up finding yourself to be very lucky. I am a happy guy, for me laughter is the best gift that we could ever have, i'm the guy who always makes people laugh, but of course im not everybody's cup of tea, thats why i always hang out with people who has the same level of insanity as i do, to avoid misconceptions and misinterpretations. I love those people who laughs a lot and make me laugh too, but laughter always has an opposite side. All of us have its own problem in life and i know that there are bigger things that is happening to someone else right now and they're probably still crying and hoping for a better life, they somehow feel like its the end of the world and they only got a few hours to live, mine is not like that but i just want to share it here. Count your blessings and not the bad things happening to you, well, i already did, and somewhat i have several, Im lucky that im still breathing, i have a very supportive family, i have some good friends and i still have some money to spend after i quit my job and i am grateful that i still have them until now. But what i couldnt understand is whats happening to my life at the beggining of this year, I tried to laugh about it but somehow its kinda unbearable, i dont know if im just being so paranoid or someone just placed a curse on me, maybe its one of those text message or email that says "if you dont pass this to 12 people, you will have a bad luck for 1 year", coz i usually ignore that, i dont know, i dont want to lose my mind because of that, or maybe i just noticed the bad things that is happening to me and i am thinking about it too much...anyway, It started on the 2nd day of the year, It has not yet passed 15 days when i officially lost the very love of my life, we tried to save our relationship and fix the problem but the decision has already made, my heart was crushed when i was asked to leave and it really hurts straight to my chest and into my heart, simply because i dont want to go, i still want to be with him, i dont want to lose him, but how can i stay with someone who doesnt want me around anymore, he told me that its better that way, so even though its really painful, i just accepted the fact that it is over and i cant really do anything about it and i should move on, only time will tell if we're really meant for each other, i'm happy that we're still friends, but i will truly miss him so much. Forgiveness went to its rightful place and after that i just put in to my mind my favorite line, that i should be nice even things goes the wrong way. I managed myself to stay calm after a few days, atleast now i know where i should stand..."think positive, think positive", i always remind myself, thats the morphine of your soul, that will make you stronger, dont be bothered by the things that is happening to you that makes you weak and distracted, be rational. To make myself feel better i just spend my time with some of my friends so that i wont feel the aftermath so much, laughter is always the best medicine, i still prescribe it, and i took a huge amount of it, i was high and crazy, all i see are bright colors flashing before my eyes, i was enjoying my time and trying to forget all the shit and stuff that made me feel bad...but suddenly, without any warning, it was brushed off by an intense black color of sadness again...One night I hang out with two of my good friends in a bar, i was happy and surprised because one of them seldom hang out with us and he was there, but i noticed that he had a big change of attitude towards me, i just dont have any idea what came to him...Prior to that, as i recall, he is certainly a nice guy without a doubt when i first met him and eventually we became good friends, we usually communicate almost eveyrday, everything was completely fine, until one day he just stopped talking to me, i asked some of my friends if they have heard anything from him, but non of them knows, until one day a common friend of ours told me that he stopped communicating because i am being posessive and he doesnt like that...I just dont know where that idea come from, what is posessive anyway? is it when you text someone a joke everyday? is it when you politely asked someone to call you, in case theyre are not busy and feel like talking? is it when you asked someone to hang out along with your friends?...OK my bitterness gauge is pumping 120kph, i should slowly pull over...A couple of weeks have passed and he seldom text me, he doesnt even answer my call, i just felt like theres a big distance, its like theres a thick high stiffed wall between us that i need to climb first before i could hear from him. Going back to that night, i just find out that he usually communicate with one of my close friend, im not jealous, no reason why i should be, somewhat i..am...hmmm...kinda...curious, especially the way he acted that night, thats what i have in mind. The three of us were still together and greeted the morning sky, i took my chance and i confronted him, i asked him why he became so cold to me, i asked him whats this sudden change all about, but my ears did not hear any serious answer, i admit it hurts, I'll ask you this, how would you feel if you have a friend beside you but makes you feel he doesnt want to talk to you or even look at you? how would you feel if you asked him for a chat but he refused and told you that he rather listen to a music? How would you feel if you thank a friend for a nice day but did not even respond to you and you find out that he respond to your other friend? Funny?...yeah right! My door is always open for him if he still wants to be friends with me, even though he treated me that way i forgive him and just like what i did when i lost my partner, i just accepted the fact and just think positive, be nice even if things goes the wrong way, bla bla bla, bla bla bla...just have fun and enjoy life, so i took a heavy dosage of laughter again after that...and i think i have taken a lot this time, because right now i am very ill, i am suffering from flu, fever and an irritating runny nose, i already took my medicines, im eating ponkan and taking a lot of water and after this i'll have a nice bed rest and how i wish i could dream of something wonderful...ill rest my head now and hoping tomorrow will be a good day for me and for us all...you must be putting your hand on your forehead right now forming a big letter L using your fingers? I'm a LOSER i know, big time, youre not the first one who said that. Somehow i thought that maybe im exaggerating things, placing some big meanings to it that would hurt me, im being paranoid, but i wish someone would told me if i really am and if i need professional help.

Only time will tell

2009-01-14T01:24:00.001-08:00

Kamakailan lang ay nagpaalam na sa akin ang taong madalas magpasaya sa akin, ang taong pinakamahalaga sa akin, ang taong pinakamamahal ko. Napakasakit isipin na hindi ko na siya muling makakapiling, hindi ko na makikita ang maganda niyang ngiti, hindi ko na maririnig ang mga nakakatuwa niyang mga kwento, ang sarap ng mga niluluto niyang pagkain, ang pagli-lipsync nya ng mga kanta, hindi ko na mararamdaman ang mainit niyang yakap, ang malambot niyang labi at pagsabi niya sa akin ng I LOVE YOU BABES. Hindi ko makakalimutan ang mga masasayang ala-ala namin noong kami'y magkasama pa, hindi ko makakalimutan ang mga bagay na tinuro niya sa akin, hindi ko makakalimutan ang mga lugar na pinuntahan namin, ang lahat ng ito'y magsisilbing kayamanan sa akin. Namimiss ko na siya, namimiss ko na ang lahat ng mga ginagawa namin, namimiss ko na ang pakiramdam na magkasama kami. Hindi na maaaring ibalik ang lahat sa dati, kailangan magpatuloy lang ako, hindi na ako mag-aasam na magkabalikan pa kami dahil baka masktan lang ako kapag hindi nangyari. Sabi nya nga sa akin na ang lahat ng desisyon na 'to ay para sa ikabubuti naming dalawa. Masakit man at talagang nakakadurog puso ngunit kailangan kong tanggapin ang lahat. Mahal na mahal kita at alam mo yan. Patawarin mo ako sa mga nagawa kong mali kagaya ng pagpapatawad ko sa mga nagawa mo sa akin. Masaya ako na napagkasunduan natin na maging magkaibigan tayo, dahil kahit paano ay may pinagsamahan tayo. Hanggang sa muling pagkikita.

See You Next Year

2008-12-30T22:48:00.000-08:00

Its the last day of the year 2008, Its a very rainy Dec 31st, how i wish this rain doesnt last long. I can still remember the past few New Year celebrations that i had, Its actually fun, we have lots of food, we light some firecrackers, we drink some booze and scream out loud in the street HAPPY NEW YEAR when the clock strikes 12midnight...but its not those things that i said that made it a good celebration, its simply because im celebrating it with my whole family. Im a bit sad because it wont happen this time, things have changed, im aware of it, especially since all of my siblings are married, they will be celebrating the New Years eve with their in-laws, i guess it will always be like that, i just think that we had a great christmas together anyway and of course they need to share some time with their in-laws too during this season...I just missed being with them during New Years eve, sigh! I'll get used to it anyhow...Im really thankful that i have my friends to celebrate the New Years eve tonight, lets see what will happen, i know them, im sure it will be fun!

these photos was taken last 2 days ago, i went to mall of asia and was able to catch the fantastic sunset view...I thought that this is great for my last entry for the year 2008. Happy New Year and i hope all of us will have a good prosperous life! See you next year!

Non Of Them Were Like You

2008-12-29T19:43:00.000-08:00

Its been a week since the last time i've been here, I cant think of anything to write plus I was busy during xmas time, but as i woke up today, something came to my mind, Its the CHOW CHOW that i saw at my Uncle's place when we went there on xmas day! He is so cute! His paws is so big, his face looks chubby...oooohhh i so wanted to give him a scratch on his forehead and a tight embrace but i was a bit scared that he might bite even though my cousin already told me that he is harmless, So for the sake of having him with me all the time, i grabbed my cam and take a shot of him and this is how he looks like...

Isnt he so fucking cute??? and guess whats his name is ... CHOW CHOW! ooohh i so wanted to take him home with me but too bad its not possible. I think its about time to save up some money and get one before the next xmas! I LOVE YOU CHOW CHOW!!! I hope you're still alive when we visit there again.

I Wish I Know Where The Wind Will Blow

2008-12-19T06:46:00.000-08:00

Recently I heard that there will be a TOYCON again in megamall starting Dec 19 (friday) til Dec 21 (sunday), medyo kakaiba kasi usually once a year lang ginaganap ang TOYCON, but this time meron ulit for the sake of Christmas siguro...I excitedly told my friend about it, he is also in toy collecting (mas adik yun sa akin) kaya parehas kamin excited. Sabi ko saturday kami ng morning nalang kami magpunta kaso dahil biglaan naman nagkaroon ako ng lakad ng sat morning, kaya dahil dun ay hindi na kami sabay makakapunta, kaya naman minabuti ko ng pumunta kanina. Bago ako magpunta ay nagtext na din ako sa iba kong friends at baka sakaling available sila at pwede kaming tumambay kung saan, ngunit ilan lang sa kanila ang nagreply at nagkataon na hindi din sila available, nakakatamad kasing bumayahe ngayon dahil talagang sobrang dami ng tao sa labas at mas lalo na nung dumating ako sa mall, sangkatutak ang tao, dami kasing sale tsaka pakulo ng malls ngayon. Hindi na ako naglibot at wala naman akong ibang balak kundi check lang ang TOYCON at baka may mabili akong laruan, 30Php ang entrance fee nila, mas mura kaysa noon na 100php, siguro dahil ngayon ay medyo maliit lang ang space na occupied nila at mukhang wala masyadong arte sa event, dati kasi may mga raffle pa sila at mga awards-awards sa mga umaatend na naka-costumes (COSPLAY). Tingin tingin lang muna ako parang nasa palengke lang na papisil-pisil ng mga isda, check ko ang price ng mga natitipuhan ko at tanong tanong kung magkano yung ibang toys na walang price, may kamahalan talaga ang ibang toys lalo na yung mga nasa kahon pa at mga classic toys na talaga naman nakakapaglaway, pero dahil tight ako at wala akong planong gumastos ng malaki ay naghanap lang ako ng loose na toy na kaya ng budget ko, nakakatuwa dahil nakita ko na naman yung ibang mga laruan noong 80's, mga classic Transformers, G.I.Joe's, Voltes V at kung ano ano pa, may mga bust figures pa doon ng HellBoy at Terminator, kaso wala naman interes na kuhanan ng picture. Lakad lang ako ng lakad hanggang sa may nakita na akong toy na matagal ko ng gustong magkaroon, "OMG! ITO NA!!! YEYYYYY!!!" sabi ko sa isip ko...kaso walang price, nung tinanong ko naman si manong na nagbabantay kung magkano, ang sagot nya lang ay hindi niya daw alam..."Haller..." kaya naman iniwan ko na muna yung toy at naglibot libot muna ako. Madami akong nakitang mga laruan na gusto kong bilhin,kaso ayokong lumampas ng 500Php ang gagastusin ko, hanggang doon lang!!! After several minutes of walking and sight seeing ng mga toys ay binalikan ko na yung toy na balak ko talagang bilhin at pagbalik ko ay may iba ng bantay, tinanong ko kaagad at 200Php daw yung toy, hindi pa nakuntento ang inyong lingkod at tumawad pa ako, kaso wala na daw discount yun dahil 1k ang price talaga nung toy kapag nasa kahon pa, sabagay sige na nga, "OK na to kahit hindi masyadong nagagalaw at wala na ang mga kasamang diorama"...kaya binili ko na siya! YEY ulit! and opkors gusto kong ipakita sa inyo ang toy na sinasabi ko...

Its JORGE "HURLEY" GARCIA of LOST!

Ganda ba??? Pero siyempre papaliguan ko muna siya, sasabunan at papatuyuin, lalagayan ng pabango, pupulbusan at itatabi sa pagtulog :-P Joke! lilinisan ko lang then ididisplay ko siya, gagawan ko nalang siya ng flag pole para mas mukhang ok. Hindi na ako gaanong nagtagal pagkatapos kong bumili dahil nagsisimula na akong mabato sa paikot ikot ko sa loob ng area...chineck ko ang phone ko dahil tumatawag pala yung isa kong kaibigan, kaso sabi niya hindi pa daw siya sure at iinform nalang daw nya ako kung makakalabas pa siya. Yung isa ko din kaibigan ganun din, inform nalang din daw ako. Lumabas na ako ng TOYCON dahil medyo naririnig ko na ang sikmura kong nagmumura sa gutom, as usual, pumunta ako sa peborit kong MCDO! lakad lang ako ng lakad, patingin-tingin sa paligid, muni-muni, pinagmamasdan ang mga taong nakakasalubong, karamihan bakas ang saya sa kanilang mukha, ang iba naman ay mukhang hindi mapalagay kung anong bibilhin nilang pang-regalo, lakad pa din ako ng lakad hanggang makapunta sa McDo, kakapagod din ah, mula dulo ng Mega B naglakad ako hanggang sa dulo ng Mega A noh! pero keri lang kasi madami naman akong nakikita sa paligid eh. Pagdating sa McDo ay umorder ako ng Chicken Fillet Meal, ngunit hindi daw available, so sige yung 1pc Chicken nalang yung thigh part sabi ko, hindi din daw available "Tangina naman oh" bulong ko...sige kung ano nalang meron, tapos yung 1pc chicken meal nila na float ang drinks ay 80Php, eh hindi ko feel ang float kaya sabi ko kung pwede yung ordinary na coke nalang, aba sabi ba naman 86Php daw? hala! bakit ganun?! at medium coke lang yun ah! hindi naman maexplain ng bruhang crew...so sige 1pc chicken meal nalang na float ang drinks! "MY GOODNESS! HINDI KO NA NAKAIN YUNG GUSTO KO!!!" nakahanap naman ako kaagad ng pwesto pagkatapos kong makuha ang order ko, in fairness ang daling makakuha ng upuan at table...habang kumakain ay biglang nagiba na ang pakiramdam ko, yung masigla at masayang Gwinchy ay bigla nalang nalungkot, parang bigla kong naramdaman yung pag-iisa ko, naalala ko tuloy yung sabi ko noon na mas mararamdaman mo yung pag-iisa mo kung nasa lugar ka na kung saan napaka-daming tao..."haaaaayyy" bugtong hininga nalang ang naririnig ko bukod sa pag-nguya ko sa pagkain, kinuha ko nalang si Hurley sa plastic at pinagmasdan at lalo akong nalungkot at parang gusto ko ng umiyak, "Paano pa kaya kung wala na siya dito..." pagkatapos kong kumain ay nagpunta muna ako sa labas upang manigarilyo at kumuha ng sariwang hangin at dahil kapaskuhan na ay talaga naman may kalamigan na sa labas...naupo na muna ako sa isang tabi at pinagmamasdan ang mga nagdadaanang sasakyan at mga tao habang himihithit ng usok, tiningnan ko ang cellphone ko kung may nagmessage na ngunit wala pa din kahit isa, talagang araw ko lang ngayon, biyernes kasi eh, yung iba nasa trabaho pa, yung iba naman malamang tulog na at may trabaho din ng maaga kinabukasan, haaayyy kung kailan mo kailangan ng kausap at kasama tsaka naman walang makausap...Pagkatapos kong manigarilyo ay naglakad na ulit ako at naghanap ng taxi na masasakyan, medyo may kahirapan pero hindi naman ako natagalan masyado na makakuha ng taxi. Kadalasan kapag sumasakay ako ng taxi ay nilalagay ko kaagad yung seatbelt at inuurong ang upuan paatras pala malayo ako sa dashboard, ngunit kanina bigla kong napansin na hindi ko ginawa yun, kaya naman nag-isip ako "sige nga subukan natin ang sinasabi nilang kung oras mo na, oras mo na para naman may thrill" naluluha nalang ako habang bumabyahe, magulong magulo ang isip ko, ayoko na ng ganito, sana matapos na to, sana bumalik na sa normal ang lahat...Medyo nahimasmasan nalang ako nung nakapasok na ako sa bahay at nakainom ng malamig na tubig...

...Sana alam ko kung saan direksyon umiihip ang hangin para alam ko kung anong desisyon ang gagawin ko...OK lang yan, kaya ko to...kakayanin ko to...kailangan lakasan ang loob.

First Experience

2008-12-18T01:19:00.000-08:00

Bakit kaya tuwing aalis tayo sa trabaho ang mga tanong na maririnig natin kadalasan sa mga tao ay "oh bakit?" o di kaya "Saan ka na lilipat?" at minsan meron pang "oh paano ka na nyan?" ...bihirang-bihira ang may magsasabi sa iyo ng "OK ka lang ba? kaya mo yan, kung kailangan mo ng tulong sabihin mo lang sa akin"...Mahirap talagang mawalan ng trabaho lalo na kung madaming umaasa sa iyo, hindi lang sa pagreresign dapat lakasan ang loob, dapat lakasan mo din pala ang loob mo sa mga bagay na mangyayari pagkatapos nito. Noong isang linggo lang ako na SFC (separated from company) at masaya ako dahil hindi ko na kinailangan tapusin ang 30days period ko, saktong sakto at nakuha ko pa ang kalahati ng 13th month ko at may pocket money ako. Isa pang kinasasaya ko ay hindi na ako inabot ng pasko sa company namin at maeenjoy ako ang buong christmas season hanggang new year! At hindi pa yan ang mas masaya, na-experience ko na din makasama sa isang malaking company xmas party! YEY!!! well, hindi ako nakakuha ng prize sa raffle, kiber ko naman, hindi naman yun ang pinunta ko dun, ang experience ang pinunta ko (sour graping). Masarap dahil wan-to-sawa ang beer, igib ako ng igib at talagang naging masiba ako sa alak nung gabing iyon, daming tao, pero ang liit ng venue kaya naman sobrang init, ilang oras lang kaming nag-stay sa xmas party at umalis na din kami ng barkada ko at dahil bata pa ang gabi ay nagpunta nalang kami sa isang hip-hop bar sa T.Morato, OK naman yung bar, malamig, sobrang maingay ang music, up-beat syempre, tapos nandun din yung ibang mga friends ng friend ko...teka ngayon ko lang na-realize na isa lang pala ang kakilala ko doon? anak ng!...anyway, nag-enjoy din naman ako at dahil sa sobrang pagod at tama ng alak ay nakatulog na ako dun sa loob ng bar, sumikat na ang araw ng makauwi ako ng bahay, bumagsak nalang ako sa sofa at nawalan ng malay.

Of All the Names

2008-12-07T04:16:00.000-08:00

I went to Mall of Asia one time and while doing some (window) shopping I saw this...

NO its not what you think it is, Its a store where you can buy something for your cock, i mean chicken...ROOSTER!

I KNEW IT!

2008-12-07T03:53:00.000-08:00

BATMAN: I wish i knew how to quit you...

ROBIN: Oh, shut up Bruce and suck my tounge...

I knew there's something special between them!

Tuwing Sasapit ang Kapaskuhan

2008-12-02T23:38:00.000-08:00

Sa ganitong panahon siguradong nananabik na naman ang mga bata sa mga regalo nilang matatanggap lalo na ang kanilang pinakaaasam-asam, ang mga bulinggit buong akala galing kay santa claus, yun ang kanilang alam.

Madami ding uuwi galing abroad at may dala dalang pasalubong, damit, pabango, relo, tsokolate at kung ano ano pa, at talaga naman kapansin pansin ang pangingintab ng alahas na suot ni itay at nakakasilaw ng mata.

Tuwing kapaskuhan ay madami din ang nagpapakumpil at nagpapabinyag at madami ding mga ninong at ninang na hindi na mahagilap, kawawang inaanak, nagtatampo, hanap ng hanap.

Nandyan din ang malakihang family reunion, madaming nagugulat sa paglaki ng mga bata, magkikita na naman ang mga magpipinsan, habang ang mga matatanda ay ilang oras ng nagpaplastikan.

Mawawala ba naman ang mga christmas party ng kumpanya, diyan nalang madalas nakakabawi si bossing sa mga empleyado nya, sigurado at may masayang mag-uuwi na naman ng bagong rice cooker at electric fan galing sa raffle nila.

Ang mga nag-away at nagkatampuhan noon ay nagkakabati, ang iba naman na naghiwalay ay nagkakabalikan muli.

Nabayaran na din ang mga utang, sa suking tindahan, sa bumbay at sa kapit-bahay dahil ayaw ng umabot pa sa susunod na taon malas daw kasi, doon din nakalaan ang
13th month pay para hindi na lumaki.

Ang mga batang pabalik-balik na nangangaroling sa tapat ng bahay tuwing gabi, walang pagod sa pagkanta at paglakad kung saan saan may matanggap lang na barya kahit konti.

Nakakapaglaway na mga pagkain pagsapit ng noche buena gaya ng hamon at keso de bola, sa labas naman ng simbahan tuwing simbang gabi ay maaamoy mo ang puto-bumbong at bibingka.

Haaayyy...ilan lang yan sa mga nagaganap tuwing sasapit ang kapaskuhan, Sa akin lang sana lahat ay maging masaya, mayaman man o mahirap, yan ang aking kahilingan.

Remembering THE CARDIGANS

2008-12-02T02:10:00.000-08:00

Who will ever forget the hit song LOVEFOOL? "Love me, Love me, Say that you love me, Fool me, Fool me, Go on and fool me..." Admit it, you love it too! It was Oct 31,1992 when swedish band THE CARDIGANS was born, composed of 4 guys Peter Svensson, Magnus Sveningsson, Bengt Lagerberg, Lars-Olof Johansson and the only female in the band Nina Persson, I just so love the way she sing.

I still remember, I was in college when i enjoyed collecting cassette tapes and one of my favorite is their album FIRST BAND ON THE MOON, I never had any regrets of buying it.

I love the kind of music that they play, its like mixed of 60's and Pop music, i was like in my own world when ever i listen to them plus their MTV's are really awesome especially the uncut version of MY FAVOURITE GAME, which was also featured on the soundtrack of the Playstation video game Gran Turismo 2 for the opening sequence of races.

I trust this band, I really love them thats why i always make sure its on my mp3 player, it never fails to give pinch on my emotions when i listen to their music and recently i love listening to this song titled COMMUNICATION...

For the sake of singing along with the song, i include the lyrics here

For 27 years I’ve been trying to believe and confide in
Different people I’ve found.
Some of them got closer than others
And someone wouldn’t even bother and then you came around
I didn’t really know what to call you, you didn’t know me at all
But I was happy to explain.
I never really knew how to move you
So I tried to intrude through the little holes in your veins
And I saw you
But that’s not an invitation
That’s all I get
If this is communication
I disconnect
I’ve seen you, I know you
But I don’t know
How to connect, so I disconnect

You always seem to know where to find me and I’m still here behind you
In the corner of your eye.
I’ll never really learn how to love you
But I know that I love you through the hole in the sky.

Where I see you
And that’s not an invitation
That’s all I get
If this is communication
I disconnect
I’ve seen you, I know you
But I don’t know
How to connect, so I disconnect

Well this is an invitation
It’s not a threat
If you want communication
That’s what you get
I’m talking and talking
But I don’t know
How to connect
And I hold a record for being patient
With your kind of hesitation
I need you, you want me
But I don’t know
How to connect, so I disconnect
I disconnect.

The Cardigans albums list

-Emmerdale (1994)
-Life (1995)
-First Band on the Moon (1996)
-Gran Turismo (1998)
-Long Gone Before Daylight (2003)
-Super Extra Gravity (2005)
-Plus they released their compilation album (January 2008)

Well thats only a bit of THE CARDIGANS, I hope someday they set up a concert here in the Philippines and i will love to see them perform!

Thanks to wikipedia for some info.

The Unexplained

2008-11-28T00:15:00.000-08:00

This photo was taken last November 22, 2008...Me and my friends went to one of our friends house to celebrate thanksgiving...We all had fun that night and our tummies are all full! after a week our friend send the pictures and while im looking at it, something really fucking scares me...did you see it?

...dont worry if you didnt see it, try this one

Lets focus...

.
.
.

where in the fucking universe did that come from??? Is it an orb or is it just somethin shiny? If its an orb or whatever it is...it really scares me, why? because its just in front of meeeeeeee!!!!

And guess what...while im writing this entry suddenly the doorbell rings and im not even expecting anyone coming...when i looked outside, its one of the security giving a letter... whew! fucking hell!!! i better sleep now, im having goosebumps and my mind is acting up crazy already.

I wish i could stay...but i can't bear it anymore

2008-11-25T00:00:00.000-08:00

I have decided already, after debating with myself for several times, after making a few attempts, I have reached the final chapter... "I QUIT!" thats what i said to my manager last saturday morning, after i handed down my resignation letter to him. He did not even stopped me from resigning, most probably because he knows my stats in terms of my performance. The main reason why i quit is that i can no longer bear what i am doing inside the office, I become someone that i hate, I could feel the rough bloody red devilish horns growing on my forehead, so to stop everything, i have decided to leave before i even get terminated... Last few months ago, I started to feel very very impatient with the customers, especially from the typical arrogant bastards who keeps on swearing over the phone, whenever i hear one, though i know they're not swearing directly to me, i just draw my fingertips loaded with hate and anger and then i will press the release button, with matching "I have no fucking time with people like you" ...but i dont let the customers hear that statement. Then i always do Bio-Break, which is the allowed time is 10mins only for the whole day for each agent, and guess what, I reached 50mins! I dont know how it happened, but i just dont care at all, all i could think of that time is to end the day, leave the office floor, rest my mind and avoid calls, Im not inspired to work at all, those are just some of the bad things that i do in the office...The stat of my performance is like a ship sinking into the depths of mariana's trench, i dont do well anymore...

It is not an easy decision to make, I could smell the scent of consequence just around the corner, but i cannot say if its good or bad, all i know is that if i finished my last 30 days on this job, i can label myself "Self-Employed" again, who doesnt pay taxes. It will be fun but hard, Ill be joining the game of "No Project, No Money" where the rules are very simple, time is in the palm of your hands, your boss is yourself, if you dont feel like working then dont, if you dont find yourself something to do, then dont expect money come to you...but i will not let myself become a bum, I want to do something, i want to go back to what i really do, what i want to do, what i really love to do, which is Art! I want to be me again, I cant just give up and waste all the 5 years that i struggled in college,Its not too late to continue what i have started in my profession, I have plans in my mind, i just wished it will bloom.

But resigning from the company is not just about losing your job, that is not the hardest part or should i say the saddest part...for me, its different...the saddest part that i always think of even before i resigned is that i can no longer see the people who i become friends with...Especially my best friend...I always get a teary eyes whenever i think of the day that i will not see him that often anymore, i'm sure i will miss him so much, i always miss him everytime i dont see him...i will miss the times that we're outside the building killing our selves smoking cigarettes and throwing jokes to each other before we start our shift, i will miss the everyday texting, telling each other that its break time already and we will see each other downstairs, I will miss the every after shift that we always wait for each other whoever finished first so that we can go home together and sleep side by side inside the bus or train, i will miss how we duet some songs while listening to a music that we both like and sharing only one earphones, i will miss the way he always drink on my coffee tumbler, the way he eat his food in the pantry, i will miss telling him that his shirt is so dirty again after eating, i will miss the way i touch the fats at the back of his head, i will miss the way he feels irritated because i keep on tickling the side of his big tummy, i will miss his signature smile, i will miss the way he makes me smile...i will miss... ... ... ... I will miss the million things about him..but the greatest of all that i will miss, is that certain happiness that i always feel inside of me whenever im with him...and i just wished, that he knows and he feels that i always appreciate every single second that we are together...i know this will not be the end of our friendship, just like they said, true friends has an invisible thread that connects with other even if they are far apart, even if they dont communicate that much, they still have that invisible thread tied to their hearts and that invisible thread is what we called LOVE.

Life Is Like A Book

2008-11-21T00:29:00.000-08:00

Like the pages of a book, life has many chapters, you have to stop to be able to turn the page and continue reading, and like a book, you have no idea whats going to happen on the next page.

There are plenty of stories in life, different kinds of stories, just like what we read on a book, theres drama, comedy, action, suspense, fantasy and probably hundreds more...and thats how i see life, everyday is like a new page, every day a different story and on every choice or decision you make is like a different chapter...There are millions of choices that you will encounter, choices that will bring small and big differences, choices that you can never change, choices that you will regret and choices that will meet your satisfaction. But not every decision is easy, like a story teller, you need to make the story good, you need to make your readers mind wander and imagine what they are reading or else your book will end up in a fancy bookstore covered with dust and obviosly you dont want that to happen in your life...I have nothing more to add on this entry, i just wish that the next pages of my life will be truly interesting and exciting to read.

Nakakalungkot Mag-isa

2008-11-14T23:17:00.000-08:00

Matapos ang apat na araw na pagpapahinga at pagpasok ng isang araw noong miyerkules sa nakakasukang opisina namin ay nakapag-day off ulit ako, 2 days off actually, so parang halos 6 na araw akong pahinga, sarap diba? At dahil pang-gabi ang pasok ko, gabi ko din nagagamit ang day off ko...teka dapat yata night off ang tawag dun ah!?...anyway, noong unang gabi (huwebes) ay wala naman masyadong exciting na nangyari sa akin, matapos kong manggaling sa bahay namin sa novaliches ay nagstay lang ako magdamag sa bahay sa makati at naginternet mula 12mn hanggang 5am at tsaka ako natulog ng mahimbing, nag-take ako ng sleeping pills para siguradong sagad ang tulog...Sa sumunod na araw naman (biyernes/kahapon)ay naisip ko talagang wag masayang ang araw ko, gusto kong maglamyerda, gusto kong lumabas kasama ng mga kaibigan ko, manood ng sine, kumain sa labas, uminom kung saan siguro, kahit ano basta gusto kong magsaya at magliwaliw, kaya naman pagsapit ng hapon habang wala na ang init ng araw ay naisipan ko ng ilabas ang aso ng kaibigan namin upang pataihin at paihiin sa kalye at pagkatapos nun ay nagbihis na ako upang pumunta sa megamall, dahil biyernes kahapon ay napagisip isip ko na huwag ng mag-taxi dahil siguradong terible ang trapik na naman sa EDSA at hindi nga ako nagkamali sa aking naisip. Habang nakasakay ako sa bus ay nagtext na ako sa mga kaibigan ko, tinanong ko sila kung meron bang gimik at nag-antay lang ako na may magreply sa kanila hanggang sa dumating ako sa megamall, daming tao sa megamall grabe, parang mga langgam na nagkumpol sa isang malaking tipak ng bukayo na nalaglag sa sahig, siguro dahil araw ng sahod at ang iba siguro ay nakuha na nila ang 13th month pay, daming namimili, daming kumakain, daming naglalamyerda at ang haba ng pila sa mga ATM, parang pila ng tubig sa posohan sa isang baranggay sa probinsya...hindi pa ako kumakain mula ng huwebes ng gabi kaya naman naghanap muna ako ng kakainan bago ako mag-withdraw, gusto ko sanang kumain ng kare-kare sa food court dahil naglalaway ako sa kare-kare ng mga oras na yun, kaso kadalasan hindi ganun kasarap ang kare-kare doon kaya nauwi nalang ako sa McDo, tagal ko na din hindi kumakain sa McDo at namimiss ko na ang french fries nila...Panay ang check ko sa phone ko ngunit wala pa din nagrereply kahit isa...ay meron pala kaso malabo siyang makasama dahil may pupuntahan siyang birthday party ng kaibigan niya...Di katagalan ay may nagreply pang isa sa mga tinext ko, day off nya din kaya nagtatanong siya kung saan ba ang gimik, sagot ko naman sa kanya na wala pang gimik at mag-isa lang ako sa megamall at kung gusto niya kami nalang ang lumabas at magpunta kung saan, ngunit hindi nalang daw siya lalabas at mag-stay nalang daw siya sa bahay...OK lang sabi ko. Matapos kong kumain ay nagpunta muna ako sa ATM upang mag-withdraw ng konting pang-gastos at pambili ng Rihanna & Chris Brown concert tickets (yun talaga ang rason kung bakit ako nagpunta ng mega), haba ng pila nakakainis pero wala akong magawa kundi pumila lang talaga, mukhang mabilis naman din ang takbo eh...habang nakapila ay nag-check ulit ako ng phone ngunit wala pa din ibang nagtetext, hindi ko alam kung ano ng nangyari sa mga kaibigan ko, natanggap ba nila ang text ko o talagang busy lang sila, nagsisimula na akong malungkot dahil halos 2 oras na ang nakakalipas at wala pa din kumpirmadong makakasama ko...matapos kong makakuha ng pera ay nagpunta na ako kaagad sa National Bookstore dahil may TicketWorld dun, may available pa sila tig-300+ na ticket ngunit dapat registered ka sa WATYAWANAWIN ng Globe o di kaya may resibo ka ng McDo (sayang hindi ko natabi yung resibo ko nung kumain ako) kaya naman nagregister muna ako sa WATYAWANWIN...sulit naman ang pagrehistro dahil nakabili ako ng 2 ticket worth 300+/each yung pinakamura lang, YEY!!!

Lumipas ang ilang minuto ay nagtext sa akin ang isa ko pang kaibigan at gusto niyang uminom, magkikita lang daw muna sila ng isa pa namin kaibigan, nabuhayan ako ng loob ng matanggap ko ang text na yun, sa wakas may makakasama na din ako...yosi muna ako sa labas habang nag-aantay at pagkatapos kong magyosi ay pumasok nalang ulit ako sa loob ng mall. Tumingin tingin nalang muna ako sa mga tindahan ng cellphone dahil balak kong bumili ng bago ngayon pasko kung papalarin na may matira sa pera ko, atleast may idea na ako kung ano ang mga presyo, pagkatapos nun ay nagpunta din ako sa tindahan ng mga electric appliances, tumingin din ako ng pwedeng mabili na pang-regalo, ang mamahal pero ang gaganda, nakakatuksong bumili. Teka, teka...naaaliw na ako masyado, nasaan na yung katext ko? nagtext ulit ako sa kaibigan ko para i-confirm kung tuloy ba kami at halos maluha nalang ako ng matanggap ko ang reply nya...hindi nalang daw siya makakasama dahil yung isa namin kaibigan ay may lakad ding iba...OK lang sabi ko, siguro hindi ko lang talaga araw ngayon, naiisip ko nalang na maglakad lakad sa labas upang makakuha ng sariwang hangin at pagmasdan ang bilog na buwan na nabanggit ng isa kong kaibigan sa text...Ang ganda ng hugis ng buwan ng gabing iyon, pakiramdam ko inaakit ako nito "sumama ka, lumapit ka sa akin" parang sinasambit nito...kailan ba nagsalita ang buwan diba? nababaliw na ako sa aking pag-iisa...saan ba ako pupunta? sino pa bang pwedeng makasama? wala na akong maisip hanggang sa binalak ko nalang magpunta sa makati ave. ng mag-isa, sabi ko nalang sa sarili ko na OK lang yan, nagkataon lang, wag natin sayangin ang gabing ito...Naghanap na ako ng taxi papuntang makati, hindi naman ako nahirapang makasakay, kaso yung drayber na nasakyan ko ay echosera at masyadong matanong, sabi niya...

Drayber- "gigimik ka sir?"

Ako-...Hindi...uuwi na ako...

Drayber-"Doon ka nakatira sir? sa condo ka ba nakatira?"

Ako-...Hindi, may susunduin lang ako tapos tsaka ako uuwi...(dami naman tanong nito, nakakabwisit)

Drayber- "sobrang trapik ngayon doon sa makati ave. sir, may mga ati-atihan kasi doon at tianggian, shortcut nalang tayo..."

Ako-...Sige ok lang basta makarating tayo doon.

...nakakabiwisit na natatawa nalang ako kay Manong Drayber at natuwa naman ako sa kanya kasi biglang may magandang kanta na tumugtog sa radyo at sabay kaming kumakanta...OO, Nag-Duet kami! say mo! hanggang sa makarating kami ng makati ave. grabe nga talaga ang trapik, daming sasakyan, namumula ang kulay ng kalsada dahil sa mga rear lights ng sasakyan..at laking gulat ko ng biglang tumawag sa akin yung kaibigan kong nagsabi na hindi na daw siya makakasama, tinanong nya ako kung nasaan ako, sabi ko papunta akong makati ave upang uminom mag-isa, napatingin sa akin si manong drayber matapos kong sabihin yun, siguro sabi niya sa isip niya "sabi niya may susunduin lang siya at uuwi na...sinungaling!"...sabi ng kaibigan ko na nagbago daw ang plano at susunduin nalang daw nila ako sa makati ave...WOO HOO!!! nawala ang lungkot na nadarama ko ng matanggap ko ang tawag na yun, isa na siguro yun sa pinakamagandang tawag na natanggap ko sa buong buhay ko. Sa sobrang excited ko ay muntik pa akong maka-aksidente ng nagmomotor dahil nagmamadali akong nagbukas ng pinto ng taxi at may papadaan pa lang motorsiklo, nagkagewang-gewang yung motor na halos masemplang at pagbaba ko ay hindi ko nalang tiningnan at baka mag-away lang kami, yokong masira ang gabi ko. Kaya ayun, naghintay nalang ako doon sa tapat ng A.Venue, pinanood ko nalang yung ati-atihan habang humihigop ng malamig na malamig na apple slurpee ng siete onse...medyo matagal din akong naghintay pero ok lang naman kasi siguradong may makakasama na ako at pagkalipas ng almost 30mins ay dumating na sila...YEY!!!

Apat kaming magkakasama at ang una naming ginawa ay maghanap ng makakainan, kumain na ako sabi ko pero ok lang akong kumain ulit, kaya naman nagpunta kami sa SOMS sa may Rockwell, Thai food ang sine-serve nila kaso pagdating namin doon ay pasara na ang restawran, sabi sa amin ay punta nalang kami sa SOMS Mandaluyong at siguradong bukas pa yun, dali dali kaming nagpunta kaagad sa Mandaluyong at sa awa ng diyos ay inabutan pa naman itong bukas, masarap ang pagkain nila at malalaki ang servings, sobrang busog kaming lahat. Pagkatapos nun ay nagka-ayaan kaming magpunta sa malate, hindi ko pa napupuntahan yung O-Bar at sabi ng mga kaibigan ko ay maganda nga daw doon at talagang nakakaaliw, pagdating sa malate ay naghanap kaagad kami ng parking area, araw ng biyernes yun kaya talagang sangkatutak ang mga tao sa kalye, gimik night nga talaga, 200 ang entrance sa O-bar may kasama na yung 3 beer so ok na din hindi na din lugi, siksikan sa loob grabeee! pero nakakaaliw, kasi lahat ng nandoon masaya, nagsasayawan, nagiinuman, lasing na yung iba, yung iba naman nagkwekwentuhan lang...sobrang dami ng tao sa loob kaya medyo hindi na kaya ng aircon na palamigin yung loob, kaya naisipan nalang din namin na pumuwesto nalang sa labas at doon na ipagpatuloy ang inuman, sa labas ang dami pa din mga nagiinuman, alas-3 na ng umaga kami natapos uminom at umuwi na din kami, pagdating ko sa bahay ay bagsak kaagad ako sa sofa at doon na ako nakatulog dahil sa sobrang pagod at dala na din ng alcohol.

Akala ko matatapos na ang araw ko na walang makakasama, akala ko uuwi ako ng bahay ng lasing at nagmumukmok, ngunit buti nalang hindi ganun ang nangyari, nagpapasalamat ako doon sa mga kaibigan kong nagtetext sa akin noong araw na yun at sa mga kabigan kong nakasama ko noong gabi...Maraming salamat at sa susunod ulit na paglamyerda!

Tukso...Tukso...Napakasama mo

2008-11-13T10:25:00.000-08:00

Parte na kaya talaga ng buhay ng tao ang matukso? Hindi yung tukso na kapag mataba ang isang tao ay babansagan siyang "Baboy" o kaya kapag payat naman ay "Butiki" o kaya naman tutuksuhin kung ano ang kapansin-pansin sa kanya o kung ano ang kapintas-pintas sa kanya.

Ang tinutukoy kong tukso ay yung kagaya ng ginawa ng dalawang unang tao dito sa mundo, ang ating unang mga magulang na sina Eba at Adan, kinain nila ang pinagbabawal na mansanas at ayun pinalayas tuloy ang mga lintek sa hardin ng eden. Maraming klase ng tukso,may taong natutuksong gumastos ng gumastos kapag may perang nakukuha. May taong natutuksong kumain ng pagkain na bawal sa kanya kahit alam niyang magkakasakit sya. May taong natutuksong magpunta sa mga porn-sites kahit alam niyang kabastusan ang laman nito. May taong natutuksong uminom ng alak at manigarilyo kahit ilang beses ng nagkakasakit. May taong natutuksong maki-apid sa iba kahit kasal na siya o may mahal na...haaaaaaayyy kay hirap talagang lumayo sa tukso, kahit anong layo mo susunod at susunod sa iyo, dalawa lang ang pagpipilian mo...magpatalo ka sa tukso at harapin ang masamang kapalit nito o huwag pansinin upang gumanda ang buhay mo...wala sa kaibigan, wala sa mga magulang ang sagot na hinahanap mo...nasa iyo lang ang desisyon kung ikaw ay magpapatukso.

INFINITY

2008-11-11T04:27:00.000-08:00

I BEND AND I BLOW

2008-11-11T02:53:00.000-08:00

T'was a night filled with laughs, food, booze, friends and greetings! I celebrated my post-29th birthday party last friday, actually its not just me who celebrate that night, two of my friends also celebrated their birthday with me...Another year is added to my age, a new chapter begins.

Thanks to everyone who came, you know who you are...it will not be a special day without you guys! My birthday wish is to be with you guys again on my next bend and blow celebration!

WHY NOT?

2008-11-09T21:22:00.000-08:00

Imagine if the President of your country is a Psychic, He already knows whats going to happen in the future, His plans is very much ahead and could be precise..."Dont do this, dont do that, I already foresee whats going to happen if you insist..." Why not, right? well we all know that not all predictions can come true, but im sure it will be very exciting to have a Psychic President!

WHO TOUCHES YOURS?

2008-10-13T00:37:00.000-07:00

Another Purple

2008-09-28T01:37:00.001-07:00

COULD IT BE A SIGN???

2008-09-14T05:10:00.000-07:00

What is the first thing that comes to your mind when you see this color?

How about this one?

and especially this

I will tell you a weird story about these colors, but first I will let you know what happened to me before the weird and unexplainable day happened, this story is a bit long but I am sure it is worth reading it...

Napaka-weird at napaka-unexplainable ng nakaraan kong biyernes at hanggang ngayon ay hindi ko pa din alam ang sagot sa mga tanong na naglalaro sa aking isipan. Hindi ko alam kung napaglalaruan ba ako ng kung ano o talagang nagkataon lang. Bago nagsimula ang unexplainable day ay pumasok ako noong thursday sa office na kulang na kulang sa tulog, 3 hours lang akong nakatulog dahil may importante akong ginawa, since last day of work ko naman for that week ay naisip ko na ok lang akong magpuyat, pagdating ko sa office ay nagkape muna ako para medyo magising at ganahan ako sa pagtatrabaho. Ilang oras pa lang ang lumilipas ay tinamaan na ako ng pagkahilo, as in hilong hilo ako at nakakatulugan ko na ang mga customer na kausap ko at madalas ay minamadali ko nalang ang mga tawag para matapos na kaagad at maipikit ko ang mga mata ko, hanggang sa hindi ko na kinaya ang pagkahilo at nagpaalam ako na pupunta ako sa clinic upang manghingi ng gamot. Pagdating ko sa clinic ay tiningnan ng nurse ang blood pressure ko, OK naman daw 110/70, then binigyan nila ako ng gamot para mawala ang hilo ko. After that ay bumalik na ako sa station ko pero pakiramdam ko ay hilong hilo pa din ako at gusto na ng katawan ko ng mahabang pahinga, tiniis ko lang ang lahat kahit sobrang barubal na ng pag-take ko ng calls hanggang sa "kkrrruuukkkkk" ang tunog na kahit sino mang nilalang sa mundong ito ay hindi gustong marinig, ang tunog na nakakapangilabot, ang tunog na talagang pagpapawisan ka ng munggo-munggo, ang sinasabi ko ay ang tunog ng echas na gusto ng kumawala sa loob ng aking sikmura..."PUTANGINA! bakit ngayon pa 'to nangyari, bakit kung kailan queuing pa kami, kung kailan hilong hilo ako sa antok, kung kailan 5 oras pa ang dapat kong bunuin para matapos ang araw ko"...hindi ko na kaya pang pigilan, pakiramdam ko na nauutot ako ngunit sa sandaling bitawan ko ang utot ay siguradong sasama ang jerbaks na naghuhurumintado na sa aking sikmura..."ITATAE KO NA TO!" at yun na nga ang naging desisyon ko, kaya kahit lampas na ako sa maximum minutes ng bio break namin ay hindi ko na ito pinansin at siguradong mas masaklap kung sumambulat ito sa loob ng floor...Dali dali akong tumakbo sa kubeta upang maglaglag ng bomba, pag-upong pag-upo ko palang ay "BBBBRRRAAAAKKKKKK!!!!" nagmistulang Hiroshima ang inidoro at binugahan ng bomba, kalat kalat at halos lumampas sa labas ang jerbs na nagwawala mula sa aking sikmura, matubig at talagang walang kasing baho ang amoy nito at kinailangan ko pang magsindi ng lighter upang pugsain ang nakakapangilabot na amoy na nagmamantsa at tumatambay sa ilong, tumagal din ako ng halos 5minuto sa loob ng kubeta at talaga naman guminhawa ang pakiramdam ko at kaagad akong bumalik sa station ko upang magtrabaho muli...Ang buong akala ko ay ganun lang yun, hindi pa pala, nasundan pa ng ilang beses ang pagbalik ko sa kubeta at talagang hinang hina na ako kaka-jerbaks at dehydrated na ako, wala na akong panlasa at ganang kumain, ang gusto ko nalang gawin ay umuwi at matulog ng matagal, sa tingin ko kaya nasira ang sikmura ko ay dahil sa gamot na binigay sa akin ng clinic namin...putaninanginang gamot yan!At sa wakas ay natapos din ang araw ko sa pagtatrabaho, niligpit ko na kaagad ang gamit ko at daglian lumabas ng opisina, nagbabadya ang panahon ng malakas na buhos ng ulan kaya nagmadali na akong maglakad papunta ng sakayan kasabay ay isa kong ka-opisina, hilong hilo pa din ako sa kakatae at sa sobrang kaantukan ng biglang bumuhos ang napakalakas na ulan, hindi na kami umabot sa sakayan at sumilong muna kami ng ka-opisina ko upang magpatila, kwentuhan lang muna kami habang naninigarilyo, mura na ako ng mura dahil gustong gusto ko ng makauwi, halos kinse minutos din kaming nagpatila at sa awa naman ng diyos ay nakapaglakad kami papuntang sakayan at nakasakay naman kami kaagad...Pagdating ko sa bahay ay bagsak kaagad ako sa kama, hindi na ako nakakapagpalit ng damit at basa basa pa ang t-shirt kong suot, hindi na ako makabangon pagkalapat ng katawan ko sa malambot na kutson, ngunit naisip ko na hindi pa pala ako kumakain mula pa noong 11pm ng nakaraang araw kaya kahit hirap na hirap ako ay pinilit ko pa din bumangon at nagpalit ng damit sabay kain. Kakaiba na ang pakiramdam ko, nagsisimula na akong lagnatin dahil siguro sa sobrang puyat at nabasa kasi ako ng ulan. Nakipagkwentuhan muna ako sa kapatid ko pagkatapos kong chumicha, sinalampak ko ang patang-pata kong katawan sa sofa upang makapag-relax hanggang sa hindi ko namalayan ay bumiyahe na pala ako papuntang dreamland...lumipas ang isang oras sa pagkakatulog ko sa sofa ay pinalipat ako ng nanay ko sa kwarto upang makapagpahinga ng maayos, lumipat naman ako kahit hirap sa pagbangon, alas 3 na ng hapon ng makatulog ako sa kama...Naalimpungatan ako dahil nanginginig na ako sa sobrang ginaw at nagbabaga na din ako sa sobrang taas ng lagnat kaya naman nagkumot ako at pinatay ang electric fan...kung ano ano ang napapanaginipan ko, sigaw ako ng sigaw at sa bawat sigaw ay nagigising ako, naghahalucinate na ako dahil sa trangkaso. Naalala ko pa na ginising ako ng nanay ko upang ayain na kumain at uminom ng mainit na kalamansi na may honey ngunit ang sagot ko lang ay "Opo babangon na ako mamaya" ngunit tuloy tuloy pa din ako sa aking pagkakahimlay hanggang sa gumising na ako ng ala-6 ng umaga, imagine, nakatulog ako ng 3pm - 6am the following day na! Sabi ko sa sarili ko na tama na ang tulog at lumipas na ang napakahabang oras, napansin ko din na wala na akong lagnat ngunit ang sakit ng ulo ko dahil sa walang laman ang tiyan ko. Hindi na ako ulit bumalik sa kama at nagsipilyo muna ako bago kumain dahil pakiramdam ko na sobrang baho na ng hininga ko at puno na ng bacteria ang bibig ko. Naligo din ako kaagad at nagbihis pagkatapos kumain upang makaalis ako kaagad ng maaga sa bahay dahil pupunta ako sa clinic upang magpa-annual check up.

Pagkaalis ko ng bahay ay dito na nagsimula ang hindi ko mapaliwanag, medyo masama pa din ang panahon, maulap pa din at medyo umaambon ambon at habang nakasakay ako sa FX at nakadungaw sa bintana ay napansin ko ang mga kulay ng damit ng mga tao sa kalsada. Napansin ko na ang ganda ganda ng combination ng kulay, perfect para sa isang photo shoot, may naka-purple, turquoise blue at magenta, binaliwala ko lang ito dahil ano ba naman diba kung maganda ang combination ng mga damit nila. Pagdating ko naman sa MRT ay napansin ko din na may nakapurple na naman at may naka-magenta at turquoise blue..."hmmmm parang...ay nagkataon lang siguro" sabi ko sa sarili ko. Lumipas ang ilang oras at nagpunta na ako sa clinic, pagdating ko doon ay kinuhanan ako ng urine sample at dugo, nagpa-x-ray din ako ng baga at tapos konting interview ng doctor, kinabahan nga ako kasi baka mamaya may sakit na pala ako na hindi ko pa alam...anyway, pagkatapos ng mga test chuva at interview ek-ek ay pinaghintay nalang ako ng doctor sa waiting area upang tawagin ako. At sa aking paghihintay ay napansin ko na lahat ng mga assistant dun ay nakapurple..."OMG! this is too much to be a coincidence!" at hindi pa dun natapos yun, ilang saglit lang ay biglang may pumasok na babae na magpapacheck-up at naka-purple din tapos may pumasok na naman na isa pang babae na nakalavender naman tapos biglang may dumating naman na naka turqouise blue at biglang may nakamagenta..."My god, anong ibig sabihin nito...bakit halos lahat naka-purple?! Sign ba ito?! pero sign ng ano?! bakit nangyayari ito?! ako lang ba ang nakakapansin nito?! hindi...hindi totoo ito! masyado lang akong pagod at kung ano anong naiisip ko" natapos ako sa clinic at dumiretso ako sa trinoma upang kumain muna ng hapunan...mas lalong umikot ang ulo ko pagdating ko sa mall, hindi sa dahil napakadaming tao sa paligid, kundi napakadaming tao na may suot suot na purple/violet/lavender..."OH MY GOOOOODDDDD!!!!! THIS AINT HAPPENING!!! THIS IS NOT REAL!!! Natutulog pa din ba ako? nananaginip lang ba ako? hindi eh, gising na ako, gising na gising na ako eh! " hindi ako mapalagay sa mga nakikita ko, sa mga napapansin ko, pakiramdam ko para akong nasa TWILIGHT ZONE! "OK kung isa itong sign, then give me a sign and let me know what is it for" yan nalang ang sinasabi ko sa isip ko...then nagkita na kami ng kaibigan ko at tumuloy kami sa megamall upang kitain ang iba pa namin kaibigan, matagal din kaming paikot ikot sa megamall at parang wala na akong napapansin na nakasuot ng purple o violet o lavender...haayyy si medyo nahimasmasan na ako. Nagkayayaan kaming kumain muna sa Jollibee ng mga kaibigan ko at yung isa daw namin kaibigan ay dadaan din sa Jollibee pero hindi siya makakasama sa gimik namin dahil may naka-set na din siyang lakad...at habang kumakain na kami ay dumating na yung isa naming kaibigan and guess what? HE'S WEARING FUCKING PURPLE!!!!!!!!! ano bang meron sa kulay na to?! Pagkatapos nun ay hindi ko nalang inintindi kung makakakita pa ako ng mga taong nakakulay purple at nagsaya nalang kami ng gabing iyon hanggang sa umuwi kami, masaya naman ang gabi namin, puno ng tawanan at kulitan at kwentuhan ngunit pagdating ko sa bahay ay naalala ko na naman yung tungkol sa kulay purple..."search ko nga sa net" sabi ko and these are the stuff that I found over the net... According to the website http://www.sensationalcolor.com/

Purple embodies the balance of red's stimulation and blue's calm. This dichotomy can cause unrest or uneasiness unless the undertone is clearly defined, at which point the purple takes on the characteristics of its undertone. With a sense of mystic and royal qualities, purple is a color often well liked by very creative or eccentric types and is the favorite color of adolescent girls...Adolescent what??? GURLS???

at ito pa...

Purple around the globeIn Thailand, purple is worn by a widow mourning her husband's death. The purple in the U.S. military Purple Heart award represents courage. The Purple Heart is awarded to members of the United States armed forces who have been wounded in action.

In Tibet, amethyst is considered to be sacred to Buddha and rosaries are often fashioned from it.

A man with the rank of Roman Emperor was referred to as "The Purple" -- a name that came from the color of the robe he wore.

In Japan, the color purple signifies wealth and position.

Purple was the royal color of the Caesars.

In pysanky, the traditional Ukrainian form of egg dying, purple speaks of fasting, faith, patience, and trust.

Purple denotes virtue and faith in Egypt.

In Tudor Britain, violet was the color of mourning, as well as the color of religious fervor.

Traditionally, in Iran, purple is a color of what is to come. A sun or moon that looks purple during an eclipse is an omen of bloodshed within the year.

So hindi pala lahat positive dahil it symbolizes DEATH...scary diba?

there are other meaning pa like Purple is the color of good judgment. It is the color of people seeking spiritual fulfillment. It is said if you surround yourself with purple you will have peace of mind. Purple is a good color to use in meditation. Purple has been used to symbolize magic and mystery, as well as royalty. Being the combination of red and blue, the warmest and coolest colors, purple is believed to be the ideal color. Most children love the color purple. Purple is the color most favored by ARTISTS. Thursday's color is purple.

Madami pang ibang kahulugan sa mga websites na napuntahan ko tungkol sa kulay na ito at kadalasan parehas lang kaya hindi ko na ilalagay dito at baka bukas ka na matapos sa pagbabasa... Ano nga kaya ang ibig sabihin sa akin nitong purple color na ito? senyales ba sya o sadyang nagkataon lang talaga? what if isa siyang sign? So what do you think? am I being crazy or what?

kanina ko lang ito sinulat sa opisina namin at paglabas ko ng opisina...bumulaga sa akin ang babaeng nakakulay PURPLE!

Toys that I could'nt resist

2008-09-02T01:28:00.000-07:00

Since childhood, I have this passion of collecting toys and I still have it until now, I still have this cravings of buying toys especially if the toy that I see is really mouth watering! When I was a kid, I used to have He-Man, Mask, Transformers, G.I.Joe, TMNT and some other action figures that is popular on TV...I even had a cheap plastic Hello Kitty that my mom bought me from the wet market (not in Gift Gate) which I love the most, She's always with me almost all the time even when I am taking a shower or playing water on a BATSA. It's a bit difficult to resist this addictive hobby, it's like a can of PRINGLES, once you pop, you can't stop, and I will not stop, I dont find any reason why I should stop collecting toys, maybe I will pause for a while, especially if the budget is too tight, but no way I will stop this hobby. Whenever I buy the toy that I like, there is this feeling of contentment whenever you get hold of that thing, It's also like an achievement for me...but also there is the opposite, sometimes there will be a time that I will see a toy that really captures my heart but unfortunately it's too expensive or it is not for sale and worst of all, the money that I have that time is not enough to buy it! and that's frustrating!!! anyway, let me share some of the recent toys that I bought, these toys are not new anymore, this is what we called "LOOSED" because its out of the package already, when I saw this toys, I said to myself "I want to have it, I NEED to have it!!!" and that time I have extra cash, so why waste the opportunity, tomorrow it may not be there anymore and I will regret it for the rest of my life and besides, It is cheaper than a brand new one...

I purchased these toys for Php 300 each, which is not a bad deal, especially Nightcrawler because it comes with a diorama...I will show you more when I get a chance to buy another one...

ISTORYANG CELLPHONE

2008-09-01T23:13:00.000-07:00

Halos 2 taon na din ang lumilipas mula ng mabigyan ako ng isang simple pero magandang cellphone, masaya ako noong araw na yun dahil first time kong nagkaroon ng cellphone na medyo may kalidad, inalagaan kong mabuti ang cellphone na ibinigay sa akin, binigyan ko pa siya ng silicon para hindi masira ang body niya at para hindi kaagad magasgasan at magluma, masarap siyang gamitin at napamahal na ako sa kanya...ngunit isang araw ay nasira ang nokia phone ko, sa hindi malamang dahilan ay nawalan nalang siya ng signal, sinubukan kong palitan ng sim card at baka kasi yung sim ang may sira at hindi naman yung phone, ngunit ayaw pa din magka-signal, ni-restore ko na din ang factory settings pero wala pa din, tumawag na ako sa Globe at sa nokia at nag-search na din ako sa internet ng mga posibleng solusyon sa aking problema, halos lahat na ginawa ko ngunit hindi pa din umubra hanggang sa naisipan ko na hayaan ko na muna at dadalhin ko nalang siya sa pagawaan. Kaya naman pagkalipas ng ilang araw ay nagpunta ako ng nokia care upang alamin kung magkano ba ang service nila, ngunit tila yata ginto ang kamay ng mga gumagawa doon at labor fee pa lang ay Php560 na! WOW! Mataas pa sa minimum wage??? OK ka lang??? wala pa dun yung bayad kung sakaling may kailangan silang palitan na pyesa sa loob, pero syempre naman guaranteed na nokia parts ang ilalagay nila dun at kung hindi mo gusto yung price ng pyesa at gusto mo nalang i-pull out ang phone mo, kailangan mong magbayad ng pull-out fee na Php200..Oh san ka pa? Grabe ang price ng pagpapagawa sa certified repair center ngayon at ang nakakainis pa ay sabi nung gurlalu doon na baka kailangan na daw i-reformat yung phone kasi mukhang yung mismong program na daw ang sira, at may tendency pa daw na baka hindi compatible yung program na iinstall nila kasi for phillipines lang daw yun at yung phone ko ay from abroad, at kapag ganun daw ang nangyari ay dapat daw dalhin ang phone ko sa LEVEL 3 REPAIR..."HUH?!" laking gulat ko sa mga sinabi sa akin nung babae at akala naman niya eh naniniwala ako sa kanya, alam naman pala niya na may posibility na hindi gumana yung pang-pilipinas eh bakit hindi pa niya gamitin yung siguradong gagana diba? kaya ang sabi ko nalang sa kanya ay "Ah sige ipapaalam ko muna sa may-ari yung babayaran at babalik nalang ako kapag pumayag na..." tanginang yan! ano ako hilo? sa labas ko nalang ipapagawa ang phone ko at pakiramdam ko naman na hindi ganun kalaki ang sira ng phone ko noh! May nalalaman pa siyang LEVEL 3 repair kuno! Hmp! Pekpek niya Level 3! ...lumipas ang ilang araw ay balisa pa din ako dahil sira pa din ang phone ko, gustong gusto ko ang nokia phone ko, napamahal na ako sa kanya at isa pa ay napaka-user friendly nya kasi eh...at biglang naalala ko yung kaibigan kong gumagawa ng cellphone noon sa may Greenbelt "tama sa kanya ko dadalhin ang cellphone ko, siguradong maayos niya yun at hindi ko pa kailangan magbayad ng napakamahal at garantisadong hindi naman niya ako lolokohin dahil napagkatiwalaan ko na siya noon pa" yan ang sabi ko sa sarili ko...(oo minsan kinakausap ko ang sarili ko). Nag-set ako ng araw kung kailan ko dadalhin yung cellphone ko sa kaibigan ko, ngunit tuwing nagbabalak nalang ako ay palagi itong nauudlot, ,ung hindi ako nakakatulog ay bigla naman sumasama ang panahon hanggang sa hindi ko na napagawa yung cellphone ko...
...
...
...
Dalawang linggo na ang lumilipas mula ng nasira ang cellphone ko, wala pa din siyang signal...naisipan kong bigla na "ano kaya kung i-synch ko siya sa kompyuter ngayon?"..hindi na ako nagatubili pa, binuksan ko kaagad ang kompyuter at kinuha ko kaagad ang kable ng cellphone ko upang i-synch ito, nilagyan ko siya ng sim at...dan-da-da-dan-daaann!!! Na-detect kaagad ng PC yung cellphone! Hinanap ko kaagad dun sa program ng synch kung may pang-update ba ng cellphone...hanap...hanap...hanap...at habang nahihilo na ako sa kakahanap ay naisipan kong damputin ang cellphone ko...TARAN!!!!!! MAY SIGNAL NA SIYA ULIT!!!! YEHEYYYYYY!!!! Bumalik na sa dati yung cellphone ko hindi na siya nawawalan ng signal! MABUHAAAAAAAAAYYYY!!! GAGALING!!! GAGALING!!! Masayang masaya ako noon at hanggang ngayon dahil nagagamit ko na ulit ang nokia phone ko, magkasama na ulit kami palagi, kasama ko na siya ulit sa pakikipagusap ko sa mga kaibigan ko, sa mga kamag-anak ko, sa pagkuha ng mga litrato, pakikinig ng music...haaaaayyy Nokia 6230i ko...Mahal na mahal kita!

Do not step on the platform my ass!!!

2008-08-12T04:30:00.000-07:00

I saw this sign one day and I thought...hhmmmm...what if I do the opposite???

...UHMP!!!

...ayan apakan ko nga!

Such one lucky dog

2008-08-03T23:35:00.000-07:00

I went to the supermarket last few weeks ago and while im looking for a tomato sauce, this really surprised me, at first glance I thought its a baby wearing a furry hat but NO, its a FUCKIN' DOG ON A BABY CART!!! After seeing this, It reminds me of those street children eating garbage or left over food just to survive...

VIPER

2008-07-21T03:26:00.000-07:00

FOOD CAMP

2008-07-15T03:43:00.000-07:00